 |
 |
De planeet kindsheid
De planeet Kindsheid wentelt om zijn as en zuigt ons onverbiddelijk mee in de tijd. Vroeger dachten wij dat de tijd te traag voort kroop. Maar we beseften nog niet dat die traagheid al de vaart had van een hemellichaam. Later begrepen wij niet waarom wij die tijd niet hadden willen rekken, zolang mogelijk, desnoods tot het einde der tijden. Want op een dag komt er plots een einde aan.
Voor mij was het de dag dat iemand verdween. Iemand begon te stappen, rechtdoor alsof hij op een vooraf uitgekiend doel afstapte, zonder omkijken en zonder maar één keer zijn pas te vertragen. Hij stapte naar het einde der tijden, dacht ik. Ik bleef maar kijken tot hij een klein stipje was, het stipje dat voor eeuwig een plaats had gevonden aan het uitspansel.