Niet onprettig Jo Dobrovolski Dat is er: nacht. Een sterrenhemel die sprookjesachtig maanmelk binnengiet in de kamer. Sarah op een matras tussen blauwe lakens en mijlenver weg op een andere matras tussen witte lakens Christophe, mijlen weg en toch in dezelfde kamer. Ze hoort hem naar de badkamer gaan. Ze glimlacht. Hij is ondanks alles een fijn mens. Wanneer hij in het donker terugkomt, steekt ze over. De kloof. Dertig centimeter stoffig vasttapijt tussen de twee matrassen. Ze komt dicht tegen hem aanliggen met een lichte, onnatuurlijke aarzeling. Opluchting wanneer ze voelt dat hij eindelijk, na tweehonderd nachten, spontaan zijn arm om haar slaat. Zijn arm warm om haar blote lichaam. Met een vage glimlach valt ze in een onvaste slaap. In die schemerslaap, haar lichaam tegen het zijne, voelt ze zijn hart kloppen tegen haar rug en het bloed door zijn aders stromen. Zijn adem in haar nek. Omringd door hem. Nachtelijke zevende hemel. Tegen haar stuit voelt ze zachtjes een stuwende druk die haar wakker maakt. Prettig wakker. Droomwakker. Zijn hand tussen haar onderrug en zijn geslacht. Hij duwt het zachtjes dwingend tussen haar benen. Ze kijkt hoe laat het is, om te weten en te hopen dat dit nog lang mag blijven duren. Nog twee uren voor de wekker afgaat. Na een eeuwigheid van verlangen, laat hij haar eindelijk toe dicht bij hem aan te kruipen. Ze voelt hoe ze naar hem verlangt. Het oxyticinegehalte stijgt bij het voorspel en piekt tijdens een orgasme. Het wordt ook het bindingshormoon genoemd. Het wordt geassocieerd met warme gevoelens en het verlangen dicht bij iemand anders te zijn. Het doet bijna pijn maar het is niet onprettig. Dan een bruuske beweging. Hij richt zich op, kijkt opvallend naar de oplichtende rode cijfers van de wekkerradio. Zes uur. Hij zucht pathetisch en draait zich bruusk om. Met zijn elleboog duwt hij haar van de matras, hard en hoekig. "Laat me slapen, ik heb morgenvroeg een vergadering!" Vergeefs probeert Dido haar geliefde Aeneas bij zich te houden. Het voert haar terug naar die eenzame hoogte die ze heeft beleefd op zijn matras, bijna een jaar geleden, toen hij midden in een heet moment naar de badkamer liep om een condoom te halen. Zij lag bezweet en hijgerig af te koelen op zijn matras. Ze zag hem in profiel tegen het nachtblauwe raamvierkant sjorren aan het kleine vierkante verpakkingetje. Hij kreeg het niet open. Zijn bewegingen werden agressief. Hij smeet het ding verpakt tegen de muur, liet een venijnige vloek horen en keerde haar de rug toe om te slapen. Ze neuriet zachtjes zichzelf in slaap, een stukje van Cour d’Amours uit Carmina Burana:     Tua pulchra facies,      me fay planszer milies,     pectus habet glacies,     statim vivus fierem     per un baser.         Je mooie gezicht     doet me duizendmaal huilen,     je hart is van ijs,     als door een remedie     zou ik kunnen herleven     door een kus. Het is een deprimerend en moeilijk stukje om te neuriën, vooral wanneer je het onhoorbaar wilt doen. Ze wentelt zich in zelfbeklag. Valt met een nat gezicht in slaap. * Begin oktober, de laatste mooie dag volgens het weerbericht. Sarah vult haar tas met een strandlaken, appels, een fles water en een dik boek. Ze springt in haar auto en rijdt naar zee. Geen zin om op haar vrije dag hun flat te poetsen. Omdat het vrijdag is, is het strand quasi leeg. Er zit een jongetje van een jaar of tien te spijbelen met een kleine Jack Russell-terrier bij zich. Er lopen enkele koppeltjes en een paar eenzame wandelaars uit te waaien. Ze draagt een zeer zomers jurkje, dat ze steeds met haar hand onder haar billen moet drukken tegen het opwaaien. Het is lichtlila met paarse bloempjes. Geen wolken en warm in de zon. Ze leest, op haar zij liggend en met één hand afwisselend haar jurkje en de bladzijden van haar boek bedwingend. Af en toe sluit ze haar ogen en geniet van de zon op haar huid. Bij de warme streling van de zon denkt ze aan Christophe. Hoe koel hij haar behandelt. Vanaf het moment dat ze bij hem ingetrokken is in het kleine tweekamerflatje, gemeubeld met wat tweedehandse spullen en de twee matrassen waarvan er één voor haar is. Originele, bohémienachtige manier van leven. Inspirerend en romantisch op een ouderwetse manier. Ze heeft een hoekje van de kamer ingenomen om haar Butoh-oefeningen te doen. Vele avonden voor ze er is ingetrokken, heeft hij gefascineerd zitten kijken naar de beweging van de rijstvelden. Hij heeft vaak schamper gelachen en ironische opmerkingen gemaakt. Ze heeft het telkens lacherig opgenomen en het eindigde er meestal wel mee dat ze samen een wiegend rijstveld werden. Maar nu ze de flat delen, trekt hij dikwijls de deur dicht wanneer ze de Japanse muziek oplegt en transformeert in korenaren, wolken, vogels en haar lichaam verknoopt in oerbewegingen. Hun ellenlange discussies over wat kunst is in het algemeen en of Butoh in het bijzonder wel kunst is, zijn weggevallen, net zoals alles eigenlijk waarom ze bij hem ingetrokken is. Hun hartstochtelijke verhouding, die door Dido als een huwelijk wordt beschouwd, is ruw verstoord, wanneer Aeneas de roep van Jupiter en de belangen van zijn volk boven zijn eigen verlangens stelt. Ze begrijpt het wel. Hij heeft eventjes een moeilijke periode. Werk en stress en temps perdu in de file. Ze kan het meezingen. Hij heeft eventjes een moeilijke periode. Een jaar bijna. Tweehonderd en één nachten. De grootste stoorzender in een duurzame en gelukkige relatie zijn niet de veranderde losse normen, maar wel de moderne werkstructuren. Het spijbeljongetje draagt een voetbaltruitje met een rugnummer erop en daarboven zijn naam: Kenny. Hij gooit een stok weg en de Jack Russell-terrier stuift er achteraan. Hij brengt de stok wel terug, maar lossen doet hij niet. Als een pitbull blijft hij eraan hangen. Het jongetje trekt aan de stok en loopt verder, maar lossen doet de hond niet. Geritsel van opwaaiende zandkorrels over haar bladzijden, de zee en de meeuwen. Aanzwellend lawaai van stemmen. Sarah kijkt geërgerd op. Vier jonge kerels, kopieën van karakterloze boysband-leden komen wijdbeens, volledig in zwart namaakleer en met witte kousen, zonnebankbruin en gelikte kapsels op haar af. Ze doen tot op het laatste moment alsof ze haar niet zien en komen dan vlak naast haar in het zand liggen. Op hun zij, volledig gekleed in het zand, rug naar de zee. Aangapen. Opmerkingen maken. Elkaar pestend omver duwen. Ze spreken over haar. Ze begint te neuriën. Als kind heeft ze dat opgenomen. Neuriën als ze niets wil horen. Wanneer het niet meer mooi is. Thuis, op school en later, iedere keer wanneer Christophe onredelijkheden of valse beschuldigingen naar haar slingert. Carmina Burana, Dies, nox et omnia:     O sodales, ludite,     vos qui scitis dicite.     Oh vrienden, jullie lachen om mij,     Jullie beseffen niet wat jullie zeggen. Zo is Christophe ook, denkt ze bij de blikken in hun ogen. Hij kijkt net zo wanneer er een stereotype ‘schone madam’ voorbij flaneert. "Zoals alle mannen," troost Esmeralda haar dan altijd. Esmeralda, gehuwd met de mooiste Griek die ze kon verleiden om in België te wonen. Costas geeft inderdaad vaak zijn ogen de kost, maar kan zijn vrouw zo complimenteus verwennen dat ze het hem gemakkelijk kan vergeven. Christophe mag zich dan al met open mond vergapen aan een stel borsten dat voorbijkomt of een waterperoxide kapsel, hij beweert dat complimenten conventionele debiliteiten zijn en weigert pertinent om er te maken. Of is het dan toch omdat er echt niets is om complimenteus over te doen? Dikwijls staat ze voor de spiegel met een kritische blik. Maar