 |
 |
Brief uit Ieper
We kunnen rusten, maar we zijn niet veilig. Ik wist al langer dat we dat nooit zijn, veilig bedoel ik, maar de laatste tijd weet ik dat alsmaar beter. Ook mijn maten. Het enige wat we kunnen doen is proberen onze wapens zo goed mogelijk vast te houden, en geloof me, dat doen we, maar er zijn niet zoveel manieren waarop je een wapen goed kan vasthouden. Eén slechts en die kennen we uitstekend. Mijn bajonet is zo scherp als een spiegel, ik scheer me drie keer in de week. De sterren zijn erg mooi ‘s nachts. Alleen al om de sterren wil je niet worden neergeschoten. Sinds mijn verjaardag heb ik mijn gasmasker nog niet moeten gebruiken. De fabrieken waar ze die bommen maken is gebombardeerd. Niet de onze. Misschien kan ik er na de oorlog werken?