 |
 |
The Terminal
In
de verte gaan mensen
hem met schoppen en stokken
te lijf, met sintels uit de kachel,
keukenzout, ook badwater helpt
niet. Altijd weer een stap voor,
altijd het laatste woord willen.
Soms schudt hij onophoudend
luchtpost uit over de stad,
bedekt de ongelezen brieven al
met verse. Je zal maar wachten
op de paardentram. Je zal maar
hopen dat ze erdoor komen.
Je zal maar van liefde gewagen
als ieder woord dat opstaat
uitglijdt. Toch wachten ze
- zo heeft Stieglitz het gewild -
geduldig als een deelwoord
achterin. Horen ze de hoefslag,
vullen ze de emmers dampend
met de rug naar ons.
| © Peter Theunynck |