De zelfmoordterroriste, haar geloof en haar techniek

Frank Adam
Klaas Verplancke (illustraties en cover)

De zelfmoordterroriste, haar geloof en haar techniek is de negende confidentie uit de reeks Confidenties aan een ezelsoor die maandelijks in De Standaard Magazine verschijnt. Frank Adam en Klaas Verplancke laten daarin telkens een door zorgen gekweld personage passeren langs de stal van een éénorige ezel.


De ezel was als pacifist geenszins onderlegd in de wetten van de granaatkunde, maar had als doe-het-zelver voldoende notie van elektriciteit om te vermoeden dat de vrouw die hem haar halfnaakte, met explosieven gedrapeerde torso liet zien, geen vertegenwoordigster in kerstverlichting was.
     Toen zij ook nog een koordje tevoorschijn toverde, het uiteinde vaardig en vlot om haar wijsvinger wond en het strak trok met de woorden ‘Je krijgt dertig seconden de tijd om te antwoorden op de vraag!’, evolueerde zijn vage vermoeden al vlug naar de stellige zekerheid dat hij oog in oog stond met een professionele zelfmoordterroriste.
Prompt namen zijn emoties het commando over zijn lijf van zijn hersens over, en met de snelheid van een reflex zaaiden zij angst en ontreddering in zijn hele zijn.
     ‘Ik heb… de vraag niet helemaal begrepen,’ hakkelde hij.
     ‘De vraag is,’ riep de zelfmoordterroriste, ‘Geloof je of geloof je niet?!’
     ‘Veronderstel,’ zei de ezel met een afwerend gebaar, ‘dat iemand daar “nee” op antwoordt, wat gebeurt er dan?’
     ‘Dan arriveert hij vandaag nog in de hel!’
     ‘En wat als hij kiest voor “ja”?’
     De zelfmoordterroriste knipperde met haar ogen en haalde haar schouders op.
     ‘Niets.’
     ‘Wat?’
     ‘Dan gebeurt er niets.’
     ‘Is dat niet wat onbillijk?’ vroeg de ezel zich in alle ernst af. ‘De slechten gestraft in de hel, daar valt iets voor te zeggen. Maar de goeden, verdienen die niets béters dan… níets?’
     ‘Ik ken jouw soort,’ zei de zelfmoordterroriste hoofdschuddend. ‘Jij bent weer zo’n verwaande intellectueel die tijd probeert te winnen. Maar daar trap ik niet in. Jij behoort tot het slag dat zich overal buiten waant. Jij bivakkeert op de rand van de dag. Jij leeft buiten het leven. Jij bekijkt jezelf in de spiegel, terwijl je redevoeringen houdt over het gat in de ozonlaag, over armoede in verre streken, over overstromingsgevaar bij de beek in het veld om de hoek. Je geeft interviews over jezelf en de wereld, waarin je uitlegt dat op de keper beschouwd alles betrekkelijk is. Je begint over de dood, omdat dat in de mode is, omdat je postmodernistisch bent, of omdat je kickt op rituelen. Je neemt het woord dood in de mond als een snoepje, als een hapje op een receptie, omdat je de dood nog nooit echt hebt geproefd, omdat je niet weet wat dat is!’
     ‘U moet heel wat hebben meegemaakt,’ zei de ezel zacht. ‘Ik kan mij voorstellen hoe u zich voelt.’
     ‘O ja?!’ riep de zelfmoordterroriste uit, ‘weet je dan hoe het wérkelijk voélt, meneer de mannelijke intellectuele ezel, als ongelovige zwijnen je verkrachten met een revolver in je keel. Zodat je kokhalst van ellende. Terwijl je kind moet toezien en zwijgen, maar het toch niet kan laten om het uit te schreeuwen. Dus als die revolver wijkt uit je mond, dan doet hij dat enkel om zich te richten op je kind. Je kind dat ineens je kind niet meer is. Want het leven, die miljarden gedachten die anders zo speels weerkaatsen tegen de binnenkant van zijn kinderschedel, gulpt nu naar buiten in een sierlijk fonteintje van bloed. Miljarden flarden dode gedachten verdampen naast je man die daar ook ligt, geslacht. Alles wat je een heel leven vurig hebt liefgehad, is in een paar minuten herleid tot twee stapeltjes lauw vlees. Wat weet jij van voelen, meneer de ezel?! Dus zeg mij nu eindelijk, voor eens en voor altijd, geloof je of geloof je niet?! Je laatste dertig seconden gaan nu definitief in!’
     ‘Maar… ik heb niets gedaan?!’ riep de ezel uit.
     ‘Daar gaat het precies om!’ krijste de zelfmoordterroriste, ‘dat je niets doét! Iemand die gelooft - in Iets Hogers, of Iets Anders, of Iets Beters - kan niet lijdzaam toezien. Kan niet verdragen dat het Kwaad altijd en overal zomaar kan doen wat het doet! Twintig seconden!’
     ‘Goed, goed, ik geloof!’ riep de ezel.
     ‘Dat is niet genoeg! In wie of in wat geloof je dan? Vijftien seconden!’
     ‘Eu-eur… is zoveel. Kunt u niet een paar voorbeelden geven?’
     ‘Tien!…’
     ‘Ik kan zo niet denken,’ jammerde de ezel, ‘als u zo telt!’
     ‘Je moet niet denken, maar geloven! Vijf!’
     ‘Het komt!’ riep de ezel. ‘Wacht!’
     ‘Drie!’
     ‘Ik geloof in… in…!’
     ‘Te laat!’
     Eén ogenblik voelde de ezel echt lijfelijk hoe zijn kop zich losscheurde van zijn romp en als een komeet in een baan om de stal werd gebracht, maar toen hij even later zijn ogen opende en zag hoe de zelfmoordterroriste vruchteloos aan haar touwtje bleef snokken, stelde hij vast dat alles aan zijn lijf nog altijd op de oorspronkelijke plaats zat.
‘Is er een probleem?’ informeerde hij.
     ‘Wat?’
     ‘Een defect of zo?’
     ‘Blijf waar je bent!’ riep de zelfmoordterroriste.
     ‘Als u mij het eens laat bekijken,’ stelde de ezel voor. ‘Ik heb mijn hele stal van elektrische leidingen voorzien.’
     De zelfmoordterroriste aarzelde, maar hield haar hand achterdochtig voor zich uit.
     ‘Volgens mij,’ zei de ezel, terwijl hij voorzichtig naar de voering van haar mantel wees, ‘zijn er twee circuits verkeerd verbonden. Rood, zie je, hoort in elektriciteit normaal gezien bij rood, en blauw bij blauw. In techniek hoef je echt aan niks te twijfelen. Gelooft u me, of gelooft u me niet?’
     De zelfmoordterroriste knipperde met haar ogen. Tientallen variaties van onzekerheid flitsten voorbij in haar blik.

© klaas verplancke

© Frank Adam