elke dame die met een goedkeurende glimlach door Christophe wordt nagekeken, wandelt hun leven uit en neemt achteloos een stukje van Sarah’s zelfvertrouwen mee, als een nat, klef herfstblad dat tijdens het stappen aan een naaldhak blijft kleven zonder dat de draagster zich ervan bewust is. De kerels lallen en Sarah kan zich niet meer concentreren. Hun gejoel wordt luider en hun commentaar intiemer. Ze blijft onverstoorbaar doen alsof ze leest, terwijl ze in gedachten Cleopatra’s dagelijkse gifexperimenten op hen beproeft. Een joggend meisje met wat papperige billetjes, maar heel poppig en met een ellenlange blonde vlecht, trekt ongewild hun geile aandacht. Ze springen recht en imiteren de joggende looppas. Het meisje kirt. Kalf, denkt Sarah, doe maar, geef wat ze willen, zo leren ze het zeker af. Ze leest. Zinkt weg in een emulsie van de zeegeluiden en het verhaal. Ze voelt iets aan haar blote voeten. Zachtjes. Nat. Harig. Ze kijkt verschrikt op. Aan haar voeten een grote, statige Ierse setter. Ondanks de degenererende bezigheid behoudt de hond zijn stamboomstatigheid. Aan het einde van de lijn een dame. Ze kijkt naar Sarah met onmiskenbaar spot en interesse in haar ogen. Het maakt Sarah onzeker. Ze gaat rechtop zitten. Trekt haar jurk over haar knieën en laat de hond aan haar hand ruiken. Omdat de dame geen spoor van plaatsvervangende verontschuldiging laat blijken in naam van haar hond, is Sarah wat verweesd. "Mooie hond," zegt ze, als compliment voor de dame, gefascineerd door het koele maar stijlvolle uiterlijk. Ze is gekleed in een lange krijtstreepbroek, halflang zwart jasje, rode zijden sjaal en rijglaarzen met een rij zilveren haakjes. Haar tas is een trommelvorming koffertje, dichtgeregen met zwarte veters en diezelfde zilveren haakjes. Haar gezicht is adellijk. Te fijn, te scherp, maar regelmatig en hoewel het duidelijk is dat ze ouder is dan Sarah, van een moeilijk te schatten leeftijd. Ze knikt bevallig met iets als een beginnende glimlach aan één kant van haar mond, maant haar hond aan en wandelt verder. Sarah raapt haar spullen bij elkaar. Ze voelt zich bloot. Een stuk roze hesp op een zilveren schoteltje. Ze stapt met grote passen over het harde zand. De wind waait door haar lichtbruine haren, legt er knopen in en ziltige lussen. Een man en een vrouw komen in tegengestelde richting op haar af. Hij houdt haar hand vast. Ze kijken naar haar, eventjes maar. De vrouw glimlacht, het ziet er een tevreden vrouw uit. Wees gegroet, Niobe… De man kijkt naar Sarah, maar ziet haar niet echt. Hij slaat zijn arm om de vrouw en geeft haar een kusje op haar slaap. Met zijn andere hand streelt hij haar zwangere buik. Gezegend is de vrucht van uw lichaam. Het is een mooie vrouw. Ze is fysiologisch niet echt goed bedeeld. Maar ze is mooi. Hoe kan het ook anders, ze is geliefd door een man. Geen latente homo die moet bewijzen dat hij van vrouwen houdt door ze allemaal kwijlerig aan te gapen, al dan niet in gezelschap van een vrouw die hij al dan niet de zijne mag noemen. Sarah stapt nog sneller door nu. Laat Niobe en haar Amphion achter zich. Haar mond krult tot een fijne, Latonaase grimas. Ze stapt, schoenen in haar hand, door het water. De zee is verrassend warm. Ze moet haar jurkje wat optillen voor haar eigen gespetter. Maar de zee voelt prettig aan en de wind in haar gezicht ook. Ze voelt de zon branden op haar borstbeen, dwars door haar huid en bloedvaten. Wanneer ze haar ogen sluit, ziet ze hoe zonnig het bloed onder haar huid is. Slib in het water, lekkere warme, kleiige grond die tussen haar tenen doorglijdt en haar voet omklemt. De zee spoelt af en aan en laat telkens op haar gladde benen een glinsterende laag achter die dan langzaam wegtrekt. De zee is uitzonderlijk rustig. De horizon, onduidelijk, een dikke grijze