DRIE VORMEN VAN WACHTEN (1) Vroeger en langzamer dan de oudste steen keerde ik terug naar buiten mezelf. Nu woekert in mij licht dat niet meer verschrikt, marmer dat weent. Als tijdelijk twijfelt dat licht - daar het einde nabij is, misschien: de bijen uit het paradijs, de mijne niet, mijn woorden onvolkomen, gelukkig onvolkomen. (2) Binnen sta ik klein te wuiven: de vlinder buiten uitvergroot heeft niets met mij gemeen. Wat zicht­ baar ongetroost, niet ziende, buiten, binnen mij geen toekomst heeft. En dan: de oogopslag van de geliefde. Oog van een naald. Die ruimte wordt mij opgespeld. En ik dan: klein in dat zo grote. (3) Jij verdwijnt uit mijn beeld met de woorden die we niet, met het gevoel (bij mij): een goede vriend neemt afscheid, komt toch terug? De trein vertrekt. Wat in het landschap ondanks vordert: het kleine afscheid in het grote overgaat. Zo ruist in dit seizoen van licht toch bladerval. En later zal mijn naam vergaan. En ook de zijne, later.