 |  |
‘The Enforcer’ is het sluitstuk van de cyclus Callahan: vijf lange gedichten (of korte films) - achtereenvolgens ‘Sudden Impact’, ‘Dirty Harry’, ‘Magnum Force’, ‘The Dead Pool’ en ‘The Enforcer’ - met in de hoofdrol Harry Callahan, alias Dirty Harry.
THE ENFORCER
Aanvankelijk lijkt er nog niets aan de hand,
die dag als nooit tevoren. Autonoom,
r.e.m. op de achtergrond,
voor de achtergrond.
Callahan op weg naar Rome.
Linksrheinisch of via Sauerland,
dat is de vraag. Autobahn,
het suikerklokje in het ivoren dashboard
heeft ontelbare korrels te gaan, nog,
maar te gaan
zullen ze.
De dobbelstenen
bungelend aan de binnenspiegel
spelen verstoppertje
in Harry’s zonnebril,
het hondje op de hoedenplank
knikt de achterblijvers
vriendelijk toe
en Callahan in zijn best sportsjacket,
R.E.M. op de achtergrond
voor de achtergrond,
tevreden met de beelden
van de aloude
vergankelijkheden,
het vergankelijk,
het onherbergzaam heden,
zo nabij en zo vertrouwd,
drukt het pedaal
eens te dieper in,
radiaal met staal
moffelt het pokdalig asfaltbeton,
oppasser,
het zoab suist,
hectometerpaaltjes met ideale
legervoertuigen en
mysterieuze pijlen en cijfers
flitsen voorbij,
de maaltijd en de wijn
uit Raststätte Hunsrücke
dobberen hem zachtjes
in de buik
(hij wilde eerst geen buik nemen),
warm,
Lärmschütz,
de koffie met slagroom,
die twee glaasjes Schnapps,
het kruidige sigaartje, R.E.M.
op de achtergrond voor de achtergrond,
de felheid van een buitensporig sneeuwlandschap
door de Garfield-zonneschermen
onschadelijk gemaakt,
het interieur
met zijn Italiaans raffinement
baadt in een zachtblauw schijnsel,
de plakhinden, -giganten en -godinnen
spelen hun schaduwspel op de ramen,
achter de Garfield-zonneschermen,
herinnering.
Riesenstau.
Zijn navolgers heeft hij niet.
Zijn kind.
R.E.M. op de achtergrond
voor de achtergrond,
ongemerkt haast lekkend
uit de notenhouten console
van deze Lotus
die sfeervol wordt geaccentueerd
(de notenhouten console
van deze Lotus)
door marmeren
knopjes en hendeltjes en schuifjes en palletjes,
alle psychekinetisch
aan te sturen.
De techniek heeft in dit onderkomen
haar ultieme uitdaging gevonden.
Je zou er slaperig van worden.
(Dacht u al, dat kan niet goed gaan.)
(Hypothetic situation, eh?)
Harry vrijaf = Harry roekeloos = Harry in remslaap.
Slipsporen zijn beweegredenen.
Autodafe.
Sirenes versieren
R.E.M. op de achtergrond.
Laveloos tussen de Scylla der Chablis
en de Charibdis van de Pflümli’s,
Harry onzorgvuldig vorbereitet,
da’s ’em in de hoek,
da’s ’em in het stop-
licht:
Callahan van God los.
In de nasleepse opvang,
Callahan als commentator
met een kop
als een boei,
Callahan als komische vlieger,
als, kraam uit,
Maradona! Maradona!! Maradona!!!
Alle twijfel is weg!
I don’t have time to argue religion with you boy.
Marvellous.
Zijn klassieken kennen hèm,
dàt is het probleem.
Al die echo’s,
je ziet er zoveel in al, hè,
tegenwoordig?
Autoopmaak; net mij.
Schaduwboksend veertje in haar buik.
Aangeboren,
ingetogen
pret.
Moet je net mij hebben.
Helpers erbij.
Eerst baren ze hem godeverdomme zorgen,
dan gaan ze met hem op de loop!
Je zou die loop
als metafoor
voor zijn hele carrière kunnen beschouwen:
hij gaat recht op zijn doel af,
stoïcijns elke tegenligger
op zijn pad negerend.
Callahan in een hotel
ergens midden in de wereld
die Duitsland heet.
Hij zal gek zijn extra
voor een badstop te betalen, zit
minstens een uur te weken
met zijn hak in de afvoer.
Dan zonder handdoek,
Callahan die zich afdroogt
aan het gordijn.
Net Robinson.
Typisch.
Maar zo oud als hij zich vandaag voelt,
zal hij wel nooit worden.
[Pauze]
Callahan gerepatrieerd,
beter nu,
zelf gedaan,
autogenese,
welcome to homicide.
Aanvankelijk lijkt er
van alles aan de hand,
geweld dat met geen pen,
de stad een dierenrijk.
Duizenden vogels,
honderden duiven,
groepje gedaanten,
man in zijn ene,
het gekrakeel
is van lucht.
Callahan van
vriesdroog bordkarton,
harrying,
fleeing,
geschorst, weggestopt
in de stripheldenbuurt.
Het is winter en herfst tegelijk.
En iedere dag weer
de duizenddodenstoet
van dappere sjablonen
op weg naar hun werk.
‘Wat gaan jullie doen!?’
‘We hebben op het gebied van communicatie
een adviesrol richting wethouders!’
Maak de kachel aan, Callahan.
Almere-Stad,
maak de kachel aan, Callahan.
En de muzen maar piepen,
desnoods,
we don’t deal in violence!
What do you deal in?
Waiting.
Maak de kachel aan, Callahan.
Maar koortsachtig,
Harry op het punt
zijn afwezigheidsassistent
de vrije hand te geven.
Maak de kachel aan, Callahan.
Zij: Don’t concern yourself, inspector.
Maar zwetend,
Callahan van plan.
een verklaring af te leggen
als een veel te lang, te gedragen mantel.
Go ahead.
Your mouthwash ain’t making it.
Maak de kachel aan, Callahan.
Later, op een eiland in het midden
van wat weer water werd,
laaiend en
R.E.M. dreinend
op de achtergrond,
kwam Callahan tot de conclusie,
| © Onno Kosters | |
|
|