Henk van Kerkwijk
 |
 |
ONTDEKKINGSREIS
1.
Ik ben mijn eigen kind.
Gisteren om vijf over zeven
glipte ik -net na het laatste nieuws
item- uit de eigen navel.
Ik vond
ademen absoluut niet moeilijk,
maar formuleren viel mij zwaar
want volwassen gedachten voelden
slijmerig als verraad en ik had nog
niet geleerd
hoe ik spugen moest.
2.
Lopen kon ik evenmin. Ik herinnerde
me van mijn volwassenheid wat
lopen was, maar nu lukte het niet meer.
Toen ik voor het eerst een kind was
ging ik
eenvoudig met luchtzwemmen door
omdat de hersens, ook bij pas geborenen
reeds naar het verleden hunkeren.
Hoewel het verleden, gevangen in
achterliggen,
nooit tot inhalen in staat is.
3.
Kind weer en ik hield het vol om de lucht
onder mijn voeten te vertrappen. Op eigen
voeten staan onmogelijk en nu bleken ze
als werktuigen van vooruitgang even
nutteloos.
Maar zonder het vermogen afstand te
scheppen, kon ik worden aangevat. Terug
geschoven. Dus vluchtte ik in een slijmdraden
glijpartij of over de houten vloer. Een zee-
hondenpup
in doodsangst voor de herinneringsknuppel.
4.
Na een paar minuten nieuw leven alweer
vluchteling. Onder mij lachten mensen
in de keuken. Terwijl ik aan mijzelf ontsnapte,
had ik alle darmcontrole verloren. De dier-
geur een echo
van stervenspijn. Maar ik verrukt als een
Verlichtingsfilosoof toen mijn vingers de draderige
resten van de lams karbonade opgroeven,
die ik bij mijn laatste volwassen maal
genoten had:
mijn Onnozele Kinderen dag.
5.
Ik werd nu geconfronteerd met een vraag: Als
in elke volwassene een kind in de boeien lag,
hoe had ik dan mijn ontknoping bewerkstelligd?
Toen hoorde ik beneden mijn naam roepen. Het
overwinnings-
elastiekje knapte. Ik werd mijn lichaam
gewaar dat ik op de bank had achtergelaten.
Het lag daar, bewegingloos, ogen open,
terwijl de uitgerekte navel omlaag
bengelde
als een stofzuigerslang.
6.
Vrienden struikelden de kamer in en vonden
iets waarvan ze dachten dat ik het was. Met
een hart dat nog klopte, maar ogen leeg
als een proefschrift. Plat tegen de radiatoren
gedrukt vond ik
plotseling een tong die gehoorzaamde.
Ik wees naar het lichaam dat ze hadden
opgetild en riep: ‘Ja, neem maar mee
en hou het ook! Want ik wil niet
opgroeien
tot zoiets als hij daar.’
| |
|
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: