J.M.H. Berckmans
 |
 |
PERFEKTE DAG VOOR EEN MOOIE REVOLUTIE
(Hoe rare situaties ontstaan en waartoe ze kunnen leiden)
Voor Lindsay Anderson & Mark E. Smith
Stillekens aan Stillekensaan, op z’n Kamiel Kamiellekens, op z’n Janboerefluitjes, allengs gelijk de spin, zuinig met hun zinnen, op hun mazoet en (sure thing!) hun Doppler-Fizeau effekt komen de laatste ambulanskis, kuierend, en de eerste combi’s, luierend en lanterfantend als levende ZOMBIES, watertandend, scheef schaatsend de Kioskplaats opgegleden.
Er staat blijkbaar iets te gebeuren.
(Het gat van de neger ziet zwart, al wat daar aanhangt dat plakt, zei iemand soms nog.)
Eveline Van Houwenhove is buiten strijd in de keizerlijke Bokasa-stoel geplant en de taterende klep dichtgeplakt met Spannadra.
In haar sobere maar doelmatige kitchenette heeft Surplusken van ons Kabusken strijdlustig en krijgshaftig en heel heel heftig de Hauptkommandatur neergepoot, verrekijkers van Bazaar Agnes-Loos, pistonnekensrevolvers, blikken tanks en dito stinkende opgedraaide rupsen en e = n stoppedubbeleloopsgeweren van Centrum Rix Nix Petix Oslos Moebax, ookzo jeeps van Lego en vele, vele piloten, waaronder Jeroen Olieslaeghers, Jan met de pet en, jawel hoor, Max Motseklet alias Het Gevaar Zachaar.
Rare plaats, de Kioskplaats, klopt maar half z’n gat wegens nergens een kiosk te bespeuren.
Een krantenwinkel die rookgerei en bier verkoopt.
Een oogarts die bankroet is, ondanks 2 onbenullige lensmensen en een luxe-optiek waar voor miljoenen neen miljarden donkerbruin met een flonkertje groen aan brillen, zilver, goud, diamanten en alle andere soorten edelstenen, gouden rolexen.
Een fotograaf die kameras wegwerpt, handig als je er net geen bij je hebt.
Een apotheek die Pharmablanca heet en enkel tussen 16.00 hr CET en 18.00 hr. CET uitsluitend groene luiers verkoopt aan wie het in deze eindtijd nog in z’n hoofd heeft gehaald een kind of iets uit de savooien te halen.
Een GBKARREFOER met alleen Koeskoes in voorraad, zo lang de voorraad strekt.
Een telefooncel in het midden van het plein, op de vloer van de kabine een bruine kalfsleren schoen van Cortina, twee stuks zouden een peperduur paar sjiekemadammenschoenen zijn.
Maar in Suburbia neen in Hoboken wonen rare mensen, voorstadsmensen die niet meer groeien, eenmaal tot wasdom gekomen.
Het is een kleine magere man van het kaukasische type
Hij draagt een loden pet en een trenchcoat van lood, een Texasbroek en paterssandalen.
De Texasbroek heeft betere tijden gekend.
In het met paperclips, Spannadra en elastiek samenhangend montuur op z’n kouwekazenkop zit 1 glas voor de allergrootste astigmatist sinds de Griekse schilder.
(Het gat van de neger dat blinkt, al wat daar aanhangt, dat stinkt.
Naar petrol en koltan.)
De man staat stil tegenover Optika, de miljardenhandel en maakt honderden neen duizenden foto’s van de 12 uitstalramen en maakt aantekeningen in z’n linkerhandpalm, die met bruin inpakpapier omzwachteld is.
Twee zakken van de Aldi, bomvol met diverse interessante produkten als pedalen, kraantjestenten en Lucifers Union Match zet hij in de telefooncel en stapt rustig wat rond.
Hij heeft nu nog een kaddie, een draagzakman en een plastic boekentas van Testaankoop, Surplusken van ons Kabusken denkt die boekentas moet te traceren zijn.
De man zet de boekentas, zo’n vodje dat je krijgt bij een abonnement, op de drempel van optika en stapt vervolgens met z’n kaddie op Tram 4, die vertrekt en waarop slechts een wattman en wat ouwelui zitten.
De man brengt de werkelijkheid in kaart om ze later te kunnen ontmantelen en vernieten, DESTROY.
Panta rei en dus is zijn naam Pantagleize
Eveline Van Houwenhove, zijn schoonmoeder en aloude vlam woont in 91 of 92, maar 91 is een door zaadcel en eicel ontheiligde, ontwijde en dan verzegelde kerk, in 92, boven Kroontax, woont blijkbaar niemand behalve een zekere Rachel Silberschatz, een minderjarige joodse weduwe
De man heeft een irreversibel longenfizeem, een kroniese parafimose aan z’n gnose en z’n korpora kavernosa en schuimspuit
In Hoboken mag zoiets niet.
Niemand verpinkt er nog van rariteiten, niemand knarsetandt er nog van naakte feiten, rariteiten zijn in Hoboken schering van Eveline Van Houwenhove, feiten zijn er alleen maar gebeurtenissen die inslaan als shrapnellen met snottebellen en bretellen van Schlippenbach.
Surplusken van ons Kabusken drukt op de stop van de inoxidabele porseleinen thermosfles, die vol koud water zit vermits de aarde opwarmt.
De Tune start.
Jan Hammer. Miami Vice.
Don Johnson en die neger en die stuurse met z’n snor, hoe heet die ook alweer, Costillo.
Surplusken van ons Kabusken wordt snel zenuwachtig, steeds sneller, steeds zenuwachtiger.
Eveline Van Houwenhove begint het zowat de voeten en ookzo de kas uit te hangen, te ziekenkas.
Rolluiken zakken neer, deuren worden gebarrikadeerd, een loeiharde ronkende wind jaagt over de kioskplaats, het is een vieze stinker van Surplusken van ons Kabusken, die met z’n scheet de aftocht aanblaast.
Wat een mooie dag, denkt Pantagleize.
Een perfekte dag voor een mooie Revolutie, denkt Rachel Silberschatz.
Stoute rare mensen denken synchroon, zoiets bestaat.
Niet veel later staan Pantagleize en Rachel Silberschatz (ze zijn al een poosje een ongeregeld stelletje – stel) een praatje te slaan en een kopje koffie te drinken bij de Fietsenfikser.
En de Kaddie, wil de fietsenfikser weten.
Die zet Anthony straks op de laatste trein naar Parijs, daarna heeft-ie een klus in Dortmund, wat precies weet ik niet, hij heeft de Kaddie van me overgenomen met Tram 4 hierheen
Eveline Van Houwenhove, bevrijd door noodnummer 112 denkt het zal toch niet weer –
of toch rare dingen die klimaatveranderingen, die rare toestellen, dat rare Internet.
Ze drukt op het puistje op haar neus en start de Tune.
Tom Waits. In the neighbourhood
Psycho killer, zegt de FF.
Qu’est-ce que ç’est, zegt Rachel Silberschatz
Meester Jakobs zegt het is 13 Maart 1963 en het ijzelt en door de vele ongevallen heeft de FF het enorm druk.
Het is altijd iets in Suburbia, om nog te zwijgen van dotkom
Overal is het altijd iets.
Hier is het weer even niets.
Morgen zien we wel weer.
Vanavond concentreren we ons op de enige headline van alle laatavond-journaals.
Als Jan Becaus nu de slappe lach maar niet krijgt als hij ziet hoe de ontmijningsdienst de Test-aankoop-boekentas centimeter voor centimeter besluipt en dan de robot op haar afzendt om de Kioskplaats te ontmijnen terwijl aan de franse grens de HST ontploft nadat eerst alle telefoonlijnen uitgevallen zijn en overal, te land, ter zee en in de lucht, de zwarte vlag gehesen wordt.
| |
|
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: