 |
 |
Het grote missen
hij moet daarom dragen
zijn voeten hem
zonder de aarde te raken
zijn longen vol adem
loopt hij
alle hoop en vrees voorbij
het is een droom daarom
duurt dat lopen honderd jaar
toch komt hij aan
in het oog van de arena
wit vlekje in een zwarte zee
hij legt aan, licht dimt
perspectief wijkt, hij krimpt
maar verlamd door verlangen
de zenuwen niet de baas
aarzelt hij te lang
en schiet dan te gehaast
en tot ieders verbazing
gaat de bal in de herhaling
alweer naast