Kate Newmann (vertaling Lut Teck & Griet Vercruysse ) (Engelse tekst / English Text) Pablo Neruda en glas In al je huizen Gekleurd glas waarvan het licht opschrikt Uit zijn zelfgenoegzaamheid: Dromen vol tegenspraak breken de woorden en Trekken de vlakke wereld krom tot een luguber psalter. Water drink je beter Uit gekleurd glas. Roest van nachten vol rode wijn en vriendschap van lavaglas, Kandelabers en scherven. Het groen van cactus, van helmkruid en van vistuig. Een donkere vrouw in het blauw van Curaçao Heft aan haar mond een glas vol Grote Oceaan. Tweehonderd zesentachtig lege flessen Ruiken naar de muffe lucht van franse vlooienmarkten, Naakt tussen de lenzen van wezenloos starende vensters. Turkoois gerecycleerd uit herinneringen aan tequila, Ik ruik nog steeds de adem van de glasblazer, Goedkope tabak en zuur verdiende ondervinding. De hongerige hals van een fles Zingt in de getuite lippen van de wind, Zingt als een dulcimer van de dood Over erosie aan die razende kust van ons. Niets dan zand blijft er van ons over, We worden weer een ongerepte echo, Een bloedeloos hiernamaals, Niet vloeibaar, noch vast noch taal, Hernieuwbaar als de maan, Doorschijnend als de liefde, even breekbaar. De hele tijd dronken we alleen Uit de ondeugdelijke beker van elkaar en van onszelf. © Kate Newmann, © vertaling Lut Teck & Griet Vercruysse