Lente 2007
94
Mooie Jonge Honden: David van Reybrouck
 |
 |
David van Reybrouck - De milt
Ze moesten weeral een paus inplakken.
Achter de turnzaal ligt een kruiwagen, gekanteld tegen de afsluiting. Hier zullen ze hem niet komen zoeken. Hier kan hij rustig naar Daniëls konijnen kijken. Hen gras geven. Hun natte neuzen voelen. De kruiwagen lijkt op een slak die over de omheining wil, de handvatten steken als voelsprieten in de lucht. Hij kruipt eronder. Hij hijgt van het rennen en zijn milt steekt alsof iemand met een mes in zijn zij kottert.
Op pagina vijf van het schrift had al een paus gestaan. Een man met een baard, hij leek op nonkel Robert die trainer bij de miniemen was. Ze hadden een foto van thuis moeten meebrengen. Uit het parochieblad, had juffrouw Colette gezegd. Maar dat hadden ze thuis niet. Dan maar uit de gewone krant. Een paus is een paus, had zijn vader gesnauwd. En daarbij De Standaard, dat was ook een serieuze gazet want AVV-VVK, dat was meer dan alle-vette-vrouwen-vechten-voor-kamiel, dat wist hij toch wel zeker.
Als er een nieuwe paus komt, is er een witte rookpluim boven het Vaticaan.
Het Vaticaan ligt in Italië.
Witte rook krijg je door dennentakken te verbranden, best natte.
Als er een paus doodgaat, moet er zwarte rook zijn.
Daar gebruiken ze autobanden voor.
Achteraf blijven er ijzeren ringen over.
Als je ze vastneemt, bloeden je vingers.
Nu moesten ze opnieuw een paus uitknippen thuis, voor op pagina negen. Hij had gevreesd dat zijn vader weer zou beginnen over dat parochieblad en dat een paus een paus is en dat al die vette vrouwen alles voor Vlaanderen betekenden. Maar hij zweeg. Het was ochtend. Hij had hem rustig de krant gegeven. En terwijl de schaar beverig rond het hoofd van de paus ging, kwam hij zelfs een hand door zijn haar halen. Dezelfde hand die gisteren nog de hond had gedragen.
In Italië is op een keer een jongetje in een put gevallen.
Tijdens het spelen erin gesukkeld.
Ze toonden het op tv.
De put was dertig meter diep.
Tien keer de grote diepte van het Interbad.
Je moet eroverheen voor het zwembrevet van vijfentwintig meter.
Het hok van Daniël is kaal. Zijn konijnen hoppen doelloos over de donkere aarde. Het gras aan de schoolkant is mals. Hij plukt het, stopt het door de omheining en de tralies van het konijnenhok. Er zijn vier bruine konijnen en een grijs. Het grijze konijn komt en knabbelt met bevende lippen de grassprieten naar binnen. Het konijn is een knaagdier.
Eerst hebben ze autobanden verbrand in het Vaticaan, dan dennentakken,
dan autobanden en nu weer dennentakken.
Het hield niet op.
Ze wisselen nog sneller van paus dan van spelers bij de Club.
Dat zei Daniël.
Daniël woonde naast de school. Hij droeg altijd zijn voetbalmuts, ook in de zomer. 49R stond er op, wat negenveertig rotzakken betekende. Hij was supporter, maar niet van de schooljongens. Als er een bal overvloog, werd hij woest. Er kwam schuim op zijn mond. Smeerlappen dat ze waren. Dat hij hen wel zou vinden, riep hij als hij met zijn zakmes hun bal aan repen sneed. En hij bleef jouwen tot er te veel schuim was om hem nog te verstaan.
De nieuwe paus heet ook Johannes Paulus.
Omdat hij wil dopen en omdat hij ook wou dat hij van zijn paard gevallen
was.
Dat wou de vorige ook al: dopen en van paarden vallen.
Maar nu is hij dood zonder dat hij een paard gezien heeft.
Je moet niet willen dat je van een paard valt, ook niet als je paus
bent.
Dan blijf je maar vier pagina’s in het godsdienstschrift staan.
Dat is weinig voor een paus met een dubbele naam.
Daniël komt de konijnen voeren. Hij is kalm nu. Er is geen speeltijd en dus ook geen schuim op zijn lippen. Hij kijkt niet onder de kruiwagen.
Een paus gaat nooit helemaal dood, beweerde juffrouw Colette vanmorgen. Goeie mensen blijven altijd verder leven. Ze zwaaide sierlijk met haar liniaal. Goeie mensen hebben namelijk een ziel. Die is klein en onzichtbaar maar zit in je, als je goed bent natuurlijk. De liniaal nam een duikvlucht en landde op de rand van haar bureau: maar als je doodgaat, als je doodgaat, dan komt die weer naar buiten, dan gaat die naar de hemel. Ze tikte bij elk woord van die zin op het tafelblad.
Als je van een paard valt ben je in brokken.
Door de scheuren waaruit het bloed wegstroomt, kruipt ook de ziel.
Het is heel klein en eigenlijk onzichtbaar.
Maar het maakt zich snel uit de voeten om naar boven te vliegen.
Wat was er met het paard zelf gebeurd?
Was dat ook gevallen en hadden ze het moeten afmaken?
Het verhaal zei niets over het paard. Verhalen gaan nooit over dieren,
alleen over mensen die ervan vallen.
Heeft een hond ook een ziel?
Er viel een stilte. De klas hield de adem in. De liniaal van Colette bleef stokken, hing even roerloos in de lucht voordat hij met een enorme zwaai op de lessenaar dreunde. Michiel, hoe kan een beest een ziel hebben, hoe kan dat, denk je? Dat mag je mij eens komen uitleggen. Ja, leg mij dat straks maar eens uit. Een mens sterft, een beest gaat dood. Of wou je een kerkhof voor vliegen hebben? De klas had gegierd.
Het grijze konijn wordt minder schrokkerig. Het knabbelt rustig op de grassprieten die hij door de tralies steekt. Goed vers gras.
Gisteravond was zijn vader naar binnen gelopen met een rode deken in zijn armen. Hij was buiten adem en vloekte binnensmonds. De deken rilde, kermde. Michiel had nauwelijks durven kijken. Twee uur geleden was dit nog de hond geweest die naar buiten was gelopen. Hij was niet teruggekomen. Ze hadden overal staan roepen. Zijn vader had hem uiteindelijk gevonden. Zonder te stoppen, godverdomme, zonder te stoppen. Ze hadden tenminste even kunnen stoppen. Hij bleef het herhalen. De bruine vacht was doorbloed, de hond likte traag aan zijn voorpoot, zoals anders, maar de tong raspte over botten. Zijn ogen stonden waterig. Michiel had willen kijken zonder te zien. Hij was naar zijn kamer gevlucht. Zijn vader was blijven stommelen in de woonkamer. Het gekerm van de hond was in de daaropvolgende uren stiller geworden maar ook scherper. De oude hond jankte weer als een pup. Hoog en zinloos. Het geluid drong langs de woonkamerdeur, de hele gang door tot aan zijn slaapkamerdeur op het eind. Het kroop de donkere kamer binnen, wrong zich onder het geklemde hoofdkussen en nestelde zich nabij de oren van de jongen die schreeuwde zonder geluid.
Vanochtend was hij vroeg opgestaan. De hond lag roerloos buiten in een dunne motregen die zijn vacht donker kleurde. Hij moest nog een foto uit de krant knippen.
Hij had de deur harder moeten dichtslaan toen hij naar de turnzaal liep. Veel harder.
Het duurde al twee dagen.
Een reddingswerker is toen afgezakt met zijn hoofd naar beneden.
Hij kwam boven met een paars hoofd maar zonder kind.
Die Italianen zijn ook altijd zo traag met alles, had zijn moeder gezegd.
Behalve dan met pausen.
In Italië kan je in putten vallen en niemand komt je halen.
Maar als je paus bent, mag je van een paard vallen en doodgaan en branden
ze autobanden en blijf je verder leven.
Daniël komt zijn konijnen toch niet voeren. Zijn brede hand zit niet vol met korrels. Hij laat hem niet in de kooi zakken nabij het voederbakje. Nee. Zijn hand is een lege grijpkraan op de kermis, zijn vingers zijn gespreide haken. De hand weet precies welk knuffelbeest zij wil, gaat ernaar op zoek, blijft erboven hangen, zakt langzaam naar beneden en plant haar klauwen in de bevroren nek van het grijze konijn dat niet wil merken dat het opgetild wordt.
Verstoppertje. Wie een schuilplaats verlaat, is verloren. Ze mogen hem niet vinden, hij moet blijven. Daniël zou gaan schuimen en de klas gaan joelen en Colette gaan zwaaien met de liniaal omdat hij negenenveertig rotzakken ineens was terwijl hij alleen maar de hond in de regen had zien liggen en omdat ze niet hadden willen stoppen, godverdomme, en omdat zijn vader door zijn haar gestreeld had toen hij in de krant aan het knippen was met vochtige ogen.
Het konijn verroert niet maar zijn neus trilt alsof hij onzichtbare grassprietjes eet. Daniël plaatst zijn vormeloze vuist rond het kopje. Het konijn bengelt aan zijn hand als een natte keukenhanddoek waarin sla ligt. Daniël draait het rond. Er is gekraak van een bosje lucifers. Het konijn hangt stil. Zo wordt sla uitgewrongen. De bol op Daniëls muts wiegelde zachtjes mee.
Hij neemt de achterpoten beet, bindt ze aan een touw en hangt het konijn als een vleermuis tegen het schuurtje. Uit zijn broekzak haalt hij zijn zakmes. Ondertussen mompelt hij een voetballiedje. Cheerio, cheerio. Het mes gaat langs de witte pels van de keel. Het zwarte bloed druppelt op de aarde. In Brugge daar zingen we zo. Het mes trekt een lijn rond de achterpoten, over de billen tot aan de buik. Anderlecht buiten en Standard kapot. De dikke vingers beginnen te pulken. Met wat kleine haaltjes van het mes vilt hij snel het dier. Geef ons de beker en Brugge wordt zot.
Uiteindelijk hebben ze een put ernaast gegraven.
Een bredere om geen paars hoofd meer te krijgen.
Ze gebruikten een grote kraan.
Het jongetje lag al drie dagen in de put.
Ze lieten water zakken.
En een microfoon.
Hij dronk het water.
Hij ademde niet goed.
Het werd elk uur minder.
De grote kraan maakte trillingen.
Daardoor zakte de smalle put nog dieper.
En ook de jongen.
Hoe dichter ze kwamen, hoe dieper hij viel.
Ze lieten weer een microfoon neer.
Er was veel meer snoer nodig.
En toen hoorden ze niets meer.
Cheerio, cheerio.
Daniël is weg, het konijn is weg, de school is weg. Er is enkel nog de kruiwagen. Op de mesthoop naast het schuurtje liggen de ingewanden. Tussen de rode brij ligt een zilveren reepje te glinsteren als een visje. Het is de ziel van het konijn. Hij kijkt naar wat er mee zal gebeuren. De namiddag verstrijkt, het visje wordt doffer. Tegen de avond is het zo vaalgroen als de vliegen die er zenuwachtig over weg en weer kruipen. Alsof ze iets verloren zijn.
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: