Guillaume Apollinaire vertaling Paul Claes De negen poorten van je lichaam Dit gedicht is alleen voor jou bestemd Madeleine Het is een van de eerste gedichten van ons verlangen Het is ons eerste geheime gedicht o liefste De dag is mooi en de oorlog is zo mooi Al moest je eraan sterven Je weet het niet mijn maagd je lichaam heeft negen poorten Ik ken er zeven en twee blijven me verborgen Ik nam er vier in ik ging erin hoop maar niet dat ik er weer uitga Want ik ging in je binnen door je besterde ogen En door je oren met de Woorden die me dienen en begeleiden Rechteroog van mijn geliefde eerste poort van mijn liefde Ze had het gordijn van haar ooglid neergelaten Je wimpers stonden ervoor als een rij zwarte soldaten op een Griekse vaas ooglid zwaar gordijn Van fluweel Dat je blik verborg zo klaar En zo zwaar Als onze liefde Linkeroog van mijn geliefde tweede poort van mijn liefde Gelijk aan haar vriendin en kuis en zwaar van liefde als zij O poort die naar je hart leidt mijn beeld en mijn glimlach die glanst Als een ster gelijk aan je ogen die ik aanbid Dubbele poort van je blik die ik aanbid Rechteroor van mijn geliefde derde poort Door je in te nemen kon ik de eerste twee poorten helemaal openen Oor poort van mijn stem die jou verleidde Ik heb jou lief die aan het Beeld een zin gaf dankzij de Idee En jij ook linkeroor jij die van de poorten van mijn geliefde de vierde bent O jullie oren van mijn geliefde ik zegen jullie Poorten die zich ontsloten voor mijn stem Zoals rozen zich ontsluiten voor het strelen van het voorjaar Door jullie dringen mijn stem en mijn bevel In heel het lichaam van Madeleine binnen Ik ga erin geheel en al man en geheel en al gedicht Gedicht van haar verlangen die maakt dat ook ik mij liefheb Rechterneusgat van mijn geliefde vijfde poort van mijn liefde Ik ga er eens binnen in het lichaam van mijn geliefde Ik ga er heimelijk binnen met mijn mannenreuk De reuk van mijn verlangen De wrange mannelijke geur die Madeleine zal bedwelmen Rechterneusgat zesde poort van mijn geliefde en van onze wellust Jij die net als je buur de geur van mijn genot zal ruiken En onze vermengde geur die doordringender en kostelijker is dan een bloeiend voorjaar Dubbele poort van de neusgaten ik aanbid jou die zoveel heimelijke genoegens belooft Die je put uit de kunst van wasems en walmen Mond van Madeleine zevende poort van mijn liefde Ik heb je gezien o rode poort afgrond van mijn verlangen En de soldaten die er stierven van liefde riepen me toe dat ze zich overgeven O rode prille poort O Madeleine er zijn nog twee poorten Die ik niet ken Twee poorten van je lichaam Vol geheimen Achtste poort van de grootse schoonheid van mijn geliefde O onwetendheid van me die lijkt op die blinde soldaten te midden van Friese ruiters onder de vloeibare maan van zieltogend Vlaanderen Of veeleer als een ontdekkingsreiziger die omkomt van honger en dorst in een maagdelijk woud Somberder dan de Erebus Heiliger dan het bos van Dodona En die een frissere bron dan Castalia vermoedt Maar mijn geliefde zou er een tempel vinden En na met bloed de voorhof te hebben bespat waarover het bekoorlijke monster van de onschuld waakt Zou ik er de heetste geiser van de wereld ontdekken en laten opspuiten O mijn geliefde mijn Madeleine Ik ben al heer en meester van de achtste poort En jij nog geheimzinniger negende poort Die je opent tussen twee parelbergen Jij nog geheimzinniger dan de andere Poorten van betoveringen die niemand durft te noemen Jij ook behoort mij Opperste poort Aan mij behoort De opperste sleutel Van de negen poorten O poorten ontsluit je voor mijn stem Ik ben de meester van de Sleutel Guillaume Apollinaire; © vertaling Paul Claes