RITA PINSON- Lange Varkens (3)
Tweede prijs verhalenwedstrijd '95
'Beledig mijn broeders niet,' zei hij, 'Hier ergens moet de scheld
zijn die in een vorig leven van mij was.' Hij sloot opnieuw de ogen.
Ik keek Jacques ongelovig aan. Hij wenkte me opzij en tikte tegen zijn
voorhoofd. Leo geloofde al langer in re‹ncarnatie.
Twee dagen tevoren waren ze naar de markt geweest in Koki. De inboorlingen
hadden hen betelnoten laten kauwen. Ze smaakten afschuwelijk zuur, maar
Leo was er dol op. Had hij er teveel van gekauwd, of kwam het doordat
hij niet gewend was aan deze drug. Hij was in ieder geval, op de markt
zelf, in een diepe slaap gesukkeld. Tijdens zijn hallucinaties had hij
zichzelf tussen beschilderde krijgers gezien en ze hadden hem neergeslagen
met een stenen bijl. 's Anderendaags, in het museum van Moresby, zag
hij een gelijkaardige bijl. Het had hem nog versterkt in zijn overtuiging
dat zijn visioen een teruggaan in de tijd geweest was. 'Hij staat erop
zijn schedel te gaan zoeken,' zei Jacques, 'Hij rekent op zijn prana
om de juiste te vinden.'
De volgende morgen was de wind gedraaid en moesten we het estuarium
opkruisen. Jacques had de twee zeilen strak gespannen en Leo zat aan
het roer. Ze spraken geen woord maar verstonden elkaar met een blik.
Ik had een perfect team voor me.
Vijfhonderd meter voor ons zeilde er nog een jacht. Jacques keek bedenkelijk.
Een vrachtschip voer stroomafwaarts. Het bracht goud van de mijn, die
aan de bovenloop lag, naar de haven van Moresby. Stilaan nam de wind
in kracht af en voeren we tussen de groene oevers. Er stonden palmbomen
en bananestruiken en hier en daar zagen we een groep paalwoningen. Om
zes uur was het donker en we gingen voor anker.
De volgende dag zou Leo zijn schedel zoeken en wilde Jacques woeste
krijgers zien. Gelukkig hoefde ik zonodig allen de boorappartuur te
herstellen. Maar nog dezelfde avond, bij een biertje aan dek, maakte
Jacques met duidelijk dat ik deel uitmaakte van zijn plan. Hij rekende
er op dat ik de schedel in mijn rugzak zou laten glijden, terwijl Leo
en hij de boorlingen aan de praat zouden houden. Ik bedacht dat dit
inderdaad de beste methode was om een horde woeste krijgers te zien:
achter ons aan en in looppas. 'Wat kan je nu met een schedel beginnen?'
probeerde ik. Hij schudde meewarig het hoofd. 'De schedels die de Papoea's
vereren zijn van hun voorouders,' zei hij, 'Ze zijn kunstig beschilderd
en uiterst zeldzaam.' Tegen de heidense gebruiken hadden de missionarissen
ze systematisch laten vernietigen. Hij hoopte dat de schedel van Leo
de mooiste zou zijn.
'De kans zit erin dat ook onze schedel hier blijft,' zei ik en toen
stond hij op en ging naar het ruim. Halfweg de trap draaide hij zich
om: 'Je voorganger hield er net zulke ideeën op na.'
Leo had de hele tijd in lotushouding gezeten en masseerde met een van
pijn vertrokken gezicht zijn knieën. 'Jacques is een mafkees,' zei hij,
'Hij bekijkt de Papoea's als wezens met een te klein hersenvolume.'
Hij had een ander plan. Hij zou zijn schedel vragen voor wetenschappelijk
onderzoek: de Papoea's hadden respect voor geleerde mensen. Ze waren
naar school geweest en spraken Pidgin. Hij had een klein woordenboekje
bij. Voor de rest zou hij zich behelpen met gebarentaal. Hij zou ook
zijn doktertas meenemen, als teken van goodwill, en zo kon hij de inboorlingen
misschien van hun zweren en wormen afhelpen. Zijn plan leek me meer
haalbaar. Ik bedacht dat na een paar moeilijke dagen op de Fly, nog
acht maanden zeilvakantie zouden volgen en besloot mee de moerassen
in te trekken.
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: