|
Peter Theunynck
DANAE
Zwijgkracht van een lichaam
in slaap zo dichtgevouwen
in bronzen lichtvoetigheid
lig jij. Klanken vallen
in de plooien van je huid.
Mijn goudregen ritselt door je
haar, glijdt langs je neus weg.
Verkent de vertrekken
van je woordenschat, maakt je
beste beginregels af.
Zo plots ontrukt aan het garen
van dromen, aan de dracht
van duistere motieven
schreeuw je zachtgeborsteld
mij toe te willen horen.
|