Terug naar de cover
Terug naar de inhoudstafel

0 Helsinki

[voor Helena Wanda Bla`zusiakówna]

Didi de Paris

 

1.
Na het feest...
    Gregoriaans gezangen zalven mij. Woorden worden uit elkaar getrokken tot slierten ochtendnevel. Muziek verzacht de zeden. Leven is onmogelijk zonder soundtrack. Gregoriaanse gezangen zijn de hemelse variant van blues. Hemelscharen vol negro spirituals trekken over mij heen, zoals een wolk over de uitgestrekte wouden, oneindige vergezichten, met uitzicht op de rand van de wereld. Het tocht in mijn ziel.
    Mijn thuisland is een rotstreek waar pygmeeën sedert mensenheugenis hartstochtelijk polyfonie bedrijven. In alle toonaarden, nu eens uitgemeten, dan weer laten ze het breed over de notenbalken hangen. Ook de Rode Duivelsaanbidders stoten langgerekte klanken uit, zoals honden voor de aardbeving of voor het bombardement.
    Zoals het licht de dag bekruipt, kronkelt de vraag als een slingerplant over mijn lijf hoe ik mijn ziel moet lijmen.
    Uit woorden spint men opera. Terwijl ik nog twijfel of dit de Götterdämmerung is, barst Sibelius' Finlandia open. Niets dan deze ansicht - met muziekmechaniekje - beschrijft beter de weidse landschappen die een normale sterveling alleen te zien krijgt in commercials en Bond films.
    Ik was op city trip in de hel.

2.
'De titel klonk veelbelovend. Maar Sympathy with the devil is een slecht nummer. Het is gewoon niet slecht genoeg om echt slecht te zijn. The Stones? Kouwe kots in ouwe zakken! Stelletje wannabees, ouwe nichten, met de groove in hun smoel in plaats van in hun hart. Swingen als beestachtige boekhouders. Reumatische dieven, fraudeurs! Spookfirma's en fiscale paradijzen. Kom nu niet aankakken met 'Mijn rijk is niet van deze aarde'.'
Jezus was het volkomen met me eens. Hij nam een stevig slok van de fles.
Te stuiten was ik niet...:
'The Stones? Hun platen mogen gerust op de brandstapel gegooid worden. Volgens mij ken jij wel enkele adresjes. Godsdienstwaanzinnigen? Een pleonasme! - Afijn een stel goed doorgedraaide pipo's die publiekelijk platen willen vernietigen... En da's nog goed voor de oplage ook. Brandstapels. Volgens mij weet jij daar alles van.'
    Jezus imiteerde een goudvis.

'Nee, geef mij dan maar Boudewijn de Groot. Heksensabbat is een meesterwerk. Zwaar onderschat.'
    Jezus pareerde [quasi briljant]...:
    'Begrijp jij daar nu één fuck van? Het is gewoon een gigantische namedropping. Madame Blavatsky on a bad trip. Jonge gastjes die spelen met de boekenkast van ma en pa. Is die tekst wel te begrijpen?'
    'Tuurlijk. Klaar als 'n klontje. Lijkt de Bijbel wel.'
    'Ja, de Bijbel. Maar dan in de betekenis die Lou de Palingboer eraan gaf. Bij-bel. Bijgeluid. Het ware geluid... was Hijijijijijijj!'
    'Ach, het leven is geen pretje met zo'n encyclopedische kennis als de mijne.'
    'Maar Swedenborg reeds vloog Stockholm voorbij... Zulke onzin kan iedereen schrijven. A propos, Stockholm ligt in Zweden. Ik weet niet of het iemand opgevallen is, maar wij zitten hier nu wel in Finland!'
    Ik imiteerde een pijlstaartrog [ter hoogte van de Barentszee].

'Ken jij het label Sympathy For The Record Industry?'
    Ik imiteerde de stomme van Portici.
    'God is overal.', zei Jezus.

3.
Helsinki is altijd al een beetje een maffe stad geweest, temeer omdat er nooit een scheet te beleven valt in de bakermat van de diepvrieskip, de thuishaven van Kapitein Iglo. Het is mij een volslagen raadsel vanwaar de uitdrukking komt 'op de Lappen gaan'. Blijkbaar is het politiek correcte taalgebruik nu ook al doorgedrongen tot in de hoogste regionen van de barste noordpoolcirkel. Baart het opzien dat de poolkappen smelten? Boze tongen proberen ons te beletten nog langer 'Lappen' te zeggen. In plaats daarvan poneert men 'Samen'. In Fins Lapland wonen er zesduizend Samen. Met een samenlevingscontract. De lap grond die zij bevolken is één van de laatste wildernissen van Europa. Grote meren, honderdduizenden rendieren, beren, prachtige wandelroutes en snelstromende rivieren en beekjes waarin het goud nog voor het rapen ligt... En eeuwig zingen de bossen. De hoogste berg is de Laptop. 'Samen' is een contaminatie van 'saaie mannen'.

De Finse taal is bijna volmaakt regelmatig. Niet alleen qua grammatica, maar ook qua uitspraak. Elke letter wordt altijd op dezelfde manier uitgesproken. In het lullige Lord Of The Rings nam Tolkien het Fins als basis voor zijn Elfentaal. Ach, Shakespeare was een rendier. Het grootste feest van Finland is Midzomer. Vroeger heilig, vandaag een dag van algemene dronkenschap. Doodsoorzaak nummer 1 is dan verdrinking. Veel Finnen vallen die dag uit de boot.

4.
Run Rudolf Run. De1979 single van Keith Richards. B-side The Harder They Come. Misselijkmakend artefact. Illustreert perfect hoe die Rottin' Stones enerzijds de zwarten bestalen, anderzijds de Jamaicaanse sien plunderden. Chuck Berry, Bo Diddly, BB King... Noem mij één neger die die bleekscheten nog niet beroofd hebben. En dan probeerden ze nog Rudolf, het arme rendier van de kerstman, te verneuken.

Run Rudolf Run! Rond de tot koopjesperiode gekerstende winterzonnewende teistert dergelijke auditieve ongein de ether met beangstigende hoge frequentie. In dit soort situaties bezweert men de radio best met kwaliteit. Aanbevelenswaardig is Jesus' Blood Never Failed Me Yet van Gavin Bryars... In al zijn grandeur schrijdt de compositie verder. Eerst duikt na een vrij lange stilte uit het niets de stem op. Die laat men aanzwellen tot de normale verstaanbare sterkte. En dan is er de langzame toevoeging van een strijkkwartet, gevolgd door pizzicato bas... Bij pizzicato worden de snaren niet bestreken, maar met de vingers betokkeld. Gitaar wordt toegevoegd, daarna houtblazers. De eerste beweging Tramp with Orchestra I [string quartet], duurtijd 27min en 5 seconden, is zo gepiept, De tweede beweging, Tramp with Orchestra II [low strings], duurt nauwelijks 15 minuten en 16 seconden, en het derde deel Tramp with Orchestra III [no strings], [4'48''] is een vrolijk niemendalletje, een vluggertje. Voor je er erg in hebt, is alles voorbij...

5.
Ik zei 'Jezus, man, als je niet op TV komt, ben je er geweest. Het woord is waardeloos. Wie ligt daar nog wakker van? En het beeld is ook op zijn retour. Wat jij nodig hebt, is een goeie manager. Wat de wereld nodig heeft, is muziek. Als Hitler zou terug komen, zou hij om zijn ideeën te verspreiden onmiddellijk een groepje oprichten. Onweerstaanbaar als ABBA.'
    'Je lijkt Judas wel, zoals die zanikte in Jesus Christ Superstar.'
    'Ouwe hippie!'
    Jezus keek alsof hij net een klap van de Kalevala op zijn kanis had gekregen.


    'Kopje thee? Vertel eens, waar ging het fout? Je had zo'n mooie carrière. Zo'n 2.000 jaar geleden begonnen. Beter dan de nazi's met hun duizendjarige rijk.'
    De man stamelde. Waarschijnlijk Aramees. Je voelde het aan je water. Die Jezus, dat werd niks.

De wind gierde om het huis. Tegen een raampje in de geel betegelde keuken tikte een twijgje, toen er geklopt werd op de deur. Shit, helemaal uit het oog verloren: kerstmis! Waren we zo stom geweest een eenzame uit te nodigen? Of had ik het fout?
    En we zaten net zo gezellig rond de kunsthaard met artificiële vlam. Maria Magdalena, Malicia, Dolores, Justine, Juliëtte, Lolita, Dikke Zwanita, Nokia, Bambi, La Perla, Minou, Jezebel, Lulu, Nana, Gondoleezza en Mona Lisa, en ik, wij wilden ons net overgeven aan iets dat ongetwijfeld uitgroeien zou tot een onvergetelijke avond...

'Vroeger was alles beter. Toen had je R.A.R. : Rock Against Religion. Er waren toen nog lieden die hun nek uitstaken. Johnny Rotten was zo iemand. Hoe die op het toppunt van hun roem The Sex Pistols ontbond en Public Image Limited oprichtte. Op het eerste P.I.L.-album stonden anti-godsdienstige liederen. Een over een vijftienjarig Duits meisje dat stierf na uit de hand gelopen excorcisme. Een ander was Religion gedoopt. 'De leugenaar aan het altaar heeft zijn sermoentje altijd klaar. 't Is maar religie. Neem nog 'n hostie.'
Voorwaar, een prediking die door merg en been ging... Vandaag is R.A.R. herrezen, maar onderging een transfiguratie waar men in eucharistievieringen 'u'átegen zegt ...'.
    'Transfiguratie is het proces waarbij gelovigen net zoveel brood eten en wijn drinken tot Jezus in hun midden is' ...
    'Vreten en zuipen tot ze een ons wegen. Bloed drinken, lichamen opvreten. Voor mij is dat kannibalisme...Vandaag staat R.A.R. voor Rock Against Rebellion.'
    De radio bracht bevrijding door The Evil Superstars:
    Wasn't it Jesus who said it. It's a sad, sad planet.

6.
Mijmeren bij de kerstboom, met op de achtergrond Jesus, het vijfde nummer van de eerste kant van het derde album van The Velvet Underground, en bij het stalletje dromen van een lang leven zonder zorgen, dat is geluk. Extatische uitspattingen laten volgen door momenten van contemplatie, dat is levenskunst. Na het feest probeert een mens zich te ontgiften en zoekt rustige muziekjes op.

De vierde beweging van Gavin Bryars Jesus' Blood Never Failed me Yet kreeg als titel Tramp with Orchestra IV [full strings]. Het is religieuze muziek voor het derde millennium. De compositie heeft dezelfde schoonheid als de derde symfonie van Henryk Górecki The Symphony of Sorrowful Songs. Onhoorbaar sluipt de muziek de kamer binnen, eerst één, dan meerdere strijkers. De muziek zwelt aan tot een filharmonisch orkest, verschillende lagen strijkers, allemaal hetzelfde minimalistische thema, geruisloos vloeit alles in elkaar over, de muziek zwelt aan, barst uit zijn voegen, neemt bezit van de kamer, het huis, je straat, je hart. Zo gaat dat in die derde van Górecki, Henryk Górecki.

In de eerste beweging zit een sopraan. Van wat ze zong begreep ik geen jota. Toen ik haar voor het eerst hoorde, heb ik gehuild, onbe- taamd gehuild, tranen met tuiten. Later, toen ik de Poolse tekst onder ogen kreeg, moest ik eerst denken aan dadaïstische klankpoëzie. Kurt Schwitters of Hugo Ball. Ik vrat de letters op. Elk zorgde voor een krop in mijn keel. Een taal waarin je onmiddellijk verloren loopt. Onnavolgbaar. Zelfs met de uitgeschreven tekst in de hand niet te volgen. Zoals datgene waarover men hier wil zingen. En operastem maalt de woorden tot klank. Abstractie. Zoals de muziek ontstaat uit het niets en verdwijnt in het niets. Zo slepen de woorden langgerekt, minimalistisch en repetitief. In een ijdele poging het haast metafysische kwade te omzwachtelen met schoonheid. Het hoogtepunt is de tweede beweging. Traag en met herhalingen verschijnt de tekst zoals de woorden in de muren werden gekrast van cel nr. 3 van de gestapo-gevangenis in Zakopane, Polen. No, Mother, do not weep, Most chaste Queen of Heaven Support me always. 'Zdrowás Mario'. Mijn klavier heeft moeite om dit weer te geven. Pools voor 'Avé Maria'. Ondertekend 'Blázusiakówna, Helena Wanda, 18 jaar, gevangen sinds 26 september 1944.'

Tot dusver over de tweede beweging van de Symfonia piesni zalosnych of de Auschwitz-symfonie. Meer dan een halve eeuw na W.O.II hanteren wij nog steeds nazi-begrippen zoals Blitzkrieg, Entlösung, Lebensraum... We zeggen Theresiënstad en bedoelen het Tsjechische Theresien. De echte naam van Auschwitz is Oswiecim.

7
Jézus viszajön las ik de voorbije zomer in een sloppenwijk in Budapest. Jezus leeft, maar dan als taalfout. De juiste schrijfwijze is visszajön. Laat mij duidelijk zijn. Jezus was een Hongaar. Ja, da's waar. Gelukkig was hij geen jood, anders had hij er aan moeten geloven. Het eerste sacrament van de Hongaarse kerk is Hongaar worden. Hongarije is een aards paradijs. Nationalisme is er officiëel erkend als geïnstitutionaliseerd solipsisme. Volledig terugbetaalbaar via de ziekteverzekering. Hongaren voelen in hun tenen dat zij in feite de enige relevante mensensoort zijn. Andersheid stemt tot ongeloof, hilariteit soms.

Volgens Grespik, topambtenaar van de hoofdstad, komen de voorouders der Hongaren en Japanners van de planeet Sirius, beide volken hebben namelijk 9 kronkels in hun chromosomen. Eerst hebben ze Atlantis gesticht, en later ook het christendom door middel van de Skytisch-parthische - dus Hongaarse - prins Jezus! Nog later zijn ze naar het middelpunt der aarde verhuisd, naar het huidige Hongarije dus, meer bepaald in het Pilis-gebergte tussen Budapest en Esztergom. Leuke jongens, die Hongaren.

Normale wetenschappers menen dat de Scythen verwant zijn met Parthen, met Sarmaten, Alanen en mogelijk met de Avaren, en heel misschien ver verwant zijn met de Perzen. Samen vormen zij de Indo-europese talengroep. De Hunnen zijn dan weer verwant met de Turken, de Tataren en met de Mongolen. Zij beheersen de Altaj-talen. Met de Samojeden, Finnen en Lappen vormen de Hongaren de Oeral-talen. Voor sommige, erudiete Hongaren ruiken deze volkeren te veel naar vis... Volgens hen komen de Hunnen van de Scythen. Die stammen af van de Hongaren. Al deze volkeren zijn Sumeriërs om de eenvoudige reden dat ze allemaal hun leiders met hun paarden begroeven. De Sumeriers waren de grondleggers van Mesopotamie, maar verdwenen rond 2000 v.C. Te paard trokken zij de steppe in. De vader van koning Arthur was een Sarmaat - dus een Hongaar -. Door de Romeinen werd hij naar Britannië verbannen. Hij bracht de griffioen mee. Dat is nog te zien in het wapenschild van Wales.

8.
John Cale is geboren in Wales. Tussen het vaderland en de moedertaal ligt een hemelsbreed verschil. Zijn ouders woonden in bij de grootmoeder. Om de vader die een Engelsman was te vernederen, mocht er alleen maar Welsh worden gesproken. Uit protest bleef de vader zwijgen. De zoon ontwikkelde een talent voor piano en orgel. Op school leerde hij altviool. Het enige instrument dat nog beschikbaar was in het schoolorkest. In 1963 vertrekt Cale naar de VS om er te musiceren met de naoorlogse pioniers John Cage en La Monte Young. In Youngs Dream Syndicate speelde John Cale elektrische altviool, Tony Conrad viool.

Het groepsgeluid werd gekenmerkt door de drone. Trage lage noten. De drone was een dreun. Het ging terug tot de zeventiende-eeuwse barokcomponist Heinrich Biber. Deze componeerde opera's, cantates, missen en instrumentale composities. Zijn Rosenkranzsonaten voor viool en continuo bevat vijftien composities over mysteriën. Vijf vreugdevolle mysteriën over de geboorte van Jezus, vijf droevige over lijden en sterven en vijf glorieuze over wederopstanding. De werken zijn volstrekt uniek. Door hun virtuoze schrijfwijze en het gebruik van scordatura. De snaren van de viool werden op andere tonen gestemd dan gebruikelijk. Hierdoor genereert Biber vijftien verschillende stemmingen en een bijzonder spectrum aan klankkleuren op de viool.

In de vijfde beweging van Jesus' Blood Never Failed Me Yet krijgt de anonieme zanger versterking van Tom Waits.

9.
Take me to the river, drop me in the water. Op de tonen van de overbekende Al Green hit in de versie van Talking Heads groeide bij ieder van ons het besef dat je om het leven beter te begrijpen geregeld goed lazarus moet zijn.
De stemming zat er in. Hutterieten, Hussieten, Albigenzen, Paulicianen, Massalianen, Doukhobors, Katharen, Bogomielen en andere schlemielen. Van blockbusters zoals Jahweh, Boeddha en Allah tot kleine garnalen zoals Lou de Palingboer, de Messias op Polderformaat, en de immens populaire Guru Banana. Het hele scala passeerde de revue. Ja, het was eens wat anders: een avondje ouwehoeren met Jezus.

Wij hieven het glas alsof het de Heilige Graal was. We dronken op de paus. We dronken op Moeder Theresa. Ook op het Vijfde Geheim van Fatima en op de vier ruiters van de Apocalyps. En al zagen we al een beetje troebel en dubbel, het mirakel voltrok zich voor onze ogen. De flessen raakten niet leeg. De wijn bleef stromen. In beken, rivieren, vloedgolven.

We liepen rond de tafel. Met rood aangelopen wangen schreeuw-zongen wij: 'Vrienden zing in vreugde want de Heer is hier, Hij is hier, ja, Hij is hier onder ons'. Waarin wij quasi onmiddellijk een ska-ritme ontdekten. Wat we naadloos deden overgaan in het hoogtepunt van Prince Busters Dance, Cleopatra, dance!

Jezus en ik, wij konden geen maat houden.

De wilde bio-techno van Hedningarna zorgde voor een donkere, zware drone van lage, lang aangehouden grondtonen. Zang, schrapende violen, doedelzak, houten fluitjes, accordeon en slag- en snaarinstrumenten. Strakke uiterst dansbare ritmes. De melodielijnen zweefden er bovenop. Ragnarök, het einde der tijden, zou niet lang meer op zich laten wachten. Plots bevond zich in ons midden een rituele jojk-zanger, een Sami die gewoonlijk diep teruggetrokken in de bossen leeft. Hij zong zich in trance.

Godinnen met wit poeder aan hun neus renden door het huis. Er werd gezongen, gelachen en gebrald. 'I am dreaming of a white christmas.' Toen volgde Happy Xmas [War Is Over] van John & Yoko & The Plastic Ono Band With The Harlem Community Choir. En daarna het B-kantje Listen, the snow is falling.
    Gelukkig is god een d.j. A Christmas Record, de kerstcompilatie uit 1981 van het New Yorkse ZE records werd opgelegd. De bijdrage van James Chance Christmas with Satan.
In de grote Kerst Top 500 van Radio Vaticano A Go Go doken The Evil Superstars voor de tweede keer op: Satan, is in my ass.
    Zonder aantoonbare reden onstond er tumult op het feest. De stemmen liepen door elkaar. Geen schrijvershand die beschrijven kan wat daar gebeurde en gezegd werd:
    'Overal waar een volk zich uitverkoren waant is het hommeles!' 'Nationalisme en religie is een gevaarlijke cocktail.' 'Mormoonse boeventronies. Polygame wijventoekers!' 'Ga terug naar je land'. 'Vaticaanstad, die kankercel op de wereldkaart.' 'Is Liechentenstein dan zoveel beter' siste Jezus. 'Liechtenstein. Boevenkolonie!' 'Ach, Liechtenstein, het is en blijft klein!' 'Hij weerde zich als een duivel in een wijwatervat: 'het kan natuurlijk altijd erger. Schotland bijvoorbeeld.'

Europa baarde een Babylonische verwarring.
    'Was zijn moeder geen Poolse poetsvrouw?' 'De Poolse poetsvrouwen zijn de grootste rondtrekkende stam.' 'Met hun plumeau gaan ze over het continent.' 'Griekenland, Spanje, Italiëà.' 'Opgeruimd staat netjes' 'Portugal, Frankrijk, Duitslandà' 'Lenteschoonmaak!' 'Nu reeds is het gebied tussen Oeral en Atlantische Oceaan uitgegroeid tot een mega Berlusconië' 'Overgemediatiseerd pretpark met opgefokte beursnotering.' 'En Oostenrijk dan? Die steenpuist ter grootte van een alp.' 'Europa is cinema. Van Lars von Trier'. 'Of de poel waarin we wegzinken.'

10.
The Sinking of The Titanic is ook van Gavin Bryars. Ontstond rond dezelfde tijd. Bryars, Terry Riley, Michael Nyman, Steve Reich en Philip Glass. Een hele klus om de kluit minimalisten uit elkaar te houden. Op ons vliegend tapijt suizen wij in vogelvlucht over de Duitse experimentele muziek, ons oog valt daarbij op de monotonie van CAN en enkele andere merkwaardige exponenten van Krautrock, om vervolgens over de hele Goed-Nieuws-Uit-De-Kosmos-sien te vliegen en in volstrekte rust te landen bij de ambient van Brian Eno. Veel, om niet te zeggen alles, hangt af van de verwachtingen. Toen ik gisterochtend Jesus' Blood voor het eerst in jaren weer beluisterde was ik zeer ontgoocheld. Had ik helemaal anders in mijn hoofd. Niet te geloven dat ik dit ooit goed had gevonden. Veel te poppy! In de zesde en laatste beweging neemt Tom Waits het over van de zwerver. Het lijkt wel de bedrijfswereld. Of merk ik hier de invloed van The Rolling Stones?

De zanger, de straatzanger, was geen dronkaard. Gewoon een zwerver in de buurt van Waterloo Station. Zonde dat ze hem de hele compositie alleen lieten volzingen. In plaats van af te slanken hadden ze moeten uitbreiden. Na vijfentwintig jaar krasse knarren zoals Thatcher, Major en Blair - het lijken The Rolling Stones wel - zijn er schooiers genoeg om het hele achtergrondkoor, inclusief het voltallige symfonisch orkest te vullen met musicerende en zingende zwervers. We zouden getuige zijn van de geboorte van een nieuw genre: pauperpop! Onvoorstelbaar wat de haveloze nog tegoed heeft.

Vanochtend zag ik mijn vergissing in. Op een of ander manier heb ik twee CD's op elkander gelegd. Blijkbaar had ik Blood op eentje van Faust gelegd. Twee dagen terug beluisterde ik alles van hen. Seventy One Minutes verschilt grondig van de andere Faust-CD's. Onmiskenbaar het lelijke eendje binnen hun oeuvre. Hun beste album, Outside the Dream Syndicate, namen ze op met Tony Conrad.

Jesus' Blood sijpelt weg in de stilte... Al zijn de financiële gevolgen ervan niet te overzien... Iemand laten verder leven zonder dat hem ooit gewezen wordt op zijn glansrol in zulke prachtcreatie is een even ondragelijke als sadistische gedachte. Misschien wordt ieder van ons wel somewhere over the rainbow gebroadcast in dit godverdomse heelal. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Mysterieuzer nog is het ontstaan van The Velvet Underground. John Cale en Tony Conrad leerden een kerel kennen die voor een derderangs label aan de lopende band rock'n'roll nummers produceerde. Om één bepaalde single te pushen zou hij een band samenstellen. Voor de release had hij, zoals Cale en Conrad voor hun experimenten met La Monte Young, al zijn snaren op dezelfde noot gestemd. De song heette The Ostrich', de auteur ervan Lou Reed. De zaak flopte, de samenwerking werd verder gezet onder een nieuwe naam.

11.
We kregen een joekel van een feest. Een avond om Elvis tegen te zeggen. Rond middernacht kroop er een vlieg uit de klok. Een klein gitzwart vliegje. Het licht ging uit. De deur werd geopend. Een tafeltje werd binnen gereden. Er lag een rendier op. Het werd geflambeerd.

Het was dolle pret met de radioberichten. Vandalen steken een kerststal in de fik. Met een luchtdrukgeweer schieten op de feestverlichting. Ploffende kurken. Kots. Serpentines. Omgegooide kerstbomen. Slingers. Kots. Confetti. Hoedjes. Jezus droeg een kroon van hulst. Het is moeilijk alles te reconstrueren. Verschillende schoonheden probeerden Jezus te versieren. Omdat ik blasfemie nog steeds beschouw als een misdaad tegen de menselijkheid nam ik het voor hem op.

Daarna kwam het dessert: een kerststronk met een plastic Bambi en een marsepeinen Kindje Jezus op.

Na de pousse-café daalden vurige tongen weer over ons neder: 'woont Santa Claus echt op de berg Korvanturturi of is hij gewoon een verzinsel van Coca-Cola?' 'Hij heeft in elk geval dezelfde nazi-kleuren.' 'Straks worden we overwoekerd met Halloween-McDonalds-Maretak'.

Enz., enz. Soms hebben mensen een extreme behoefte te ontsnappen aan het papier. Maria Magdalena struimelde de kamer in, waggelde. Haar mascara was uitgelopen, paarse neon viel over haar vette gezicht, met grove korrel porie. Zij sprak met vurige tong: 'Horse, My Kingdom for Horse'. Ik beet in haar oorlelletje. Hijgde hees: 'ora pro nobis!'

Maria Magdalena zakte door haar benen, dit echter met medeneming van de luxaflex. Voor een moment was het stil in het huis. Mijn gedachten dwaalden af naar het land van de meren. Duizend, volgens de politie. Meer dan 180.000 in werkelijkheid. Een kraan sijpelde. Nog zachter neuriede Kurt Cobain vanuit het hiernamaals: Jesus doesn't Want Me For A Sunbeam.

12.
Op het einde van de derde dag - de dag die men in Engeland omschrijft als Boxing Day, maar daar hadden wij in Helsinki geen last van - waren we blij omdat het feest eindelijk was gaan liggen, tot bedaren was gebracht, bezworen.

Jezus, holly shit, kletzmer-kletsmajoor, had zijn hele leven opgebiecht. Gelouterd kwam hij uit het feest. Geloof kan bergen verzetten. Zijn vrachtwagen, zijn grote stalen vrachtwagen, wonder der techniek had zichzelf genezen. Jezus was een Spanjaard en een vrachtwagenchauffeur. Overduidelijk Franco-freak. Goeie gozer, maar pech gehad. Je weet hoe dat gaat, de autosnelweg op kerstavond. Bestaat er een eenzamere plaats op aarde? Door wouden en bossen in ons huisje beland. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Hij vertelde hoe hij zijn demonen moest bestrijden. Hij had een heldere kijk op zijn zwarte kant. Hij was een potentiële serial killer. En in zijn vrije tijd drag queen in gore etablissementen in de haven van Barcelona. Bitter waren zijn tranen. Hij openbaarde hoe hij terwijl hij bij ons had aangeklopt toch niet nalaten kon even te denken aan het motelletje uit Alfred Hitchkocks Psycho.

De Heer kent de weg door de wildernis. Jezus was een goeie gast. Op miraculeuze wijze had de vrachtwagen zich hersteld. De kolos had de allure van een insect dat zich opblaast, zoals een Citroën DS zich voor het vertrek vol lucht zuigt.

Ik zei: 'Hasta la vista, Jesus'.
Toen de uitlaatgassen opgetrokken waren, was ik weg.

© Didi de Paris