Home
> 48 > Jules Grandgagnage
'Hubert! Hubert!' gil ik. Dan, met een gezicht dat opensplijt van geacteerde blijdschap, scheur ik me los en begin door te schuifelen. 'Hubert' Met rollende ogen en uitgestoken handen baan ik me een weg. De truuk werkt, iedereen drukt zich tegen de wand om me ruimte te geven. Mensen hebben een ingeworteld ontzag voor gekken. Ik kijk niet om maar loop door tot bij de middendeur, waar een man met zwarte jas uitstapt.
'Hubert! roep ik hem na. 'Hubert! H‚, ouwe rakker!' Hubert draait zich op straat verbaasd om. Misschien heet hij werkelijk Hubert, of denkt hij dat ik mijn eigen naam schreeuw. Enthousiast wuif ik hem na. Hubert groet aarzelend terug. Ontspannen kijk ik hoe de huizen voorbijglijden. Luister naar het gezoem van de tram over de sporen. Ineens verlang ik ernaar om te gaan zitten, op de achterste banken. Maar ik heb geen tijd meer. Jammer. Op de achterste banken zit je veilig. Oudjes weten dat. Ze zijn voorzichtig. Hopen dat de dood hen vergeet. But at my back I always hear Time's winged chariot hurrying near...
Aan de volgende halte stap ik af. Het regent niet meer. Het is nog een eind stappen tot aan mijn huis, maar ik zit er niet mee in. De beweging doet me goed, ik geniet van de ruimte en van mijn heldere brilglazen. Aan mijn deur wacht een man in zwarte jas. Hij tikt bij wijze van groet zijn hoge hoed aan en grijnst. Hij heeft een stevig gebit, het soort dat je alleen maar tegenkomt in dure dokterskabinetten, maar dan in een glazen kast en zonder vlees waar normaal vlees moet zitten.
'Knap van U dat U me hebt gevonden,' grijnst hij. 'Weinig mensen kennen mijn naam, voor het hun tijd is.' Ik knik gelaten en open de deur. Ja, ik ben nogal haastig. Het zit in de familie, weet je. Kom. De gang door. Zet je hoed maar op het rekje. Ik mag toch je zeggen? We zijn toch echt vrienden? Kom maar mee. Ik haal de suikerpot even uit de kast. Ik heb hem nooit kunnen wegdoen. Sta je mij dit laatste spelletje toe?
Dank je wel, Hubert, je bent echt een goede vriend. Ga zitten. Je hebt toch tijd? Ja, natuurlijk heb je tijd. Ik trouwens ook. Ik heb al de tijd. Je houdt toch van een gokje? Wat zetten we in? Mijn leven? Jouw hoed? Of de suikerpot zelf?
Jules Grandgagnage - Hubert (4)
Jules Grandgagnage / Hubert
'Hubert! Hubert!' gil ik. Dan, met een gezicht dat opensplijt van geacteerde blijdschap, scheur ik me los en begin door te schuifelen. 'Hubert' Met rollende ogen en uitgestoken handen baan ik me een weg. De truuk werkt, iedereen drukt zich tegen de wand om me ruimte te geven. Mensen hebben een ingeworteld ontzag voor gekken. Ik kijk niet om maar loop door tot bij de middendeur, waar een man met zwarte jas uitstapt.
'Hubert! roep ik hem na. 'Hubert! H‚, ouwe rakker!' Hubert draait zich op straat verbaasd om. Misschien heet hij werkelijk Hubert, of denkt hij dat ik mijn eigen naam schreeuw. Enthousiast wuif ik hem na. Hubert groet aarzelend terug. Ontspannen kijk ik hoe de huizen voorbijglijden. Luister naar het gezoem van de tram over de sporen. Ineens verlang ik ernaar om te gaan zitten, op de achterste banken. Maar ik heb geen tijd meer. Jammer. Op de achterste banken zit je veilig. Oudjes weten dat. Ze zijn voorzichtig. Hopen dat de dood hen vergeet. But at my back I always hear Time's winged chariot hurrying near...
Aan de volgende halte stap ik af. Het regent niet meer. Het is nog een eind stappen tot aan mijn huis, maar ik zit er niet mee in. De beweging doet me goed, ik geniet van de ruimte en van mijn heldere brilglazen. Aan mijn deur wacht een man in zwarte jas. Hij tikt bij wijze van groet zijn hoge hoed aan en grijnst. Hij heeft een stevig gebit, het soort dat je alleen maar tegenkomt in dure dokterskabinetten, maar dan in een glazen kast en zonder vlees waar normaal vlees moet zitten.
'Knap van U dat U me hebt gevonden,' grijnst hij. 'Weinig mensen kennen mijn naam, voor het hun tijd is.' Ik knik gelaten en open de deur. Ja, ik ben nogal haastig. Het zit in de familie, weet je. Kom. De gang door. Zet je hoed maar op het rekje. Ik mag toch je zeggen? We zijn toch echt vrienden? Kom maar mee. Ik haal de suikerpot even uit de kast. Ik heb hem nooit kunnen wegdoen. Sta je mij dit laatste spelletje toe?
Dank je wel, Hubert, je bent echt een goede vriend. Ga zitten. Je hebt toch tijd? Ja, natuurlijk heb je tijd. Ik trouwens ook. Ik heb al de tijd. Je houdt toch van een gokje? Wat zetten we in? Mijn leven? Jouw hoed? Of de suikerpot zelf?
copyright : © Jules Grandgagnage
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: