Samuel Beckett (vertaling Mon Nys) Enueg I Exeo met een huivering moe van het rode spuwsel van mijn liefste weg uit de privé-kliniek in Portobello haar verborgenheden en strompel naar de kam van de steile gevaarlijke brug en daal wezenloos af onder de schreeuw van het reclamebord om de helle strakke vlag van het reclamebord heen naar een donker door wolken versmoord westen. Boven de villa's de sandelbomen de heuvels hapt nukkig mijn schedel klonter woede op een spies gestoken gewurgd in het schandbord van de wind als een hond naar zijn kastijding. Ik spoed mij nu voort op mijn kapotgelopen voeten vlak naast het grauwe kanaal; bij de Parnell Bridge wiegt een stervende schuit met een lading spijkers en timmerhout zachtjes in het schuimende klooster van de sluis; aan de overkant werkt een stel schooiers aan een balk of zoiets. Daarna mijlenver enkel wind en de striemen die naast mij over het water kruipen en de wereld die opengaat naar het zuiden over een karikatuur van een vlakte naar de heuvels toe en de doodgeboren avond die vuilgroen wordt en de nachtzwammen mest en de geest gedoofd gesloopt door de wind. Ik ploeterde een vermoeid oud mannetje voorbij, Democritus, die tussen een kruk en een stok voortscharrelde, een afzichtelijke stomp, een opgetrokken klauw, onder zijn                       [broekspijp, een sigaret in zijn mond. Daarna, omdat links aan mij een speelveld plotseling ontvlamde in geroep en schel gefluit en rode en blauwe tricots bleef ik staan en klom op de dijk om naar het spel te kijken. Een kind dat bij de ingang stond te talmen, riep naar omhoog: 'Mogen we erin, meneer?' 'Jij in elk geval,' zei ik. Maar bang liep hij de weg op. 'Hé,' riep ik hem na, 'waarom wil je er nou niet in?' 'Tja,' zei hij wijs, 'ik heb het al eens geprobeerd en ben eruit getrapt.' En voort, verlaten, als van een doornstruik die na zonsondergang tegen de heuvel brandt of, op Sumatra, het junglehymen, de nog flakkerende rafflesia. Daarna: Een zieltogend troepje vuile grijze kippen ergens op een verzonken veld, rillend, half in slaap, tegen een gesloten schuurpoort aan bij gebrek aan een hok. De grote wakke paddestoel, groenzwart, die achter me opwelt, en de rafelige hemel opzuigt als een pestilente inkt, in mijn schedel gaat de wind stinken, het water... Daarna: op de helling van de Fox and Geese naar Chapelizod een boosaardig geitje, naar de weg verbannen, dat van verre naar zijn weipoort stoot; in hun zondagse pak, die van de hurleymatch daarboven in Kilmainham gauw om een glas nepenthes of molu of half-en-half komen afgezakt. Gele vlekken in de hellepoel van de Liffey; de gekromde vingers van de ladders over de kaaimuur, lokkend; een brij van alerte meeuwen in het grijze spuugsel van het riool. O, de vlag de vlag van bloedend vlees op de zijde van de zeeën en de poolbloemen die niet bestaan.   Beknopte toelichting Enueg: de naam van een genre uit de Provençaalse troubadourspoëzie, een soort klacht Exeo: Latijn voor ik ga naar buiten Haar verborgenheden: citaat uit Dantes Hel (le segrete cos, Hel, III, 21) Sandelbomen: komen op verschillende plaatsen in het Oude Testament voor Democritus: de 'lachende filosoof', die een atomenleer verkondigde en gelijkmoedigheid predikte Doornstruik: verwijst naar Exodus 3,2, waar God Mozes toespreekt uit een brandend braambos Rafflesia: plantengeslacht uit Maleisië, met reusachtige, naar aas stinkende bloemen Nepenthes: de drank der vergetelheid Molu: de drank die Odysseus tegen de toverij van Circe beschermt in de Odyssea O, de vlag... bestaan: citaat uit het gedicht 'Barbare' uit de Illuminations van Rimbaud © Samuel Beckett; © vertaling Mon Nys