Harry Bouts - Boter halen
'Pap, zou jij Lola kunnen
opblazen? Ik heb het veel te druk.' Jan hoorde hoe moeder aan het rommelen
was in de slaapkamer. Ze moest plotseling van gedacht zijn veranderd.
Samen zouden ze naar de boer rijden voor boter, altijd een spannende
rit, want bij de boer kopen mocht niet. Alle melk ging naar de fabriek.
Daar werd gecontroleerd of de boer niet te veel leverde en niet te vet.
Boter werd gemengd met andere spullen of ging naar het buitenland. In
Nederland was de verkoop van gewone roomboter zo sterk gedaald dat de
winkels er geen meer aanboden.
'Komt door al die ziekelijke gezondheidsreclame', placht vader te zeggen.
'Daarom kun je hier zelfs geen witbrood meer krijgen, en geen suiker
en gewone chocola. Alles
wordt hier verzemeld.'Jan kende de jammerklacht van vader uit zijn hoofd.
Het gezeur stoorde hem alleen als er vreemden bij waren. Een keer had
hij puur witbrood geproefd. Dat was in België. Of hij het echt
lekker had gevonden kon hij niet meer vaststellen. Er zaten in elk geval
geen harde graankorrels in, of velletjes, en de geur kon hij zich goed
herinneren. Evenals de knapperige
korst en het zachte binnenste dat op je tong smolt. Boter haalden zij
bij een ver familielid, een neef van vader of zoiets. Diens vrouw bakte
ook wel eens echte koek met boter en zonder zemelen. Nu moeder niet
meeging moest Jan op de achterbank. Voor moest Lola, de pop, zitten,
zodat iedere agent het ding kon zien en ze niet hoefden te stoppen.
Vader had de pest aan 'dat poppegedoe'. Jaren geleden had hun Lola eruit
gezien als een grijzende
geestelijke, helemaal in het zwart en met een laag opstaand boordje.
Opvallend en toch net echt. Natuurlijk wist de politie wel dat iedere
alleenrijder zo'n pop bij zich had, allemaal in de vorm van een mens
van boven de zestien.
Daarom nam men niet de moeite om iedere personenauto te controleren.
Af en toe was er een bliksemcontrole en dan regende het boetes. Overtreders
vielen onder
de categorie burgerlijke ongehoorzaamheid, waar een vast bedrag voor
bestond dat elk jaar werd verhoogd.
Het gold ook voor fout parkeren, coke snuiven, grotere winkeldiefstallen
en het bezit van sigaretten of plasticzakken. De verkoop van de opblaasbare
poppen liep in de miljarden, meldden de kranten.
Je had ze in alle soorten, hele mooie meiden met grote borsten, oude
oma's en vooral ook mannen in stoffen uniformen.
De consumentenbond had bij een test
vastgesteld dat de goedkopere, minder opvallende 'dolly's', zoals ze
officieel heetten, het voordeligste waren. Een agent die tegen beter
weten in nog geloofde in wetvrezende burgers, zou eerder een opgedrikte
namaak Magdalena aanhouden dan een in elkaar gezakt oud mannetje. Jan
had liever een prachtige meid willen hebben, maar vader hield vast aan
de verkleurde geestelijke van 20 jaar oud. Ondanks Lola was de jongen
toch blij dat hij mee mocht naar de boterboer, al was het alleen vanwege
de spanning. Het leverde hem altijd wel
stof op om met zijn schoolvrienden over te praten. Eindelijk weer eens
een dat dat ze hem niet 'de zwijger' of de 'stomme' zouden noemen. Hij
praate nooit over thuis, en niet over ziekte van vader die hen al vaak
in pijnlijke situaties had gebracht. Vader leed aan het adviessyndroom,
zoals trouwens eenkwart van alle Nederlanders. Dissidenten-syndroom
noemden
regeringswoordvoerders de ziekte en officieel heette het dat die veroorzaakt
werd door een nog onbekend virus. Een professor van de Vrije Universiteit
in Amsterdam wees de overheid, de reclame en andere boodschappers aan
als de grote boosdoeners. De advies-spots op radio en tv en alle raadgevingen,
waar muren en billboards mee waren volgeplakt.
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: