Frédéric Leroy Blankenberge Zij (belegen sloerie) speelt het link, doet zich voor als dame, koketteert en vouwt zich open als een strandparasol, deelt vanille-ijs uit en verse Berlijnse bollen, kirt van plezier tijdens hoge, dwaze rondjes op de velodroom, wuift als een diva naar de uitzinnige massa die haar schelpjes voor de voeten gooit; men adoreert haar, likt haar tenen, offert haar klaprozen uit cellofaan en op de stadhuisvlag prijken (als smaakloos eerbetoon) haar blanke borsten. Maar, onder haar zware rokken stinkt ze naar algen – het is leedvermaak dat ze als zandkorrels hoorbaar laat knarsen (wanneer tevergeefs een halfdappere augustuszon zich in staketselhout vast probeert te bijten, zware golven de zomerkleuren wegspoelen met vunzig, schuimend water). Zij, ach ja, zij is oorspronkelijk – de gestrande gedachte van een garnaalvisser die zwijgend de kim beloert (de ruggengraat tussen land en zee geklemd, op zijn schouders het tumult van kleiduivels die van de zee niet weten, kermissen houden, dansen rond het vuur), en met betonnen vingers grijpt ze naar de hemel, terwijl klokkengeluid alweer een nieuw kadaver aankondigt in deze stad van stervenden, deze kanker die gulzig teert op bejaardenrot. Zij, mijn lief, is een viswijf dat ruikt naar pis, voorbijgangers te lijf gaat met droge wijting, zand in open ogen strooit, en toch, en toch, mijn bleke geuzenhart draagt haar hoog als het schuim op de golven. © Frédéric Leroy