14 Zolang mijn ogen tranen kunnen plengen Van spijt om ons geluk dat is vergaan, Zolang mijn stem haar snikken kan weerstaan En in haar zuchten woorden uit kan brengen, Zolang mijn hand de snaren nog kan strengen Der zoete Luit, die jou bezingen gaan, Zolang mijn geest met jou slechts wil volstaan Zonder zich met een ander nog te mengen, Begeer ik nog altijd niet dood te gaan, Maar als ik ooit mijn ogen droog zie staan, Mijn stem hoor breken en mijn hand voel beven, En als mijn geest op aarde niet vermag Eén enkel liefdesteken nog te geven, Bid ik de Dood: maak zwart mijn klaarste dag.