Ramón López Velarde (vertaling: Stefaan van den Bremt) Onze levens zijn slingers Waar mag het meisje wezen dat in die negorij die nacht op de dansvloer me haar verlangen zei naar reizen en verzuchtte dit leven moe te zijn? Om haar kreunde de wals, en zelf was zij zo kwijnend, een schets met oorhangers van amber en een jasmijn die in haar haren stak. Hoe kreunden de violen van klungelige pijn… Het meisje dat zo klaagde dit leven moe te zijn, wist zelf niet hoe ze klagend praatte met een slinger. Ach, meisje dat verzuchtte ginds in die negorij die nacht op de dansvloer dit leven moe te zijn, waar je ook je zucht mag slaken aan iemands zij, slingers zijn onze levens… Gescheiden in één slinger- beweging, evenwijdig, in één zelfde winters nevelgordijn. © Ramón López Velarde; © vertaling: Stefaan van den Bremt