 |
 |
Tientallen rode vlekken. Hard als eelt. Na een paar dagen barst de huid open. En dan begint de boel te jeuken dat het geen naam heeft.
'Een soort van eczeem,' luidde het verdict van de medicijnman en hij schreef verschrikkelijk dure zalf voor. Nadat hij uitvoerig zijn handen had gewassen.
Elke ochtend en elke avond moet die verschrikkelijk dure zalf op de vlekken worden uitgesmeerd. Tweemaal per dag twintig frank op elke vlek. Werk maar, vader.
'Goed dat ik het betalen kan. Wat moet een mens doen die geen geld heeft en wel eczeem,' zegt hij en hij krabt aan zo'n vlek in de binnenplooi van zijn linkerarm.
'Het is maar te hopen dat die crème helpt,' zegt zij en ze knijpt een wormpje zalf op haar wijsvinger.
'Het is een regelrechte schande dat die dingen zo duur zijn. Het hele gezondheidsbeleid loopt grondig mis in dit land.'
'Zit even stil,' zegt zij.
'Om een tand te laten trekken - toch een basisbehoefte, zou ik denken - moet een mens de volle pot betalen maar die trut waar uw broer mee samenwoont, is erin geslaagd om op kosten van het ziekenfonds haar borsten te laten vergroten. Zo gaat dat hier.'
'Volgens mij is dat de oorzaak van die eczeem.'
'Die borstvergroting?'
'Nee, die drukdoenerij altijd. Kritiek op vader Marchal, kritiek op de prijs van de vuilniszakken, kritiek op het gezondheidsbeleid, kritiek op alles...'
'Wat moet ik anders doen? Zwijgen?'
'Schrijf erover. Klaag de wantoestanden aan.'
'Ik schrijf andere dingen.'
'En ge hebt eczeem.'
'De tegenstem, dat zou de oplossing zijn.'
'De tegenstem?'
'Ja, een mens zou in het kieshokje een zwart cirkeltje moeten kunnen zetten bij de namen van de jan-mijn-klotens, de kazakkendraaiers en de wittebrood-met-een-zwart-randje-criminelen die hij niet verkozen wil zien.'
'En dan?'
'Die sjarels krijgen een negatieve stem. De negatieve stemmen worden afgetrokken van de positieve, en de wereld in het algemeen en België in het bijzonder zouden er beter uitzien.'
'Hoe verzint ge het...'
'En het Vlaams Blok zou op democratische manier geliquideerd worden. Wie een beetje politiek inzicht heeft, zou Colen en Annemans een tegenstem geven. En alle malcontenten die nu voor het Blok kiezen, zouden hun ongenoegen kunnen ventileren door Delcroix een tegenstem te geven. Zo zie ik dat.'
'Delcroix zou zijn job kwijtspelen.'
'Delcroix zou zijn job kwijtspelen. Dat is vaneigens.'
Ze drinken beiden hun glas leeg. Intellectuelen op café. Bierschuim en sigarettenrook.
'Ge zoudt u meer moeten profileren met uw politieke gedachten. Ge zoudt er baat bij hebben. Uw boeken zouden beter verkopen.'
'Ik lig niet wakker van de verkoop van mijn boeken.'
'Prietpraat. Weet ge wat een wekelijkse column in een krant kan betekenen voor de verkoop van een boek?'
'Ik zeg het toch, ik lig niet wakker van de verkoop van mijn boeken.'
'Naambekendheid, daar gaat het om. Wie naam heeft, verkoopt. Die nieuwslezer - hoe heet die jongen ook alweer? -, die Bavo Sterckx, die schrijft een boek en dat is direct kassa. Gewoon omdat de mensen zijn kop kennen.'
'Bavo Claes. Maar die heeft toevallig wel een goed boek geschreven.'
'Hebt ge het gelezen?'
'Natuurlijk.'
'Ziet ge wel, een bekende kop, dat verkoopt.'
'Kwaliteit, dat verkoopt.'
'Kwaliteit, kwaliteit... Weet gij hoeveel exemplaren er over de toonbank zijn gegaan van dat boekje van Kurt Van Eeghem? Of van dat ding van Paul Marchal?'
'Paul Marchal kan mijn kloten kussen.'
'Binnenkort is hij senator.'
'En zullen de problemen dan opgelost raken?'
'Natuurlijk niet. Het is niet omdat zijn kind verkracht en vermoord is, dat hij iets van politiek kent.'
'Voilà. Het is niet omdat ik schrijver ben, dat ik in columns politieke meningen moet vertolken.'
'Bij schrijvers ligt dat anders.'
'Paardenmelk zou heilzaam zijn voor eczeemlijders,' zegt zij wanneer hij de keuken binnenkomt.
'Het is alsof ze spijkers in mijn hoofd slaan,' zegt hij, 'vijfduimers.'
'Ik betwijfel of al dat bier wel goed is tegen eczeem.'
'Hier is mijn zalf. Wil je me insmeren?'
'Alstublieft!'
'Wil je me insmeren, alstublieft?'
'Die schone meneer de uitgever was er gisteravond ook weer bij zeker?'
'Ja, hij vindt dat ik politieke columns moet schrijven.'
'Het lijkt me wel een idee.'
'Ach, al wat die vent wil is dat mijn boeken beter verkopen.'
'Ook een goed idee.'
'Je vergeet mijn linkerschouder.'
'De telefoonrekening is gekomen. Meer dan vierduizend frank. Ik begrijp niet naar wie jij altijd zit te bellen. En er is ook een brief gekomen van een of ander literair tijdschrift.'
'Die zullen weer op abonnementenjacht zijn.'
Zij schroeft de zalftube dicht. En hij scheurt de enveloppe open. De Brakke Hond.
'Godverdomme, die ook al.'
'Wat schrijven ze?'
'Of ik een bijdrage wil maken voor hun themanummer over politiek en literatuur. Iedereen lult maar over politiek. Zelfs de politici. Terwijl de politiek vandaag de dag wordt gemaakt in de cenakels van de multinationals. En op recepties waar het krioelt van de journalisten. De gazetten zijn verdomme belangrijker dan het parlement. En wat denk je dat er in de loges van de voetbalstadions wordt bedisseld?'
'Je moet het mij niet vertellen, je moet het neerschrijven.'
'Ik denk er nog niet aan.'
'Nu heb je een kans.'
'Weet je wat ik heb? Hoofdpijn. Tergende, bijtende hoofdpijn. En dorst. Extreme dorst.'
'En eczeem.'
| © Erik Vlaminck | |
|
|