MANIFEST Frank Adam Schrijvers hebben per definitie geen politieke natuur en geen politiek talent. Uitzonderingen op de regel hebben er des te meer. Laatstgenoemden doen doorgaans niet aan politiek in de Politiek maar aan politiek in de Literatuur. Het bestaan van Literaire Partijen is, hoewel voor de goegemeente niet bewezen, een vaststaand feit. Het bestaan van Literaire Partijen is voor de goegemeente niet bewezen door de neiging van Literaire Partijen hun eigen bestaan systematisch te ontkennen. Sommige Literaire Partijen zijn meer Literair dan anderen. Waarom dat zo is, is een groot geheim. Dat geheim wordt bewaard en bewaakt door de voorzitter van de Literaire Partij. De voorzitter van een Literaire Partij is de schrijver die per jaar het meeste aantal kilo's papier verbruikt en daar tegelijk de minste inspanning voor levert. Nieuwjaarswensen met Literaire groeten! sturen naar bevriende journalist-recensenten wordt als een inspanning aangerekend en kan uitsluiting tot gevolg hebben in de race naar het voorzitterschap van de Literaire Partij. Knipogen naar bevriende journalist-recensenten op literaire manifestaties wordt eveneens niet toegestaan. Met echtgenotes van bevriende journalist-recensenten het bed betreden wordt evenwel niét als een inspanning aangerekend, aangezien daar geen bewijzen voor zijn zolang er geen betrapping op heterdaad is uitgevoerd. De voorzitter van een Literaire Partij mag zich, waar en wanneer het hem goeddunkt, bedienen van het epitheton 'zeer literair schrijver'. Het staat de voorzitter ook vrij om bij wijze van epitheton altijd en overal gebruik te maken van zijn éigen naam : bijvoorbeeld 'Hugo Claus, de nieuwe Hugo Claus!', of 'Harry Mulisch, de Harry Mulisch van de jaren negentig!' Bij Literaire Partijen gaat het hem niet om de macht als dusdanig, doch om de macht van het boek. Daarom huldigen Literaire Partijen steevast het principe Eigen boek eerst. Met Literaire Partijen die meer literair zijn dan de eigen Literaire Partij, wordt naar een verbond gestreefd. Literaire Partijen die minder literair zijn worden gedoogd. Literaire Partijen die minder literair zijn worden door het schrijven van gepaste recensies geridiculiseerd. Sukkels die niet tot een Literaire Partij behoren worden door het niet-schrijven van recensies doodweg genegeerd. Literaire Partijstandpunten worden aan de goegemeente verkocht als allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie. Literaire Partijen willen de argeloze lezer doen geloven dat (zelfgeschreven) recensies behoren tot het genre van de non-fiction. Een lid van een Literaire Partij brengt hulde aan een lid van dezelfde Literaire Partij, ongeacht de vraag of hij diens werk gelezen heeft of niet. Een lid van een Literaire Partij heeft het werk van een lid van een àndere Literaire Partij niet gelezen, ook al heeft hij het gelezen. Financiële bijdragen kunnen aan de Literaire Partij betaald worden met een paar ondertekende loftuitingen aan het adres van de voorzitter van de Literaire Partij, met het verkondigen van een paar Literaire Partijstandpunten onder het mom van allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie, of gewoonweg met seks (wel contant graag!). Het bestaan van Literaire Partijen is een vaststaand feit maar zal de lezer worst wezen. Het bestaan van Literaire Partijen zal de lezer worst wezen maar is wel een vaststaand feit. © Frank Adam