 |
 |
Het silhouet van gevangenisbewakers
tegen de lucht
Nooit dacht ik aan hen. Jaren gingen voorbij.
Vele jaren. Ik had genoeg andere dingen
Om me zorgen over te maken. Vandaag zat ik in de tandartsstoel
Toen zijn nieuwe assistente binnenkwam
Die deed alsof ze me in de verste verte niet herkende
Terwijl ik heel gewillig mijn mond open deed.
We waren aan het vrijen in die bosjes bij de rivieroever
En ik wilde dat zij snel haar bh uittrok.
De lucht verdonkerde, het onweerde
Toen ze het ten slotte deed, zodat de eerste grote
Regendruppel op een van haar bruine tepels viel.
Dat was aardiger dan wat ze nu deed in mijn mond,
Terwijl ik ineenkromp, terwijl ik wachtte op een knipoog,
Een uitbarsting van gelach bij de herinnering aan ons twee,
De eigen knoopjes dichtknopend, kletsnat lopend
Langs de staatsgevangenis met zijn bewapende bewakers
In hun torens, afgetekend tegen de lucht.
©
Charles Simic; © vertaling: Joris Iven |