 |
 |
Een kort optreden
Ik had een kleine, stille rol
In een bloederig epos. Ik was een van de
Gebombardeerde en vluchtende mensen.
In de verte kraaide onze grote leider
Als een haan op een balkon,
Of was het een groot acteur
Die zich uitgaf voor onze grote leider?
Dat ben ik daar, zei ik tegen de jochies.
Ik word samengedrukt tussen de man
Met de twee omzwachtelde handen omhoog
En de oude vrouw met haar mond open
Alsof ze ons een tand liet zien
Die erg pijn doet. In de honderd keer
Dat ik de videotape terugspoelde, konden ze
Me niet één keer in het oog krijgen
In die gigantische grijze massa
Die eruit zag als elke andere grijze massa.
Ga naar bed, zei ik uiteindelijk.
Ik weet dat ik daar was. Eén opname
Is alles waar ze tijd voor hadden.
Wij liepen weg en de vliegtuigen scheerden over onze haren,
En toen waren ze er niet meer,
Terwijl wij verbijsterd in de brandende stad stonden,
Maar dat hebben ze natuurlijk niet gefilmd.
©
Charles Simic; © vertaling: Joris Iven |