De Brakke Hond in de pers
De Brakke Hond steekt zijn neus in de letteren
"Driemaandelijks tijdschrift met neus", noemt De Brakke Hond zichzelf. Dat betekent dat de redactie snuffelt en snuistert naar verhalen, gedichten en grafiek van kunstenaars die vandaag nog niet bekend zijn, maar die morgen over ieders lippen gaan. Soms komt de Hond die op het spoor. Het blad bestaat 5 jaar en viert dat, met een overzichtstentoonstelling met werk van negen grafische talenten uit de Brakke kennel. Vanaf de zesde jaargang krijgt de Hond een kleiner formaat. "Een blad dat vernieuwing zoekt moet zelf ook soms een nieuw jasje aan," zegt oprichter Lex Grobben.
De schilderende germanist Lex Grobben zocht in 1983 een stel dichters en grafici bij elkaar met wie hij een blad wou oprichten waarin jong talent een kans kreeg. Dat willen er wel meer, maar De Brakke Hond zou ook ver staan van gestencilde eenmanspublikaties waar heel wat dichters in debuteren en waar ze maar zelden ooit uit opstijgen. Grobben gaf toen les aan regenten van Sint-Thomas in Brussel en vond een eerste kern in een poëziewerkgroep die onder leiding werkte van dichter Frank de Crits.
Van bij de aanvang zou het blad grafisch goed verzorgd worden. De fantasten van het eerste uur dachten er zelfs aan bij elk nummer een autentiek kunstwerk te voegen, een litografie of ets, genummerd en gesigneerd. Dat plan is maar een drietal keer verwezenlijkt, één keer met werk van Rik Poot onder het motto "De Brakke Hond geeft een Poot".
Ander stoutmoedig plan: enkel advertenties opnemen die grafische kunstwerkjes op zich zijn. Om financiële redenen moest de redactie daarvan afstappen. Overigens is De Brakke Hond een degelijk ogend blad gebleven. Het luistert naar twee baasjes: een literaire en een grafische redaktie, die onafhankelijk van elkaar werken. Dat werk bestaat, weker wat literatuur betreft, dikwijls uit proppen maken.
Prullemand
Redactrice Lieve de Boeck:"Voor elk gedicht dat we publiceren, gaan er misschien wel twintig de prullemand in. Niet zonder diskussie, want in de redaktie zitten mensen met een heel uiteenlopende smaak. We vertrekken ook niet van vooroordelen of vastgestelde kriteria. Elke vorm van poëzie komt in aanmerking. Maar veel dichters zijn te weinig kritisch op hun eigen werk. Puberteitslyriek, zelfs van mensen van veertig jaar."
De verhalen tonen meer kwaliteit. Het is met zijn verhalen dat De Brakke Hond enige reputatie opbouwde. De grafische redaktie heeft maar weinig ruimte om in te woekeren. Redakteur Marc vanderleenen:"Wij moeten grafici aanspreken om in te sturen, wat voor teksten geen probleem meer is. Schilders en tekenaars willen graag betaald worden voor hun werk en ze kijken wel eens neer op toegepaste kunst. Daarom schreven we ooit een coverwedstrijd uit, maar met een miniem sukses."
Wie publiceert in De Brakke Hond?
Als de redaktie in haar geheugen gaat scharrelen komen eerst de grote namen naar boven: Kristien Hemmerechts, Luc Boudens, Tom Lanoye, Dirk van Bastelaere, Herman Brusselmans, Hans van Willigenburg. Zij moeten lezers lokken naar de mindere goden: Jacques Avelli (die er van in de prille dagen bij is met gedichten en verhalen), Rita Demeester (debuteerde in De Brakke Hond), Bart Janssen (een ontdekking van De Hond). In elk nummer worden gedichten in vertaling opgenomen. Li T'ai Po en Ezra Pound in vertalingen van Mon Nys, de jonge Zweed Per Lindberg vertaald door Lisette Keustermans, Stevie Smith door Lut Teck en Lieve de Boeck. Essays over kunst en kultuur. Telkens een polemiek ook. De Brakke Hond blaft woest en luid met Kristien Hemmerechts, Lieve de Boeck en in de jongste jaargang Bart de Man.
Lezers
Lieve de Boeck:"Wij verschillen van de redakties van andere tijdschriften doordat wijzelf zelden of nooit schrijven. Dat heeft het voordeel dat we elkaars teksten niet uit kollegialiteit moeten opnemen. Wij zijn een groep lezers en goede smaak is onze enige referentie. Als de lezer het met onze selektie eens is, dan streelt hij onze Hond graag."
Vanaf het eerste nummer van jaargang zes, dat zopas uit de kennel stormde, kreeg het blad een kleiner formaat. Handiger en volwassener dan de oude Din-A4. De redaktie presenteert het nummer op de vernissage die een gelegenheidstentoonstelling besluit. "Klopt," zegt Lex Grobben. "Wij vernisseren - zeg maar vieren - op het einde en niet aan het begin van onze expo. Dwarsliggers als we zijn." In het Zuiderpershuis hangt van 8 tot 15 april werk van Philip Badenhorst, Bruneau, Monika Droste, Toni Geirlandt, Lex Grobben, Guy Rombouts, Paul van Beek, Koen van Biesen en Marc vanderleenen, die allen reeds in De Brakke Hond publiceerden. Om in te gaan snuffelen.
Ludo Permentier
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.