Home > 97 > Elke Geurts

Elke Geurts - Voorbodes

Voorbodes (deel 2)

Thuisgekomen buigt zijn vader af, zoals in zijn droom en loopt meteen de tuin in terwijl Elliot met zijn moeder hun kille huis binnengaat. Het is vreemd om voor het eerst als getrouwd man in je ouderlijk huis te komen, alsof de afstand tussen hem en zijn moeder groter is. Onomkeerbaar. Hier zal hij nooit meer terug kunnen keren. Het heeft allemaal iets akelig definitiefs.
‘Hoe is het?,’ vraagt ze.
‘Goed. Met jou?’
Ze knikt. Goed dus. Ze heeft nog nooit iets anders geantwoord. Hij zet zijn tas neer, laat zich in een stoel zakken, terwijl zijn moeder haar handen door haar haren haalt en zichzelf kort in de spiegeling van het raam bekijkt.
Het is haar voor het eerst echt aan te zien vindt hij. Ze is vijfenvijftig. Het gebeurt niet meer ongestraft.
‘Met je werk?,’ vraagt ze.
‘Ook goed,’ zegt hij, ‘druk.’
‘Dacht ik al,’ zegt ze, ‘je kijkt moe.’

Elliot gaapt en zijn moeder begint de uitjes vast te fruiten. Hij veert op.
‘De uitjes hoeven niet gefruit,’ roept hij uit.
‘Jawel,’ zegt zijn moeder.
‘Geen uitjes fruiten!’ Ze kijkt hem alleen maar aan, haalt een sigaret uit haar pakje, houdt deze even in het brandende gaspitje, neemt een paar hijsen, waarna ze ‘m uitmaakt, terugstopt in het pakje en doorgaat met het fruiten van de uien alsof het roken een intrinsieke handeling betreft.
‘En wanneer hou je op met roken?’
‘Bemoei jij je maar met jezelf, jongen. Daar heb je het druk genoeg mee. ‘
‘Je zou stoppen maar volgens mij ben je juist méér gaan roken sinds Nicolas er is.’
Elliot doet alsof hij ontspannen gaapt, dit dialoogje hebben ze al zo vaak gevoerd, ze zal hier toch niet op antwoorden, en verlegt zijn blik naar de tuin. Alles begint met uitjes fruiten, dat hoeft niets te betekenen. In de tuin bloeit het groen weelderig. Zijn vader staat gebukt onkruid te wieden. Er is niet tegenop te wieden, zo hard groeit het.
‘Je bent moe,’ zegt ze beslist, ‘ga maar even een tukje doen.’
‘Ik ben er net. Het is vier uur.’
‘Ja én?’
Het is waar. Hij is ook moe. Hij is zelfs doodop. Hij heeft de hele week veel gewerkt. Een tweedaags congres gehad. Zijn sociale gezicht opgehad. Nicolas was nachten achter elkaar wakker geworden omdat zijn kiezen doorkwamen. Hij had een paar lange sessies doorgemaakt met zijn vrouw.
‘Alsof ik er alleen voorsta,’ klaagde zij steeds, ‘je bént er niet.’
Misschien is hij oververmoeid? Burned-out. Dat lees je veel over zijn leeftijdsgroep. Misschien beeldt hij zich alles in. Misschien wordt hij gek.
‘Zéker iemand als jij moet genoeg slaap krijgen,’ zegt zijn moeder.
‘Ga daar eens achter dat fornuis weg,’ zegt Elliot.
Toen hij zijn ouders gisteren opbelde om te zeggen dat hij de volgende dag gezellig bij hen langs kwam, had ze meteen gezegd dat ze dan kaaskroketten zou maken. Zijn lievelingsgerecht. De kleine jongen komt thuis. Ook al had hij gezegd dat dat absoluut niet nodig was, al dat werk.
‘Jij moet wel goed voor jezelf zorgen,’ zegt zijn moeder, ‘dat doe je toch hè Elliot?’
‘Jij ook, hè?’
‘Ik héb niks, jongen.’
‘Nou?’ Hij provoceert een beetje. Met zijn kin omhoog.
‘Wat bedoel je?’
‘Niets.’ Hij laat zijn kin snel zakken. Hij bedoelt ook eigenlijk niets. Ze staat elke dag achter het fornuis. Ze maakt kaaskroketjes als hij komt. Iedereen wordt ouder. Dat ga je op den duur zien. Logisch. Ze klinkt normaal. Opgewekt. Die droom heeft zijn perceptie veranderd. Hij heeft gewoon te hard gewerkt. Ze vond het leuk dat hij kwam had ze in de auto gezegd. Jammer natuurlijk dat de kleine Nicolas er niet bij was. Dat krijg je nu. Zijn zoontje heeft hem van de troon gestoten. Maar dat mag Nicolas. Voor Nicolas zou ze in elk geval stoppen met roken, had ze ooit gezegd. Elliot verlangt onmiddellijk naar zijn lieve kleine zoontje. Heeft hij wel dag gezegd? Of is hij na het ontbijt gewoon de deur uitgelopen? Het mollige lijfje dat zich tegen hem aandrukt. Zijn vrouw die haar mannen glimlachend bekijkt.
‘Iederéén moet goed voor zichzelf zorgen, mam,’ zegt hij maar.
‘Jij extra.’ Ze heeft altijd het laatste woord.
Elliot bladert door het magazine van de krant, probeert een gemakkelijke houding te vinden, op deze rotanstoel kan hij niet onderuitzakken, en blijft zijn glimmend bruine schoenen op allerlei manieren over elkaar heen slaan. Ze zijn nieuw. Ze knellen. Hij rilt, het is ijskoud in de keuken. Er komt nooit zon binnen omdat zijn moeder de lamellen van het enige raam waar de zon op staat altijd gesloten houdt.
‘Anders kijken ze allemaal naar binnen.’
‘Heb je iets te verbergen, ma?’
Elliot zwaait kort terug naar zijn vader. Die man krijgt anders nog een lamme arm van het zwaaien. Hij zal straks wel even in de tuin gaan kijken. Zijn moeder is oude kaas aan het raspen.
‘En?,’ vraagt ze.
‘Ja, met jou?’ Heel stil zit hij. Een ijsblokje.
‘Je kijkt wit,’ zegt zijn moeder.
‘Pas jij maar op.’
‘Waarop?’
‘Dat jij je vingers er niet vanaf raspt.’
Sinds hij die droom heeft, heeft hij ook die pijn. Om zijn moeder. Een weke paarsige vlek rond zijn borst. Zachtjes klotsend. Hij moet zich niet teveel bewegen om verdere uitbreiding tegen te gaan. Elliot is niet meer dan een week paars plekje in een rotanstoel. Zijn vader wiedt het onkruid. Zijn moeder raspt.
‘Heb je je pilletje wel genomen?,’ vraagt ze plotseling bezorgd.

De vorige keer dat hij zijn moeder zag, was tijdens zijn huwelijk. Een maand geleden. Sindsdien droomde hij elke nacht dat hij bij zijn ouders op bezoek was, hij was een succesvol mens, het leven lachte hem toe, net getrouwd, een kindje, uitdagend werk en dan de klap. Zodra hij de keuken, waar zijn moeder kaaskroketjes aan het maken was, even verliet, viel zijn moeder op slag dood neer. Met die ene klap verloor hij al zijn levenslust en die zou ook nooit meer terugkomen. Zijn moeder was zijn levenslust. Zelfs ín zijn droom vond hij het merkwaardig om erachter te komen dat zijn moeder dat was. Het zou wel niet gezond zijn.

Op zijn huwelijksdag viel ze flauw. Daar werd hij zich voor het eerst bewust van haar sterfelijkheid. Dood, had Elliot toen meteen gedacht en dat het echt iets voor zijn moeder was om in zijn huwelijksbootje te sterven.
Haar ogen draaien naar boven, haar spieren ontspannen zich, alle vorm verdwijnt uit haar gezicht. De gezichtshuid hangt slap aan haar skelet, de tong eruit. In het kruis van haar beige broek verschijnt een donkere plek. Er wordt niets meer opgehouden. Ze is op deze bloedhete dag zonder vooraankondiging vertrokken.
Hij ziet haar glimmende donkerbruine pumps dan pas, gekocht voor het huwelijk van haar zoon. Eentje hangt naar links en de andere is naar rechts gevallen. Ze snijden in het vlees. Kleine voeten heeft ze. Dikke blauwe aderen liggen boven op haar onderbenen.
Gasten pakken hun mobiele telefoons. Ambulances arriveren. Een sterke vriend tilt zijn moeder de kade op. Elliot ziet hem met grote stappen en een bundel moeder in zijn armen, een café in verdwijnen. Een man, zijn vader ziet hij even later, drentelt er langzaam achteraan. Badend in fel geel licht. De bruid loopt hetzelfde café in op haar lakschoenen. In haar armen draagt zij de kleine Nicolas. Huwelijksgasten zitten met hun voeten in het water, ze praten, lachen, hebben kledingstukken op hun hoofd om zich te bedekken tegen de brandende zon of maken zonnehoedjes van servetten. Het licht flikkert op het water. Elliot wendt zijn hoofd af om niet door het licht gegrepen te worden. Iemand legt zijn hand op zijn schouder. Elliot zucht diep, kijkt op. De schipper.
‘Je moeder is net weer bijgekomen,’ zegt hij.
‘Ze heeft alleen te weinig gedronken met dit hete weer,’ gaat de schipper door. ‘Rustig maar bruidegom.’
‘Te wéinig gedronken?’ Elliot kijkt omhoog.
‘Ja, te weinig gedronken,’ herhaalt de schipper geduldig. Het feest
ging ’s avonds gewoon door maar bij Elliot bleef die overbelichte film van het boottochtje zich voor zijn ogen afspelen terwijl zijn moeder erbij zat alsof ze nooit als een slappe pop in hun boot gelegen had.

inhoudsopgave nr. 97

Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.

Nummer nabestellen? klik hier.

De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.

Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: