Marco Antonio Campos
 |
 |
(keuze en vertaling: Stefaan
van den Bremt)
Oudejaarsavond
Het is 31 december. Middernacht nadert.
Uit de as van het jaar tuimelt het jaar.
Wat heb je gedaan? Wat heb je verzuimd?
Waarom heb je dat niet gedaan?
Met discipline maar zonder orde
heb je geschreven. Aan je werk heb je iets
toegevoegd maar het Grote Werk bleef uit.
Zonder enige pedanterie of valse schaamte vind je
dat verbazend, want je was er zeker van
dat het je zou lukken, al praat je het goed
met de melancholische uitspraak:
Ik heb gedaan wat ik kon.
Fout, een grove fout, een van de vele,
was misschien (dat wist je, dat begrijp je)
dat je het labyrint in liep en niet het huis.
Eén ding is zeker en spreekt voor je:
Je schreef met bloed, zoals Nietzsche dat wou,
en in jou werd vlees de regel van Artaud:
‘Laat de literatuur niet te vaak binnensluipen.’
Bedrog was er niet bij: steeds heb je geleefd als een
ter dood veroordeelde, al kon je je verheugen
in de voortreffelijkheid van vogels en zon
bij het kiemende dagen, als de roos
werd afgesneden door de anjer.
Nooit had je plannen op lange termijn,
want jij geloofde in een bestaan, intens
en kort als de dolle vlucht van de bij.
En toch was het niet zo kort, lang niet zo
kort als jij had geloofd.
Kijk: weer is het jaar haast om,
1995 loopt voorgoed ten einde,
en het zweempje as in de urn
is dat van de bij. Jouw eeuw zit er al op.
Velen zijn je al aan het vergeten
en hoevelen ben jij al niet vergeten.
Je werd toleranter tegenover allen maar
hoe verder weg ze zijn, hoe liever.
Steeds beter begrijp je een wereld
waarin jij niet zo goed wist te leven,
wat je treurig stemt, als mens
diep treurig stemt, omdat je hem liever
had willen beleven dan begrijpen.
Je snakt naar verandering, beweer je, en mocht je,
mocht je ooit een nieuwe route vinden
onderweg, een lichtpunt van het absolute,
die route zou je inslaan. Maar wélke? En wáár?
Uiteraard heeft, van lieverlee,
de tijd je gedaante veranderd
en lijk je veeleer de verwoesting van je lichaam
dan het energieke lichaam waarin je bent gegroeid
en dat je ooit vergeleek met een boom.
‘Nog even en de klok slaat middernacht,’
hoor je de radio-omroeper zeggen.
De klokken verzuren als dozijnen druiven.
Er zit niets anders op: Omhels je zelf.
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: