Pat Boran (vertaling Lut Teck & Griet Vercruysse ) (Engelse tekst / English Text) Tranen Ik hou van huilen ik hou heel veel van huilen huilen was het eerste wat ik deed toen ik geboren werd huilebalken, huilen tot er twee kleine slagregens vallen twee sterke stromingen vloeien. De wereld gaf me een tik, het signaal om te beginnen dus begon ik en besloot ik vol te houden - tranen met tuiten. Mijn hele kindertijd lang Heb ik gehuild, soms jankte ik om vrijheid jankte ik van opluchting jankte ik om mijn gelukkige terugkeer naar het tranendal. Tot op het moment dat de hormonen kwamen uit hun schuilplaats uit hun wachtkamer en begonnen aan de trage ronde van mijn lijf de tranen bleven komen. In mijn tienerjaren hield het op. Mijn tranen gingen ondergronds zoals de beekjes waar ik speelde toen ik een kleine jongen was en de stad nog niet volwassen. ik wist dat ze er waren. Ik voelde hoe ze opwelden in mij, me probeerden te verleiden, maar geen bron of monding vonden waar ze ruisen konden terug naar het forsere ritme van een oceaan, de oceaan van tranen. Geen tranen dus al was ik zeventien en er meer redenen waren om te huilen dan ik kon verklaren, en veel te weinig de laatste tijd toen het helderste licht in de nachtelijke hemel begon te doven. Maar nu zitten de tranen altijd hoog, tranen thuis, die van jou zowel als die van mij, liefste. Ik zie of hoor of meen te voelen die plotse opwelling als ik door de kamer ga en een vreemdeling voorbijloop op straat alsof alle ogen me duidelijk willen maken dat er iets in de lucht hangt. En ik heb mezelf gezien in de toekomst, ik wil verder gaan, wil uit de weg gaan staan, uit de kamer, door deuren misschien, maar terug naar een plek waar tranen rollen langs mijn wangen wanneer de wereld zijn handen van mijn vlees licht en ik lichter ben, weer licht ben, en het geluid van die eerste tik wordt teruggespoeld vóór alles weer stil is, alles weer rustig is en mijn ogen opnieuw roerloos in mijn schedel zitten, enkel nog zout nu, droog zout nu waar ze, ik zeg het graag, ooit waren, mijn tranen. © Pat Boran, © vertaling Lut Teck & Griet Vercruysse