Dimitri Verhulst


Gescheten


Het is echt wel al heel lang geleden dat ik hier ben geweest en het ontneemt me dan ook even de adem als ik opnieuw binnenstap. Ik wil me zo gewoon mogelijk gedragen maar dat lukt me blijkbaar niet al te bijster aangezien mijn vader me bij de schouder neemt.
'Dat doet raar zeker?'
Ik bevestig. Het is ongelofelijk hoe ieder meubelstuk zich razendsnel met associaties en herinneringen vult. Het is te zeggen de meubelstukken die er nog staan want het meeste heeft ze meegenomen. Ik denk het en hij zegt het: 'Uw moeder heeft er haar gerief weten uit te kiezen.' Ik slik een krop door. De sla die hier is achtergelaten.
Wat ik zie is een huis zonder ingewanden, het is meer dan een maag afgepakt. Het decor is op een aantal rekwisieten en panelen na afgebroken, hier worden geen stukken meer gespeeld. De boeken heeft ze op hun plank laten staan want lezen doet ze niet. Dat de teevee weg is kan hem niet schelen. Hij keek daar toch niet naar. Alleen voor het voetbal en de koers mist hij dat. En voor de rest moet ik zelf maar eens rondkijken.
Onze kanarie is nu enkel nog door zijn dood gekooid want zijn muit is leeg. 'Ja', zegt mijn vader die precies weet wat ik denk: 'die ben ik vergeten te voederen, het is lastig wanneer je 'r plots alleen voor staat.' Er staat nog een vaatwas van een paar dagen en toch niet meer dan vier messen, twee vorken, drie borden en zeven glazen. Daar staat zijn complete eetservies, met één druppel Dreft inderdaad weer glanzend te krijgen. De vuilnisemmer is gevuld met een torentje Bistro Diner-verpakkingen: 'Om dat op te warmen moet ik er zes uur op gaan zitten.'