 |
 |
In de Denderstreek, waar ik ben opgegroeid, betekende 'een kunst' een opzienbarende sprong, buiteling, kopstand, of een anderszins opmerkelijk fysisch (hoog)standje dat lenigheid, kracht, souplesse, uithoudingsvermogen, evenwicht en durf vereist.
Wie een of meer van deze kunsten beheerste, werd niet kunstenaar maar artiest genoemd. Andere kinderen bewonderden hem of haar wèl, maar volwassenen namen de bokkensprongen van de artiest nooit ernstig.
Naast de artiest werd van jongs af ook al de geboren politicus opgemerkt, en wel aan zijn overmatig gebabbel. Hij werd, zoals bijna alle politici in hun prilste jeugd, met het geijkte 'gij zijt me toch een advocaat' toegesproken. (Meisjes bleven gewoon babbelgat of -kont heten.)
De kleine advocaat, soms al onmiddellijk als 'een echte minister' of 'eerste minister' (h)erkend, wist steevast, te allen tijde, overal en op alles een antwoord te verzinnen dat ook nog in zijn persoonlijk voordeel uitdraaide.
Met uitzondering van de kleine artiest, toonden de andere kinderen gegarandeerd groot ontzag voor hem. Vaak beneden ze hem en soms vreesden ze hem zelfs bijna evenzeer als zijn eigen ouders dat deden.
De politiek gaat ervan uit dat alles in onze wereld afstandelijk uit te leggen valt, en dan nog wel op een systematische, mechanische, eendimensionale, abstracte, zogenaamd logische oorzaak-gevolgmanier. Zo zou alles opgeteld en uitgerekend kunnen worden, alles gecontroleerd en proper geklasseerd.
Gelukkig maken kunst en creativiteit komaf met het voorspelbare, het overzichtelijke en bewegingloze, kortom: met het dode, en dit liefst op duistere, chaotische en explosieve wijze.
Een ideale politiek moet de grootst mogelijke gelijkheid van mensen nastreven; een ideale kunst de grootst mogelijke ongelijkheid.
Politicus onderkent openlijk bestaan van emotionaliteit!
Na zijn herverkiezing als partijvoorzitter mompelt een hoorbaar 'aangedane' Tobback op het radiojournaal: '... Tja... d'r zal toch zoiets als... emotie zijn...'
| © Geertrui Daem | |
|
|