Stefaan van den Bremt - Over Marco Antonio Campos
 |
 |
Over Marco Antonio Campos
Marco Antonio Campos die in een vroeg werkstuk, getiteld ‘De moderne
dichters’, zich erg sceptisch opstelt tegenover de erfenis van een al
te cerebraal modernisme, blijft zweren bij een poëzie die een breed
spectrum van existentiële ervaringen weet te verwoorden in een emotioneel
gekleurde belijdenis. Commentator Javier Sicilia meent ‘dat zijn poëzie
omschreven kan worden als een heimwee naar de wortels.’ Of, met Campos’
eigen woorden: ‘Poëzie is een herinnering aan de muziek die de goden
speelden en waarvan wij soms iets kunnen opvangen.’
Aan de schrijversfamilie waartoe de auteur
zich rekent (Blake,
Baudelaire,
Rimbaud,
Trakl) zou ik
één naam willen toevoegen. In het gedicht ‘Oudejaarsavond’ staat te
lezen: ‘Je schreef met bloed, zoals Nietzsche dat wou.’ En in een voorwoord
bij zijn in 1997 verschenen verzamelbundel noteert Campos: ‘De jongeman
die ik was gelijk blijvend, tracht ik nog steeds een poëzie te schrijven
die bestaat uit mijn hart en mijn bloed, zo vrij mogelijk van alle aankleding
en versieringen, en die er in ootmoed naar streeft dat de lezer zich
door een gedicht of versregel aangegrepen zou kunnen voelen. Een ideaal
van mij zou zijn een poëzie te schrijven die een heel klein beetje overeen
zou komen met de verticale grafstenen die schitteren onder de zon van
Griekenland, waarop met beeldende beknoptheid een heel mensenleven staat
samengevat… Vooral de laatste tijd heb ik licht en donker in het huis
van de wereld in evenwicht willen brengen met licht en donker in het
huis van de ziel. Al schuift misschien, of ik dat wil of niet, het donker
wat meer op de voorgrond.’
Marco Antonio Campos (Mexico-stad, 1949) is dichter, romancier en
verhalenschrijver, essayist en vertaler. Hij publiceerde de gedichtenbundels
Muertos y disfraces (Doden en vermommingen, 1974), Una seña
en la sepultura (Een teken op het graf, 1978), Monólogos
(Monologen, 1985), La ceniza en la frente (De as op het voorhoofd,
1979), Los adioses del forastero (Het vaarwel van de vreemdeling,
1996) en Viernes en Jerusalén (Vrijdag in Jeruzalem, 2005) waarvoor
hem in Spanje de ‘Casa de América’-prijs van uitgeverij Visor werd toegekend.
De Mexicaanse uitgeverij El Tucán de Virginia publiceerde in 1997 zijn
Poesía reunida (Verzamelde poëzie, 1970-1996). In 2004 werd hem
in Chili de eremedaille bij de honderdste verjaardag van Pablo
Neruda toegekend.
In de lente van 2005 verbleef Marco Antonio
Campos gedurende twee maanden in Vlaanderen (Antwerpen en Vollezele);
hij nam toen deel aan het Antwerpse poëziefestival ‘Dichters in het
Elzenveld’.
Samen met Stefaan
van den Bremt zorgde hij voor een Spaanse vertaling van een bloemlezing
zeven Vlaamse dichters (Roland
Jooris, Leonard
Nolens, Miriam
Van Hee, Stefan
Hertmans, Luuk
Gruwez, Benno
Barnard, Stefaan van den Bremt) die, onder de titel Más allá
de mis manos, in 2006 bij de Mexicaanse uitgeverij Colibrí is uitgekomen.
Voorjaar 2007 verschijnt bij uitgeverij P in Leuven een door vertaler
Stefaan van den Bremt samengestelde bloemlezing uit Campos’ poëzie,
getiteld Geen plek die de mijne is.
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: