EEN BESCHEIDEN VOORSTEL


Jonathan Swift




Ik denk dat alle partijen het erover eens zijn dat die talloze kinderen in de armen, op de rug of aan de voeten van hun moeders, of vaak ook van hun vaders, de hier heersende ellende nog in grote mate verergeren. Daarom verdient eenieder die een rechtvaardige, goedkope en eenvoudige methode ontdekt om van die kinderen degelijke en nuttige leden van de gemeenschap te maken, dat voor hem als redder van het vaderland door de gemeenschap uit dankbaarheid een standbeeld wordt opgericht.

Nu is het zeker niet uitsluitend mijn bedoeling enkel de kinderen van de beroepsbedelaars te helpen. Mijn voorstel gaat veel verder en heeft betrekking op alle kinderen van een bepaalde leeftijd, van wie de ouders niet in staat zijn in hun behoeften te voorzien, of ze nu al dan niet op straat om onze liefdadigheid smeken.

Wat mijzelf betreft, al vele jaren lang pieker ik over dat probleem en volg ik op de voet wat anderen zoal als oplossing voorstellen, en altijd weer kom ik tot de conclusie dat ze er grondig naast zitten. We moeten ervan uitgaan dat een pas door de moeder geworpen kind een jaar lang uitsluitend op haar melk kan bestaan, zonder behoefte aan enig ander voedsel. Zo'n kind onderhouden kost dan ook ten hoogste twee shilling, een som die de moeder zeker zelf kan verdienen of stukje bij beetje op een volkomen legale manier bijeenbedelen. Welnu, volgens mijn voorstel wordt precies op de leeftijd van één jaar de zorg voor zulke kinderen van de moeder overgenomen. In plaats van hun ouders of hun parochie tot last te zijn, of de rest van hun leven gebrek aan voedsel of kleding te lijden, zullen ze bijdragen tot de voeding en gedeeltelijk ook tot de kleding van vele duizenden.

Bovendien heeft mijn voorstel nog een ander groot voordeel: het maakt een eind aan al die abortussen en aan de afschuwelijke gewoonte dat vrouwen hun kleine bastaards vermoorden; iets wat hier helaas maar al te vaak voorkomt. Volgens mij doden die moeders die onnozele bloedjes veeleer om kosten dan om schande te vermijden, wat zelfs de grootste bruut tot tranen en medelijden moet bewegen.




© vert. Mon Nys