JOHAN VANDENBROUCKE
Eerste prijs Verhalenwedstrijd '95
Verhaaltjes
In de periode van mijn negenentwintigste verjaardag verbleef ik noodgedwongen
enkele dagen in Bangkok. Ik logeerde in een goedkoop guesthouse in Khao
San Road, de buurt waar low budget-travellers samenhokken. Daar maakte
ik kennis met Annette, een vijfentwintigjarige, hoogblonde Nederlandse
die al negen maanden door Azië aan het trekken was. Ze leek me iets
te veel het type van de alternatieve rugzaktoerist, zoals ik er al teveel
ontmoet had. Zelfgenoegzame jongeren op zoek naar vrijheid, Oosterse
mystiek of zichzelf, die steeds bij elkaar klitten en zich wijsmaken
dat ze het echte Azië leren kennen. Annette was me iets te bloemenjurkig,
iets te veel oorbellen, armbandjes, sjaaltjes in het haar, kettinkjes.
In het gezelschap van vrienden voor één nacht - een Surinaamse Nederlander,
twee voor Khomeini gevluchte Irani's, een Australische nuf en Annette
- maakte ik flauwe grapjes in het Engels en wisselden we oppervlakkige
ervaringen over Bangkok uit. Na twaalven zei ik dat het mijn verjaardag
was. Annette was zo'n bijdehante Hollandse meid die vond dat verjaardagen
gevierd moesten.
In twee toektoeks, driewielige taxi's, reden we gillend nachtelijk Bangkok
door naar het imposante Majestic Hotel waar gedanst kon worden. Euforische
jongeren die uitzinnig lachen, als een flitsende reclameclip over een
wereld zonder gefilosofeer of gepieker. Een wereld van ondemocratische
luxe: hitsige spots, dure cocktails, wulpse vrouwen. De smaak van glitter.
140 beats per minuut. Dansen, drinken, mooi zijn. Bangkok, oriental
city, voulez vous coucher avec moi?
Aan de bar, tussen Thaise yuppies met draadloze telefoons, praatte ik
met Annette. Over Amsterdam en het verschil tussen Vlaams en Nederlands.
Grappig vond ze dat we "Ik zie je graag" zeggen in plaats van "Ik
hou van jou". Over reizen en mijn afkeer van travellers die tegen elkaar
oppochen waar ze geweest zijn. Over het Deense meisje dat aan het hulpje
in het guest-house zei: "Show me the real Bangkok. It's you, Bangkok".
En het jongetje dat lachte, zoals Thaise caf‚hulpjes altijd doen. Over
het adressen- uitwisselingsgedoe dat ik belachelijk vond.
"Waarom reis jij eigenlijk?" vroeg ik plagend, "Op zoek naar jezelf?
Om dan, eenst terug in Nederland, zoals iedereen een nine tot five-job
te doen?' Misschien wel, zei ze, enigszins verward.
Verhaaltje: eens terug in Nederland.
Terwijl het vliegtuig daalt, moet je zowaar eventjes slikken en je vraagt
je af waarom je in godsnaam zin hebt om te huilen. Moeder, broers, zussen
en vrienden staan je op te wachten. Veel gelach, gejoel, gekus. In de
auto naar Den Haag vertel je hoe het was, hoe de mensen daar leven,
over alle nieuwe ervaringen dat ene jaar, hoe vreemd het is om terug
te zijn. Toch is alles meteen weer vertrouwd: de Schipholtunnel, de
Nederlandse autonummerplaten, de geluiddempende muren langs de autoweg,
de "Koffie is klaar"-pancartes aan de restostops. En later: het ouderlijke
huis, de vrienden in de kroeg: "Ze zijn niet veel veranderd, de ene
is wat dikker en de ander is getrouwd. Je lacht alleen niet meer met
al hun flauwe grappen, ze bleven ouwe jongens, jij alleen werd oud".
Je wil een baantje, iets creatiefs dat past bij je aard. Een half jaar
later ben je verkoopster bij een importfirma. Je ontmoet er een jongen,
op wie je verliefd wordt. Laten we hem Peter noemen. Je vader vraagt:
"Het is toch geen kunstenaar?" "Neenee, geen kunstenaar, iets in de
marketing of zo." Peter is ambitieus, hij wil het maken in het bedrijf.
Jij wordt zijn bondgenootje. Jullie gaan samenwonen, later trouwen en
nog later scheiden. Maar dat is later, lieve Annette, veel later, eens
terug in Nederland...
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: