Harry Bouts - Boter halen (3)
Jan zweeg daarom liever, ook omdat hij niet het risico wilde lopen,
vader tot nog gekkere dingen aan te zetten. De ziekte maakte moeders
leven juist gemakkelijker. Ze zei: 'Als ik jou was zou ik nog even wachten
met gras maaien', dan was het karwei nog dezelfde dag geklaard. Het
zelfde trucje gebruikte ze voor andere dingen, zoals kleren kopen, lekkende
kranen herstellen en gewoon boodschappen doen.
Jan was er gewend aan geraakt en alleen wanneer er bezoek was stoorde
hem moeders methode. De ouders werden toch al eigenaardig gevonden in
de buurt. Al 17 jaar waren ze bij elkaar. Middeleeuwse toestanden, waar
zijn vrienden hem altijd mee pestten.
De klasseleraar had gemerkt hoe moeilijk de jongen het ermee had en
had hem uitgelegd dat kinderen niet verantwoordelijk zijn voor het doen
en laten van de ouders.
'Eigenlijk moest je er blij over zijn', had hij gezegd.
'Een huwelijk dat zo lang stand houdt is zoiets als een miljoen winnen
in de loterij. Noem het toeval, dat is iets anders dan abnormaal. Zo
leuk is dat niet wanneer je na een poosje weer moet wennen aan een andere
vader of moeder. Kijk maar naar je vrienden. Die moeten niet voor niets
naar de psychiater.'
Jan was in elk geval gerustgesteld over het feit dat het niet abnormaal
was.
Dat vader en moeder nooit hasj rookten en het spul daarom ook niet aanboden
wanneer iemand op bezoek was, vond de jongen al erg genoeg. Er werd
over geroddeld, wist hij. Hij nam aan dat ze daarom ook vrijwel geen
visite kregen. Een van de buren had er uitvoerig over staan kletsen
in de tuin, niet wetend dat Jan alles hoorde. Bij die zelfde gelegenheid
ving Jan ook op dat zijn ouders geweigerd hadden mee te doen aan partnerruil.
De buurman die het verraadde, had een oogje op Jan's moeder, die hem
de deur had gewezen toen hij haar wilde grijpen.
'Als ik me zou overgeven aan al mijn primitieve instincten, zou ik je
penis afsnijden', hoorde Jan haar zeggen.
De jongen had op het punt gestaan vader erover in te lichten. Die zou
vermoedelijk kwaad worden omdat zijn zoon weer eens had zitten spioneren
en wie weet wat voor rare dingen hij zou uithalen? Daarom deed Jan wat
hij gewend was, zwijgen en alles noteren in zijn aantekenboekje.
Op school vertelden de anderen wel zulke dingen. Vooral aan Sheila.
Jan zou dat zeker niet durven.
Voor hem was ze even onbereikbaar als de Amerikaanse popster Magdalena,
waar al zijn vrienden mee naar bed wilden. Wilde Jan aan iets mooi denken,
iets waarvan bij begon te gloeien, dan probeerde hij zich de kortstondige
ogenblikken te herinneren in haar bijzijn. De anderen dachten er bijna
net zo over.
'Eenmaal Sheila en dan sterven', had een jongen van de hogere klas eens
gezegd en die kreet werd door iedereen overgenomen. Toch had nooit iemand
de moed gehad het met haar aan te leggen. Lang geleden moest haar iets
verschrikkelijks zijn overkomen. Er werd gegniffeld als het onderwerp
ter sprake kwam. Het maakte Sheila de begerenswaardigste van de school.
Zij bezocht nog steeds een psychiater.
Enkele van Jan's klasgenootjes hadden haar er ontmoet in de wachtkamer
en ze waren trots op die belevenis. Jan voelde zich altijd gelukkig
en opgewonden als Sheila iets tegen hem zei, of als ze naar hem keek.
Dan hij hij graag heel even haar hand aangeraakt of haar krullen.
Hij besloot haar deze keer te betrekken in het boteravontuur en hoopte
dat ze iets heel spannends zou beleven...
naar de inhoudstafel van nr 48
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: