 |
 |
Geboren in Watermaal-Bosvoorde (Brussel) in 1946, ontving Marc Dugardin
in Namen een opleiding als opvoeder van mentaal of sociaal gehandicapte
kinderen. Dat beroep heeft hij tot in 2003 uitgeoefend, eerst als opvoeder
in verschillende instellingen, later als lesgever en schooldirecteur.
In het spoor van de Waalse dichter Arthur Praillet, de Franstalige
Zwitser Philippe Jaccottet en de Fransman Pierre-Albert Jourdan, verlangt
Dugardin van de poëzie dat ze helpt om ‘beter te ademen’. Zijn
werk
vindt vaak haar inspiratiebron in de muziek van componisten als Purcell,
Schumann, Brahms, Alban Berg, Henri Dutilleux. Luisteren is voor hem
niet minder een ethische dan een esthetische houding. Dugardin is de
dichter van het geduldige wachten. Op zoek naar een verzoening met de
kindertijd, een nederige relatie met de natuur, een intense beleving
van de
vergankelijkheid, wil hij peilen wat hij als dichter in zijn mars heeft,
wie
hij is, op grond van wat hij weet over zichzelf maar ook van wat ongrijpbaar
blijft.
Marc Dugardin publiceerde tot nog toe een dozijn verzenbundels. In
Nederlandse vertaling verscheen in 2002 bij uitgeverij P, in mijn vertaling,
Hovenieren in vergetelheid. De cyclus ‘Kleine suite’ maakt deel uit
van een
nieuwe, omvangrijke bundeling van het recente werk, die eind 2005 bij
dezelfde uitgever zal verschijnen, onder de titel Eenzame samenzang
en
andere gedichten.
|
|
|