JOHAN VANDENBROUCKE
Eerste prijs Verhalenwedstrijd '95
Verhaaltjes (3)
Het was zaterdag. Op haar voorstel bezochten we de
befaamde weekendmarkt, waar nagenoeg alles te koop ligt, van namaakhorloges
tot zeldzame apen. Ik kocht er sandalen en zij enkele T-shirts, oorbellen en
een boeddhistenbroek die ze me meisjesachtig voorhield. Ze probeerde koket
sieraden, deed enthousiast over sjaaltjes, beeldjes en kraaltjes,
discussieerde lachend met Thaise handelaars over prijs en kwaliteit van
allerlei prullaria. Ze was opgewekt, springerig, spontaan verrukt over
ongeveer alles wat er op die immense klotemarkt te verkrijgen was. In het
drukke gedoe greep ze soms mijn hand zodat ik haar niet kwijt zou raken. Ik
slenterde achter haar aan, als een gewillige hond, een verdienstelijk
huisvader in het zog van zijn levenslustige vrouw. 's Middags bestelde ze aan
een eetstalletje iets dat niet te heet was voor mij. Ze bemoederde me en ik
liet het me welgevallen.
s Avonds in de lome donkerte van Khao San Road
was het verhaaltjestijd. Over een weekendmarkt in het Westvlaamse boeredorp
Diksmuide waar ik de godganse dag met Anne in de zon liep. Hoe ik toen
tevreden was met het leven, verliefd op de vrouw die bij me was. 's Avonds zou
ik haar rug met Nivea-crème inwrijven en met de gulzigheid en geilheid van een
jonge god zou ik van haar houden. Ik wou er rozen kopen en kreeg van de
bloemenhandelaar alle rozen die hij nog in voorraad had cadeau. Het waren er
138. Ik gaf ze haar, verlegen en trots, met kinderlijke pudeur en de grandeur
van een legioensoldaat. "Nog nooit heb ik zoveel rozen van iemand gekregen",
zei ze en 's nachts: "Nog nooit heb ik zoveel van iemand gehouden". Maar dat
was vroeger, lieve Annette, dat was vroeger.
Geluk is altijd vroeger,
vond Annette. Vroeger was er een jongen, "Laten we hem Peter noemen". Toen ze
naar school fietste kwam hij plotseling naast haar rijden en zei: "Jij wordt
ooit nog verliefd op mij'. Zo was het begonnen. Anderhalf jaar later liftten
ze samen naar Parijs. Twee godenkinderen van achttien jaar die op een middag
als twee oudjes op een Parijse stadsbank de door haar klaargemaakte broodjes
zaten op te eten. Uit de struiken kwam een langharige jongen, een Duitser zo
bleek. "You're good, I saw you're good", zei hij tot Peter. Hij sprak verward
over vrienden die hem in de steek gelaten hadden en over de gevaarlijke stad.
Zij bood hem een broodje aan. De Duitser had hasj bij en zij rookte voor het
eerst, zoals alles in die periode voor het eerst gebeurde. Peter moest haar
uren later naar de tent op de camping dragen. "Ik wil op een schommel", riep
ze steeds maar. In die tent hadden ze enkele dagen voordien voor het eerst
gevrijd. Het had hem pijn gedaan in haar te komen en nadien had hij onrustig
geslapen. Hij had gedroomd dat hij bedreigd werd door speren, messen en
pinnen. Wakker geschoten was hij opgelucht geweest dat zij naast hem lag. Ze
had het een geruststellend verhaal gevonden. Peter was haar grote liefde.
Aan de schommel dacht ik dagen later terug, toen ik in het
stadspark van
Saigon met ook al een Duitser, een Rus en een Vietnamees meisje slechte
Afghaanse shit rookte. Hopelijk is Annette nu in het noorden van Thailand,
dacht ik, en blowt ze er met een mooie, slanke Thaise jongen met wie ze straks
traag en langdurig de liefde zal bedrijven.
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: