|
Vincent Leguerre
Onmogelijk
onmogelijk
zo zacht als vrouwen fietsen
door maanverlichte nachten
holle straten
zo zachtjes trappen dat kan
geen man
zijn bovenbenen
eisen een minimale spankracht
een nachtelijk park
wielen kruipen door het grind
het gefluister in mijn rug
wordt zachter
en zachter
tot ik alleen ben in de nacht
|