 |
 |
Een fragment
Ik heb vannacht getennist
met een vriend uit vroeger jaren.
De ballen wogen zwaarder
in de opgooi uit de hand,
klonken doffer op het spansel
van de snaren in de ruimte
rond de mateloze rand.
Het bos rondom de banen
scheen donkerder dan toen,
het groen - bezonkener.
Maar helderder de lijnen
in het licht van de te spelen,
met alle macht nu afgeronde set.
Het warme, rode stof vervlogen.
De baan een vurig lont
| © Onno Kosters |