Jeroen Boone
 |
 |
33 Lemmingen met citroen en rauwe aardappel
I. De halsbandlemming is een klein gedicht dat ongeveer 9,4 tot 11,1 centimeter lang kan worden en 17,65 tot 20,48 gram zwaar. Deze gedichten komen veel voor in de toendragebieden van West-Europa. Het zijn planteneters die voornamelijk de groene delen eten. Lemmingen staan bekend om hun massale trek die op gang wordt gebracht door sterke toename in de popularisatie.
II. Gierig streelt u de letterende wonde die u zelf sloeg. Iemand moet u van die geestelijke boulimie genezen.
III. Somberheid, gevoelens van eenzaamheid en nutteloosheid, alsmede gebrek aan eigenwaarde zijn psychische verschijnselen. Trouwens, buitensporige huiggymnastiek kan leiden tot kaliumtekort en dat willen we niet.
IV. De barkast opent zich als een gewillige oester. Langzaam versteent de gal. Vervolgens morst die parel onuitspreekbaar verlangen. Tenslotte kotst de dichter de zee uit.
V. Deze schade is teder bedoeld. Bijna als een goudvis met een wak waar de mond zit.
VI. De onbekenden. Sssst. Daar zijn we.
VII. Verdeel jullie in groepjes. Van net iets minder dan één.
VIII. Het is een uitzondering dat een huis instort als er 1 baksteen ontbreekt, maar het gebeurt.
IX. “Alle herinneringen tot nu toe?” vraagt u me. Dan moet ik antwoorden: “Een beperkte vlek waterverf.”
X. De onfeilbare steen rond je nek staat je, eerlijk waar, beeldig, maar drijf nog even.
XI. Vergeet het mes. Denk aan het vlees. Vergeet het water. Verfijn je dorst.
XII. Feiten zijn onnozel. Fantasie ontoereikend.
XIII. Je hield van hevige prikkels. De cactus die je tussen je benen peuterde zal het geweten hebben. Jij emotionele hoop woestijn.
XIV. De trein van Sobibor naar Treblinka trok reizigers. Veel. Dieren met ogen als zwarte dolken. Natuurlijk zijn er zaken die beter kunnen. Geschiedenislessen bijvoorbeeld.
XV. Ik haat zeesterren, maar het is mijn hobby ze te zien regenereren. Mijn halve verhalen bewaar ik in hetzelfde aquarium.
XVI. Er bestaat een heel erg perverse dwerg. De strontknotsen die zijn lichaam verlaten, zadelen hem op met een verschrikkelijke fantoompijn.
XVII. De mensen zijn heel wat gewend tegenwoordig. De eisen van de straat zijn traag gelijk foltertechnieken. Een goedendag past perfect in iedere schedel, maar geen knie die knikt.
XVIII. Je wees jezelf af voor de arbeidsmarkt. Tijdens een lange avondwandeling maakte je een hond van je stilte en bond hem vast. Toen je alleen thuiskwam heb je warm, zoet brood gegeten.
XIX. Hij dicteert zijn ommuurde gedichten aan toevallig langslopende kinderen. Een ideale introductie van zijnsfouten.
XX. Het paard van Nietzsche legt zijn hoofd in mijn schoot. En een mes en een vork. Beweer niet dat ik gek ben, daarmee zou u zichzelf geen eer bewijzen.
XXI. Gelukkig is het literatuurleven niets meer dan een grotesk spel met bijna alleen maar winnaars.
XXII. Koop een Russische onderzeeër en een vals gebit met ovalen slagtanden. Je zal zien, je sociale positie zal zienderogen verbeteren.
XXIII. Op haar eiland lacht ze haar tanden bloot. De zwaartekracht valt een rijpe kokosnoot aan. Nu speelt ze vier op een rij met een beugel en 28 stiften.
XXIV. Ik kijk uit het raam. Er staat geen treurwilg. Ik kijk opnieuw uit het raam. Er staat er wel een. Zo weet je nooit wat je ziet als je uit het raam kijkt. XXV. Je leven duurt exact even lang. Of je nu graag tomatensoep eet of niet. Of de dag nu 25 uur kent of niet. Exact even lang. Vraag maar aan wetenschappers. Zij onderzoeken dat. Met of zonder balletjes.
XXVI. De gifgroene kikker kwaakt me toe dat ik al lang een vredesduif had moeten zijn. Een redelijk gestemde viool van een zigeuner is toch ook niet slecht. En een tros van de blauwste druiven in het weekend.
XXVII. Iedereen heeft een eigen verhaal te vertellen. Nooit origineel. Wat denken we wel.
XXVIII. Hier, trut, vier kilo geluk om aan uw puisten te smeren. En dat ik u nu niet meer hoor urmen.
XXIX. Dit nalaten van zinloze sporen lijkt op naaktslakken in perioden van grote droogte. Fietsbanden zijn ongenadig. (Als plattreedlied klinkt het Allegro Molto van het 8e Strijkkwartet in c Opus 110 van Dimitri Sjostakovitsj.)
XXX. Eenzaamheid voor een schrijver. Draaglijk als kinderziektes voor een kind.
XXXI. De halve waarheid is echter dat de eenzaamheid begon op het ogenblik dat hij de wereld ervoer en trachtte haar te ontvluchten. XXXII. Je hoest wat slecht bloed op. Spoelt het mes af. Waar is de tijd dat aderlatingen mensen gezond maakte?
XXXIII. Ik, de onleverbare, heb mijn lever uitgehuwelijkt in nachten met de smaak van verbrande mist. Whisky is een dubieuze partner.
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: