Terug naar de cover
Terug naar de inhoudstafel

Vincent Leguerre

Onmogelijk

onmogelijk
zo zacht als vrouwen fietsen

door maanverlichte nachten
holle straten

zo zachtjes trappen dat kan
geen man

zijn bovenbenen
eisen een minimale spankracht

een nachtelijk park
wielen kruipen door het grind

het gefluister in mijn rug
wordt zachter

en zachter
tot ik alleen ben in de nacht