streep, alsof iemand met een vuile vinger de hemel heeft willen onderstrepen. Achter haar de dijk, even verlaten als het strand. Een dichtgetimmerde velodroom, veranda’s en kraampjes. Dit vindt ze het mooist, wanneer het weer nog goed is maar de drukte voorbij. Wanneer het strand niet meer geëgaliseerd wordt en er zich heuvels en dalen vormen door de wind. In een kuil ligt een koppeltje te vrijen. Het laat weinig aan de verbeelding over, neem de verpakking weg… Sarah denkt aan Christophe en zijn ontoegankelijke mond. Een dunne streep. Niet op straat. Niet hier. Nu niet. Het laatste stuk van het strand ligt bloot en leeg. Bij elke stap voelt Sarah zichzelf lichter worden. Een zweempje, een zandkorreltje, een lichtpartikeltje. Ze klimt de glibberige treden op naar het staketsel. Vermolmde planken, warm in het zonlicht. Op het einde van het staketsel giert de wind in haar oren. Het is prettig zo te staan bij een gigantisch natuurelement en te beseffen dat je eigenlijk niets betekent in het geheel.     Het is allemaal zo weinig waard.     Alle emoties, alle onmacht.     Onvervuld verlangen.     Al dat gepieker.     Ik ga weg van hem. Uren later, een ander tijdperk lijkt het, keert Sarah terug naar de dijk. Er is een oud Engels theehuis. Ze stapt binnen. Plaatsje aan het raam. Dag één van een nieuw leven. Alleen. Omdat ze het armoedig vindt, alleen aan een tafeltje zitten, haalt ze haar boek boven. Verzonken in haar koffie en het verhaal schrikt ze op van een damesstem. "Vous permettez?" Voor haar staat de dame met de Ierse setter. De dame kijkt haar vragend aan, zonder echter het zweempje hooghartigheid te verliezen. Er zit niemand in het theehuis, alle tafels zijn leeg. Waarom hier, denkt Sarah, maar ze zegt: "Alstublieft." De dame drinkt koffie. Met iets goudkleurigs erbij uit een zilveren borstflesje. "Ben je gelukkig?" Sarah kijkt haar verrast aan. "Ja… denk ik." " C’est l’amour, toujours l’amour." De dame slaat haar ogen op terwijl ze met haar lange, sierlijke vingers een opengaande lotusbloem nabootst. "Vertel iets over jezelf, ma fille. Zodat ik weet met wie ik deze tafel deel." Sarah roert met haar lepeltje in de thee. Ze kijkt naar de dame en zegt dan: "Wanneer mensen iets moeten zeggen over zichzelf, zeggen ze altijd waarvan ze houden en waarvan helemaal niet." De dame lacht, niet uitbundig, eigenlijk bijna niet merkbaar. Maar ze lacht. Haar ogen lachen en haar mondhoeken krullen zachtjes. Sarah weet niet of de dame om haar of met haar lacht. "Liefde en haat zijn alles in het leven. Daarmee heb je alles gezegd. Ik houd van La Liqueur des Anges." De dame kijkt naar Sarah’s reactie. Ze speelt met het zilveren flesje. "Pierre de Segonzac Sélection des Anges. En ik hou van Byron - ze klopt liefdevol op de kop van de Ierse setter - en van echte koffie, Sappho, chocolade en Brahms. Ik heb een hekel aan mensen die zichzelf niet kunnen beheersen." Sarah likt aan haar lepeltje, nu is het haar beurt. "Ik… heb een hekel aan hesp op een zilveren schoteltje, maar ik hou van Japanse danskunst, de zee, muziekdozen en koormuziek, vooral Carmina Burana." "Is er een geliefde?" Sarah kijkt op. "Nee," na een te lange stilte. De dame kijkt haar doordringend aan. Ze staat op. Sierlijk stapt ze terwijl ze praat. "Carmina Burana, zei je?" Ze staat vlak achter Sarah nu.     Siqua sine socio,     caret omni gaudio     Het meisje zonder geliefde     blijft van alle plezier verstoken Ze fluistert het in Sarah’s oor. En dan verplaatst de adem van de dame zich naar haar andere oor. "Wat denk je van Sappho?"     Ik zei, ga en wees gelukkig     maar vergeet niet (je weet het wel)     wie je achterlaat,     verteerd door liefde. En ze streelt met de buitenkant van haar zijdeachtige vingers over Sarah’s hals. Het is niet onprettig.   ©  Jo Dobrovolski