 |
 |
Brakke Hond, kom mij nu niet vragen alstublieft om een bijdrage over roken en literatuur! Het is zo al erg genoeg.
Sedert april van vorig jaar ben ik gestopt. Met roken. Niet met schrijven.
Vijftien doorrookte jaren lang had ik mezelf wijsgemaakt dat stoppen met het eerste automatisch ook het einde van het tweede betekende. Maar ik was het beu om nog langer wakker te worden 's ochtends met longen die als verschroeid aanvoelden. Of om te merken hoe 's avonds mijn urine gekleurd was door de teer en de nicotine. Het moest maar eens gedaan zijn daarmee. In alle stilte heb ik dan mijn besluit genomen. En het is ook in deze geheiligde stilte dat ik nu probeer de junk in mij te verschalken. (De meer profane kant van het verhaal is dat ik na vier eerdere mislukte pogingen me te beschaamd voelde om mijn huisgenoten nog van deze vijfde poging kond te doen.)
Ssssjt.
Vort!
Ga weg dus, Brakke Hond! Laat me met rust! En doe mij nu niet opnieuw aan roken en aan sigaretten denken. Het is zo al erg genoeg.
| © Leo Pleysier | |
|
|