RITA PINSON- Lange Varkens (2)
Tweede prijs verhalenwedstrijd '95
We waren aangemeerd in de overvolle 'Royal Papua Yachtclub' en ons
jacht was zeker niet het grootste. De eigenaars waren bijna allemaal
Australiërs. 'We dachten hier een van de laatste paradijzen te vinden,'
zei Jacques, 'maar het stikt hier van de toeristen.' Ik keek intussen
met verbazing naar een uitgeholde boomstam die vastgesjord was aan de
reling van onze jacht. 'Een Papoese kano', zei Jacques, 'we zullen hem
nodig hebben om tot bij de paalwoningen te komen.' Peddelen was niet
voorzien in mijn contract, maar ik wist toen nog niet dat we de kano
nooit zouden gebruiken en dat niet alleen omwille van het droog seizoen.
Bij onze eerste stap op de loopbrug kwam een donkere kop uit het ruim.
'Bartelemeo', zei Jacques. Hij was aan boord gekomen in Lissabon en
sprak alleen Portugees en Engels. 'Hij kook uitstekend,' zei Leo, 'en
verder is hij de klusjesman aan boord.' Het zag er een vriendelijke
kerel uit. Aan zijn volume te zien proefde hij nogal vee voor. Hij had
cake gebakken en thee gezet. Het keukentje was halfdek en hij bracht
het lekkers langs het trapje in de woonruimte. Er was een grote tafel
en drie zitbanken en in de zijwanden waren twee kooien ingebouwd. Leo
en ik kregen de driehoekige ruimte van de boeg met acht slaapplaatsen.
Mijn werkruimte was op zijn zachtst uitgedrukt hypermodern. Toen ik
er zelfs een oscilloscoop zag staan was ik gelukkig: met zo'n materiaal
zou ik mijn taak zeker aankunnen.
De volgende dag staken we de baai over. De wind zat goed en de spinnaker
trok ons probleemloos voort. We zouden niet de Sepik opvaren. Twee weken
voor mijn komst waren ze aan de monding geweest. Ze hadden er kano's
aangeboden gekregen met of zonder gids, met motor of met peddels. Ze
konden er een cruise boeken tot diep in het eiland en met vaste haltes
aan nog nooit ontdekte dorpen. Toen beschilderde Papoea's hen in vlot
Engels ook nog houten schalen en maskers te koop aanboden, waren ze
verontwaardigd weggevaren.
's Middags waren we in Daru, aan de monding van de River Fly. Bartelemeo
had zeevruchten klaargemaakt met vlokkenpuree en een schaal komkommersalade
vooraf. Ik had appelen meegebracht en daar aten we ieder een helft van.
Temidden van tropisch fruit waren we zeer zuinig op Belgische delicatessen.
Aan dek had Bartelemeo een zeil horizontaal gespannen. Het was er zalig
in de schaduw. Het reisplan van de volgende dagen zou besproken worden.
Leo had een kaart en twee reisgidsen, Jacques zorgde voor de whisky.
Tot mijn verbazing ging Leo na het eerste glas in lotushouding zitten.
'Vertel jij het maar Jacques,' zei hij en sloot de ogen. Had Van Sluis
het woord 'depressie' misschien eufemistisch gebruikt? Maar Jacques
plooide doodgewoon de kaart open en wees naar de Fly, een stroom met
weinig verval en uitmondend aan de zuidkant van het eiland. Hij wilde
varen tot aan de bovenloop. 'Het krioelt er van de muggen en de zijarmen
wemelen van de krokodillen,' zei hij, 'maar alleen daar kan je de laatste
authentieke Papoea's vinden. Ze vechten nog met knotsen en pijlen.'
Hij keek mij lachend aan en hoopte waarschijnlijk dat ik instemmend
zou knikken. Maar ik had een afschuw van muggen en een panisch angst
voor krokodillen en verkoos op de boot te passen. Hij vouwde langzaam
het plan op. Ik had niet begrepen dat hier het unieke avontuur van mijn
leven voor het grijpen lag. 'Wilde Papoea's zijn menseneters,' zei ik
en hoopte daarmee zijn hersenen aan het werk te zetten, maar het was
Leo die zijn ogen opende en me kwaad aankeek. Hij zat nog altijd onbeweeglijk,
de handen op de knieën en de palmen naar boven om de kosmische krachten
op te vangen.
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: