Xavier Roelens Het wetboek van mentale moed (fragment) ok, ja, ik ben verliefd op haar geweest. geschaafd aan droge lippen verloor ik de smaak van teveel waarom. maar niet zo literaar nu: kom kom kom paardje kom met haar op de rug draag je mij mee naar de vrijheid van menigte, daar aan de rand ademt. “als het hart denkt, staat het stil.” (Pessoa) als alles goed gaat, kom ik dan en daar te laat. (a) instructie voor een sneeuwvrouw: neem een sneeuwman, voeg dan en daar twee ballen toe. (b) Bij een incisie in je maag kwam een sneeuwwitte prop tevoorschijn. ‘Een schimmelpaardje,’ zei de hoofdverpleger. Een zuivere drol, dacht de anesthesiste. Ze maakten de chirurg wakker en met je vieren werd overlegd over de leefbaarheid van wat jullie gemeenzaam de aanwas noemden. Toen de anesthesiste een vinger naar je aanwas uitstak, hing poef! haar gezicht vol met aanwas en haar bril ook (definitie van geluk). Jullie lachten en lachten en hoe hoger jullie kropen om op te ruimen, hoe meer aanwas jullie vonden. (c) Een bedelaar steekt zijn hand uit aan de poort en aan het einde van het levensgevaar. Boven naakt-geblakerde skeletten opent zich de hemel:      al wisten ze dat alcohol      de pijn laait maar niet blust wat je voorhanden hebt, ruil je bij een bedelaar in. niet voor een liedje, god neen. de bedelaar wil langs de weg je voor het broeikaseffect bedanken.      en wat er toen gebeurde      ook dat ging voorbij (d) in een sneeuwwitte wereld rij je de shovel en val je dan en daar in slaap in de vroegte knerpt de sneeuwvrouw teder van vogeltje dood, broertje gestorven de verpleegster wast mijn aanwas met ijs ik rangschik rotsen bij de werkwoorden luipaarden dringen de tempel binnen ik had lang niet aan democritus gedacht de wonderen zijn de wereld niet uit priesters offeren hun linkerhand aan het zuiverende luipaardenspeeksel ik adem de adem in mijn oor ik rangschik, dus ben, niet onverschillig voor vogeltje dood, broertje gestorven de verpleegster wrijft een spierzalf open allochtonen zijn de wereld niet uit zoals ik haar niet smelten kan, maar de kat bekomt van de verdoving de kat en de droogkast toen zij dat las zij ademde diep totdat het goed afliep de ziel wordt als caprice des dieux: scherper zoals gesmolten sneeuw die bevriest en veelzijdige diepgaande hersenen gooi de lente zo hoog dat ze openbarst onderzoek mij op teken vanavond (a) je denkt aan dat boven het hoofd waarvan je weet dat je het nodig zal hebben wanneer je kaalgeschoren bent, zonder te kunnen zeggen of het een sterkte of een dreiging is. om te kunnen liggen heb je je doodgelopen vandaag. je hebt niet eens meer de kracht om naar een bedelaar terug te zwaaien. jullie doen het in stilte. je bloost naar een droom. ondertussen vergeet je (en het is onvergeeflijk) wat een belangrijker rol in je leven gespeeld heeft dan vanavond. (b) Wablieft en Wablaft gingen naar de verdoemenis. Ze waren naar de kloten, je weet wel, naar de eeuwige jachtvelden. Ze hadden het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld. Ze hadden kortom waar voor hun pijp gekregen. Ze hadden niets meer om handen, waren het hoekje om en neergedaald in de liefde van de Heer. Ze bevruchtten Zijn akkertje. Maar op de derde dag kwam een Amerikaans konvooi langs aan het massagraf met ook Wablieft en Wablaft erin. Ze zouden gewoon doorgereden zijn, had die promiscue nicht van een aalmoezenier niet duidelijk een mannenstem uit de aarde gehoord, herhalende: “Wablaft, waar ben je? Waar ben je, Wablaft? (c) Wie, denk je, is op die dag uit de doden verrezen? ja! je zit op de trein en hij bezit de zin van de dingen ja! hij kruist wie bezit de zin van andere dingen ha! je groet wie meer zin bezit voor de dingen ha! de zin raast door met meer trein en andere dingen geheime boodschap 1: ik probeer iets uit te leggen neen! geen treinongeluk bij het groeten naar andere dingen neen! geen doodgeschrokken koeien van zin van dingen hé! met het vallen van de zin van vallende dingen hé! de trein stopt en je krijgt lekkere zin in dingen geheime boodschap 2: waar geen geheime boodschap wacht ja! je struint door de grote stad van zin en dingen ja! je vraagt naar een verlekkerd ding haar zinnen ha! lantaarnpaallicht over het zinnige van haar dingen ha! in de zon krijgt vannacht ding haar meerdere zinnen geheime boodschap 3: niet te definiëren. niet in mijn taalgebruik © Xavier Roelens