Angelo Perrotti
 |
 |
Nieuwjaar: de verwarmingsketel neemt vrij
Het beloofde een fantastisch Nieuwjaar te worden. Mijn jaarlijkse griep had ik al ondergaan, de koelkast stak propvol en ik had een grote winterschoonmaak achter de rug. Het beloofde écht een fantastisch Nieuwjaar te worden. Niets kon er mislopen. Niets zou er mislopen.
Op oudejaarsavond was ik uitgenodigd in een cultuurcentrum hier in Hoppen, waar ik sporadisch uit loyaliteit een tekst voor vertaal. Van zeven tot negen mocht ik meetafelen aan een warm buffet en vanaf negen uur mocht ik gratis meefeesten en meedrinken op de jaarlijkse nieuwjaarsparty.
Het buffet was verrukkelijk. Vooral de fazant en de gegratineerde aardappelen gingen er vlot in. Het dessert, kleine borrelglaasjes gevuld met verschillende kleuren bavarois, ging er nóg vlotter in. Vijf borrelglaasjes heb ik leeg gelepeld. Ook de koffie was voortreffelijk. Ik heb toen meer dan genoeg cafeïne en calorieën bijgetankt. Ik barstte van de energie. ‘Laat het feest maar beginnen,’ dacht ik toen ik de eetruimte verliet.
De nieuwjaarsparty was een overgroot succes. Het café van het cultuurcentrum was omgetoverd tot één grote dansvloer met een podium van waarop verschillende deejays de nacht vulden met elektronische muziek. Langzaamaan liep het cultuurcentrum vol en vanaf een uur of één stonden in het niet zo grote café minstens driehonderdvijftig jongelui te dansen. Iedere keer dat ik terugkwam van de toiletten verschoot ik van de drukte. Honderden dansende jongeren deinden mee met de muziek. ‘Wat zou er gebeuren als er nu brand zou uitbreken?,’ dacht ik, telkens als ik vanuit de toiletten naar beneden ging en die deinende massa onder me zag. (Mijn sombere gedachten laten mij nooit in de steek, ze sluimeren altijd, ze duiken altijd op, feest of geen feest.)
In de chill-out ruimte was het wat rustiger. Ik heb er de hele nacht gezeten. Het was er een voortdurend komen en gaan van jongeren. Er waren verscheidene zithoeken met grote en kleinere banken en ook stonden er tafeltjes en stoelen. Op een groot videoscherm begeleidden kleurrijke, in elkaar vloeiende, abstracte videobeelden de elektronische muziek van de zachtere (én chaotischere) soort. Hier en daar werd stiekem een joint gerookt.
Voor ik er erg in had, was het ochtend. Het café en de chill-out ruimte liepen leeg. Ik heb even geholpen met de lege flesjes en plastic bekers te verzamelen. Op één van de tafeltjes vond ik een zakje weed. Het was lang geleden dat ik nog weed had gerookt. Daar ben ik lang geleden mee gestopt. Toch stak ik het zakje in mijn broekzak. ‘Steven zal er blij mee zijn,’ dacht ik.
Rond halfnegen waren alle feestvierders weg en was het café een beetje opgeruimd. Het overgebleven eten werd onder de vrijwilligers en de vaste krachten verdeeld. Het verbaasde me dat niemand happig was om wat plastic bakjes met het heerlijke eten te vullen. Ík ging naar huis met een achttal minibroodjes, twee bakjes fazant, een reuzenportie gegratineerde aardappelen én een paar stukjes Franse kaas. De kaas was mijn ontbijt en voor de fazant en de gegratineerde aardappelen zou ik wel plaats maken in mijn propvolle koelkast. Ze zouden me zeker smaken. Ik verheugde me er al op. Ik kon amper wachten om eraan te beginnen.
Het was al klaar buiten toen ik thuiskwam. Ik ontbeet met wat Franse kaas en drie broodjes. De rest van de kaas, de fazant en de gegratineerde aardappelen propte ik in de koelkast. Ik poetste mijn tanden, schakelde mijn gsm uit en ging naar bed.
Om halfdrie werd ik wakker en om iets voor drie sprong ik tamelijk fris en tamelijk monter uit bed. Ik zette mijn gsm aan, maar het enige wat de gsm deed, was kort, schor piepen. Het scherm flikkerde tijdens het piepen even op. En dat was het. ‘Dat is zó erg nog niet. Dan maar geen telefoons of berichten vandaag,’ dacht ik. In de badkamer, keuken en woonkamer draaide ik alle radiatoren helemaal open. Op zeven, alsjeblief. Op maximum. Het was trouwens Nieuwjaar.
Maar er gebeurde niets. Het bleef koud. De radiatoren werden niet warm. De gemeenschappelijke verwarmingsketel deed het niet, wist de bovenbuur me bij navraag te vertellen. Stookolie was er nog genoeg. Het was de ketel, verzekerde de bovenbuur me. Hij had de huisbaas proberen te bellen, maar deze was niet bereikbaar.
Daar zat ik dan. Ik heb mijn elektrisch vuurtje erbij gehaald, maar toen ik de stekker instak, viel de stroom uit. Nadat ik de zekering terug had aangeschakeld, durfde ik het vuurtje niet meer aan te doen. ‘Misschien krijg ik het wel een beetje warm als ik wat van die weed rook die ik vanochtend heb gevonden,’ dacht ik. Ik heb meer dan een uur in de kou getwijfeld of ik al dan niet een joint zou draaien. Jaren geleden had ik me voorgenomen om nóóit meer te blowen. Stijf van de kou besloot ik uiteindelijk om tóch een joint te roken. Met verkleumde handen zocht ik al mijn jaszakken en broekzakken af. Maar het zakje bleek onvindbaar. Heel waarschijnlijk was ik het onderweg naar huis verloren.
Omdat ik geen zin had om in de kou te blijven zitten, ging ik Isabel, mijn ex-vriendin, opzoeken. We schieten nog altijd heel goed met elkaar op. Maar ik had pech. Isabel was niet thuis. ‘Dan maar langs Steven,’ dacht ik en ik ging naar Steven. Ook hij was niet thuis. ‘Dan ga ik me maar in de Omnibus opwarmen,’ dacht ik en ik ging naar mijn stamkroeg. Wéér had ik pech. Vandaag uitzonderlijk gesloten wegens problemen met de verwarming, stond er op de deur.
Om zeven uur was ik terug in mijn ijskoude appartement. Ik heb mijn teevee voor het bed gesleept en ben met de donsdeken tot hoog boven mijn schouders opgetrokken in bed gaan liggen. Ik was te verkleumd om de fazant en de gegratineerde aardappelen op te warmen. Bijna scheel van de honger ben ik in slaap gevallen.
Het heeft twee dagen geduurd voordat de verwarmingsketel was hersteld. Ik heb nog twee dagen in de kou gezeten. De fazant en de aardappelen was ik ondertussen vergeten en durfde ik niet meer op te warmen. De fazant had een geurtje en ook de aardappelen roken niet erg fris, vond ik. Ik heb alles in de vuilnisbak gekieperd.
Een gelukkig Nieuwjaar was het, dit jaar. Een zéér gelukkig
Nieuwjaar. Een fantastisch Nieuwjaar. Dank u wel.
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: