23 Wat baat het mij dat jij weleer gereed Stond mij te prijzen om mijn gulden haren En om mijn ogen die zo stralend waren Als Dubbelzonnen, waaruit Amor wreed De schichten schoot die leidden tot je leed? Waar ben je, tranen die ik zag bedaren? En Dood, die ongeschonden moest bewaren Je hechte liefde en herhaalde eed? Was de bedoeling van je overgave Me onder schijn van slaafsheid te verslaven? Gun ditmaal, Liefste, mij vergiffenis, Al blijven spijt en woede in me strijden, Want waar je ook mag zijn, ik weet gewis Dat jij dezelfde marteling moet lijden.