 |
 |
De klokken van de doden
Op een nacht ging ik de klok gezelschap houden.
Ze had een luid getik na middernacht,
Alsof ze bijzonder angstig was.
Het is zoals fluiten langs een kerkhof,
Legde ik haar uit.
In alle geval, ik zei haar dat ik het begreep.
Ooit stonden er dergelijke klokken
In elke keuken in Amerika.
Nu zijn de fabrieksramen allemaal stuk.
De oude mannen van de nachtploeg zitten op de boot van Charon.
De dag dat jij stopt, zei ik tegen de klok,
Zullen de kleine draaischijven die ze in reserve houden
Weggerold zijn
Naar vele moeilijk vindbare plekken.
Alleen door eraan te denken, vergat ik de klok op te winden.
We werden wakker in het donker.
Hoe stil is het in de stad, zei ik.
Zoals de klokken van de doden, antwoordde mijn vrouw.
Grootmoeder aan de muur,
Ik hoorde hoe de sneeuwvlokken van jouw kinderjaren
Begonnen te vallen.
©
Charles Simic; © vertaling: Joris Iven |