JOHAN VANDENBROUCKE
Eerste prijs Verhalenwedstrijd '95
Verhaaltjes (2)
En jij, had ze kunnen zeggen:
Je leeft er nog enkele jaren op los: vriendinnetje hier,
reisje daar, tussendoor een beetje pose, een beetje weemoed en melancholie,
peptalk en brutaal geslijm, een onbetaalde rekening hier, een nooit vervulde
droom daar. Op je vijfendertigste komt een fris, bedeesd, misschien nog
maandelijk meisje in je leven. Een jonger, ietwat sullig buurmeisje dat je
vroeger niet eens opgemerkt had. Je trouwt ze. Alle kennissen, kroegvrienden,
kunstbroeders, voetbalmakkers en oud-geliefden zijn op het feest. Voortaan
wast zij je onderbroeken en jij eet wat zij je voorzet. Eens per half jaar
ruimt ze 's morgens de glazen en asbakken op, nadat je met een zeldzaam
overgebleven vriend een nacht lang de toestand van wereld, fysiek en letteren
besproken hebt. Je hebt een job zoals iedereen: eerst part-time, maar na de
geboorte van een tweede kind - opnieuw een zoontje: Pieter-Jan - moet het wel
full-time. Zo word je ouder en soms denk je:
"... ik sla haar dood en steek het huis in brand.
Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen
en rennen door het vuur en door het water plassen
tot bij een ander lief in enig ander land.
Maar doodslaan doe je niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren..".
De volgende ochtend zat ik met koffie en The
Bangkok Post op het terras voor mijn guesthouse. Ze kwam aangewandeld: fris
en monter, opgewekt, een meisje uit een lifestyle-blad, met gepoetste tanden
na de ochtenddouche. Ze kwebbelde vrolijk. Dat ze nog geld moest wisselen, dat
ze de krant al ingekeken had, dat er een artikel in stond over Vietnam waar
ik de volgende dag heen ging. Wat ik in Vietnam ging doen?
Ik dacht: wat moet ik met dat meisje? Wat wil ze van me? Wat moet ik haar vertellen? Mijn
leven?
Dat ik drie dagen later in Saigon achterop Linhs brommertje domweg
gelukkig zal zijn? Dat ik een vriendin in ontwikkelingswerk ga bezoeken? Dat
ik werk in een drukkerij waar ik affiches voor carnavalvieringen en
tijdschriftjes vol jeugdbewegingsjoligheid moet drukken? Dat ik ook actief ben
in een Derde-Wereldorganisatie? Dat ik me zorgen maak over de gang van de
wereld? Dat ik me met de condition humaine niet verzoend heb? Dat ik soms
mistroostig mijn leven beschouw en het vergald vind door vrouwen, literatuur
en sigaretterook? Dat ik verliteratuurd ben? Dat ik ooit Harry Mulisch zag in
Amsterdam? Dat ik al zijn boeken las? Dat "De elementen" geschreven is in de
je-vorm, beginnend met: "Stel, je hebt een heel jaar hard gewerkt en nu ben
je met vakantie..."
Stel, je hebt een heel jaar hard gewerkt en nu ben
je met vakantie in Bangkok, een hectische stad waar je door toeval verzeild
bent. Je zit er met koffie, krant en sigaretten op een terras. Naast je zit
een aardig meisje, - vrouwen zijn er altijd geweest in je leven. Zij praat en
lacht en jij kijkt naar de wereld, de mensen en hun drukke gedoe. Zo word je
heel erg rustig. Voor het eerst sinds lang voel je je als het ware gelukkig.
Het leven dat je achterliet is een chaos. Je bent niet geworden wie je wou en
lijkt in meer dan een opzicht vastgelopen, gevangen in oude keuzes. Al ligt
de gedachte om jong te sterven al enkele jaren achter je, voor je zie je
vooral bitterheid. Het vooruitzicht op een onvermijdelijk saai bestaan. Het
lijkt alsof er binnenkort beslist, gekozen of doodgedaan moet worden. Je zit
als in een grensgebied tussen vroeger en later. Naast je zit een meisje en zij
mag er best zijn.
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: