STEFANO BENNI
Papa komt op TV
vertaling: Marc Vingerhoedt
Alles is klaar in huize Minardi. Mevrouw Leo heeft het
televisiescherm schoongemaakt met alcohol, ze heeft haar trouwfoto op het
toestel gezet en ze heeft de hoes van de sofa gehaald zodat die met zijn
wervelende zonnebloemen nu een schitterende aanblik biedt. Ze heeft een schaal
zoutjes klaargezet, een panettone, Schotse Whisky en sinaasappellimonade voor
de kinderen. De bladeren van de ficus glimmen en op het glazen tafeltje ligt
het mooiste kleedje. De drie kinderen volgen haar met hun blik, terwijl ze
controleert of alles in orde is, door de krullen van haar permanent woelt en
met haar hoge hakken de geboende vloer teistert. Ze hadden haar thuis nooit
gezien zonder pantoffels.
Ook de drie kinderen zijn klaar.
Patrizio,
twaalf jaar, zit op de sofa in zijn geliefkoosde, vuurrode joggingpak en met
een petje van de Chicago Bulls op het hoofd.
Lucilla, zeven jaar, draagt
een pyjama met dinosaurusjes en heeft een zwangere Barbie op de arm.
Pastrocchietto, twee jaar, zit vastgebonden in zijn kinderstoel. Hij kan
nauwelijks bewegen en speelt met een lepel. Hij heeft siroop met codeïne
gekregen om hem rustig te houden.
Er wordt aan de deur gebeld. Het is de
buurvrouw, Mariella, met haar man Mario. Ze hebben chocolaatjes meegebracht
en ijs dat meteen de diepvriezer ingaat zodat het niet kan smelten.
Mario
draagt voor de gelegenheid een pak en een das. Hij groet de kinderen en schudt
krachtig de hand van Patrizio.
- En kampioen, tevreden over je papa?
- Eigenlijk... - zegt Patrizio.
- Wat een mooi kapsel - zegt Mariella
tegen Lea - we hebben ons mooi gemaakt vandaag, he? Het is dan ook geen dag
als alle andere.
- In zekere zin... - zegt Lea.
- Hoe laat begint de uitzending?
- Over een minuut of vijf.
- Dan kunnen we de tv best
aanzetten.
- Ik krijg de zapper - zegt Lucilla.
- Lucilla, wees niet zo
bazig.
- Van papa krijg ik altijd de zapper...
Op datzelfde ogenblik
is ook mijnheer Augusto Minardi geëmotioneerd. Hij heeft net een
voortreffelijk avondmaal gegeten, risotto met truffels, en liggend op een
brits probeert hij wat te ontspannen.
- Ik hoop dat ik een goed figuur
sla - denkt hij.
- Over vijf minuten is het uw beurt - zegt een stem
buiten de kamer.
- Verdomme - denkt meneer Minardi - ik heb mijn tanden
niet gepoetst. Als je dat maar niet merkt op tv.
- Ik heb de conciërge
niet uitgenodigd - zegt mevrouw Lea, terwijl ze op een chocolaatje kauwt -
maar dat is helemaal geen kwestie van sociale klasse, stel je voor, nee, maar
het is een roddeltante en je kunt er van op aan dat ze alles wat hier vanavond
gebeurt gaat voortvertellen. Op sommige ogenblikken vertrouw je alleen je
intiemste vrienden.
Liefdevol grijpt Mariella haar hand.
- Daar heb
je goed aan gedaan - zegt ze - Augusto heeft trouwens ook geen sympathie voor
haar.
- Zou je dat ooit gezegd hebben, kampioen, dat je op een dag je
papa op tv zou zien? - zegt Mario, terwijl hij naast Patrizio op de sofa gaat
zitten.
- Eigenlijk niet...
- Maar papa is al eens op tv geweest -
zegt Lucilla - hij liep mee in een betoging, maar je zag hem maar heel even,
en bovendien regende het en zat hij half verstopt achter een paraplu.
- Ja, ja, dat weet ik nog - zegt Mario - daar was ik ook bij.
- Ben
jij ooit op tv geweest? - vraagt Patrizio.
- Ik niet, maar mijn broer
wel. Ze hebben hem gefilmd met die verborgen camera's tijdens een vechtpartij
in het stadion, meer dan twee minuten was hij in beeld, met de vlag in de
hand, jammer dat hij er zelf van gekregen heeft, de lul...
- De lul...
- lacht Pastrocchietto die met zijn lepel wild tekeer gaat.
- Mario
alsjeblieft, let wat op je taal! Zeker vandaag - zegt zijn vrouw streng.
Meneer Augusto loopt door een lange gang naar de zaal met het rode licht. Aan
het eind ziet hij een televisiecamera die hem volgt.
- Zijn we al op
uitzending? - vraagt hij.
- Nee - zegt de begeleider - dit zijn opnamen
die ze achteraf misschien monteren...
- Kijk eens aan. Zoals de
kleedkamers voor de macht.
- Zo ongeveer - zegt de andere glimlachend.
- Kijk, nu zijn we rechtstreeks op antenne.
De verschijning van Augusto
op het scherm heeft bij de familie Minardi thuis voor een daverend applaus en
een paar tranen gezorgd.
Patrizio kan niet stil blijven zitten en springt
op de sofa. Lucilla knabbelt op haar Barbie. De ogen van mevrouw Lea
blinken.
- Kijk hoe rustig hij is - zegt Mariella - het lijkt wel alsof
hij zijn hele leven niets anders gedaan heeft. Hij is echt mooi.
- Ja.
Hij heeft zijn haar achteruit gekamd, zoals ik hem gezegd had.
- Ik wed
dat hij een massa brieven van bewonderaarsters zal krijgen - zegt Mario. Zijn
vrouw stuurt hem een verwijtende blik toe.
- Kijk, hij gaat zitten. Wat
een mooie close-up.
- Die Augusto toch! - zegt Mario een beetje ontroerd
- wie zou dat ooit gedacht hebben!
- Oh nee - zegt Mariella - reclame
uitgerekend nu.
- Zijn we op antenne? - vraagt Augusto.
- Op dit
ogenblik niet - zegt de technicus - nu is er een halve minuut reclame. Daarna
kondigt de presentator ons aan, dan hebben we drie minuten om alles voor te
bereiden, en dan begint het. Zenuwachtig?
- Vast en zeker. U niet?
- Niet meer dan anders. Het is mijn werk - glimlacht de technicus.
- De reclame is gedaan. Op het scherm verschijnt het bedrukte gezicht van
de presentator.
- Beste kijkers, wij hebben nu rechtstreeks verbinding
met de gevangenis van San Vittore voor het verslag van de eerste terminale
gerechtelijke procedure van het land. Voor sommigen misschien een droevige
aangelegenheid, maar van groot belang voor onze democratische groei. Op dit
ogenblik ziet u de veroordeelde. Augusto Minardi, gezeten in wat men zou
kunnen noemen de antichambre van de laatste zaal. Hier zal hem v¢¢r de
procedure een kalmerende injectie werden toegediend.
- God nee - zegt
Lea.
- Wat is er?
- Augusto heeft een heilige schrik van
inspuitingen...
- Is het echt nodig? - vraagt Augusto aan de dokter.
- Het is beter. Het werkt een beetje verdovend, zodat u niets merkt...
- Ik heb het liever niet. Kan ik weigeren?
- Ik kan u niet verplichten
- zegt de arts schouderophalend. - Maar denk eraan dat als u daarbinnen begint
te daveren van de zenuwen, u het bent die een modderfiguur slaat.
- Nee
- houdt Augusto vol - geen inspuiting.
- En nu zou het overzicht klaar
moeten zijn dat onze medewerker Capacci maakte van de verschillende fasen die
geleid hebben tot deze fatale dag - zegt de presentator.
' Augusto Minardi,
50 jaar, ex-textielarbeider sedert drie jaar werkloos, blanco strafregister,
valt op de ochtend van 3 juli vorig jaar, gewapend met een pistool, een
supermarkt binnen in de buitenwijken van M. Hij wil zijn meester maken van de
kasse. Maar de caissière zet het alarmsignaal in werking. De bewakingsagent
komt binnengerend. Er ontstaat een kort vuurgevecht waarna drie personen op
de grond blijven liggen: de bewakingsagent Fabio Trivella, 43 jaar, de
cassière Elena Petusio, 47 jaar, en de gepensioneerde Roberto Aldini, 76
jaar.'
- Dit telt niet - zegt Lea - die is gestorven aan een infarct.
- Ja - zegt Patrizio - maar er is ook nog die loopjongen...
' De agent
en de cassière zijn gestorven aan de opgelopen verwondingen, de gepensioneerde
aan een infarct. Minardi probeert te vluchten, maar Nevio Neghelli, een
loopjongen van 23 jaar verspert hem de weg. De jongen wordt door een kogel
licht verwond.'
- Nu klopt het - zegt Patrizio.
' Minardi wordt korte
tijd later gearresteerd in een video-lunapark. Het snelproces vindt twee
maanden later plaats en Minardi wordt veroordeeld tot levenslange opsluiting.
Maar ten gevolge van het nieuwe decreet van 16 oktober wordt de straf omgezet
in terminatie door middel van de elektrische stoel.'
- Tot zover enige
toelichting bij dit misdrijf - zegt de presentator - en nu stel ik u de gasten
voor die ons debat tijdens en na de procedure zullen animeren. Eerst en vooral
hebben we pater Cipolla, jezuiet en socioloog.
- Goedenavond.
- Televisiejournalist Girolamo Schizzo.
- Goedenavond.
- Hè -
Patrizio springt op - maar dat is Schizzo, hij is het.
- Ik houd niet van
hem, hij is zo vulgair - zegt Lea.
- Maar hij is ontzettend populair -
zegt Mario.
- Verder hebben we senator Carretti van de oppositie, die
talrijke amendementen op dit decreet heeft ingediend, en naast hem de
schrijver en regisseur van horrorfilms Paolo Cappellini en de actrice Maria
Vedovia...
- Goedenavond, goedenavond, goedenavond...
- En ten
slotte de man die het decreet getekend heeft, minister Sanguin.
- Goedenavond.
- Wat een strontsmoel - zegt Mario.
- Mamma,
waarom laten ze papa niet meer zien?
- Lucilla, zwijg en hou op met
chocolaatjes eten.
- Strontoel - zegt Pastrocchietto.
- Heb ik u
niet te strak gebonden? - vraagt de technicus.
- Nee, nee, het gaat prima
- antwoordt Augusto.
- Ik geef u een goede raad, als de schok er aankomt,
houd dan het hoofd naar beneden. Dan zien ze de grimassen niet...
- De
wat?
- De grimassen...
- Maar ik wil dat ze me thuis goed kunnen
zien.
- Ik - zegt de senator - zou allereerst willen zeggen dat ik tegen
dit gebruik van de rechtstreekse uitzending ben.
- Wat doet u hier dan,
januskop? - roept Schizzo. - U en die zwijnen en parasieten van u partij
willen altijd profijt puren uit de gebeurtenissen, maar er nooit de
verantwoordelijkheid voor opnemen...
- Bewaar uw kalmte en heb een beetje
respect voor de ernst van dit moment, proleet...
- Proleet... u bent hier
de proleet, stuk stront...
- Alstublieft alstublieft - komt pater Cipolla
tussenbeide.
- Ik zou uw aandacht willen vragen voor het plechtige
karakter van deze gebeurtenis - zegt de presentator - en daarom zou ik een
vraag willen stellen aan regisseur Cappellini. Schizzo en Carretti, een beetje
stilte. Cappellini, zou u ooit op een dergelijk scenario gekomen zijn? Ik
bedoel, als u bijvoorbeeld een acteur zou moeten vinden voor de rol van
Minardi, aan wie zou u dan denken?
- Ik weet niet... zo'n impulsief
type... Depardieu zou misschien niet slecht zijn...
- Hoor je dat - zegt
Mariella, heel opgewonden - hij vergelijkt hem met Depardieu! Ben je niet
tevreden?
- Beh ja, knap is hij wel, maar of hij nu echt op Depardieu
lijkt weet ik niet... - zegt Lea verlegen.
De telefoon rinkelt.
- Mamma - zegt Lucilla - het is een journalist. Hij vraagt wat we in deze
ogenblikken voelen...
Zwijg, papa is net in beeld - zegt Lea zonder haar
aan te kijken.
- En voor de vrouwelijke hoofdrol? - zegt de presentator.
- U, mevrouw Vedovia, zou u er iets voor voelen de rol van de vrouw te
spelen?
- Beh, het is een mooie rol, heel dramatisch... ik zou me
natuurlijk zwaar moeten schminken om er oud genoeg uit te zien.
- ' Zwaar
schminken', wat denk jij wel, lelijke teef - zegt Mariella.
- 't Is niks,
't is niks - zegt Lea verzoenend.
- En over mij wordt niet gesproken? -
zegt Patrizio. - Ik zou graag Johnny Depp in mijn rol zien.
- Ja, en ik
Gary Cooper - lacht Mario.
- Oeper - zegt Pastrocchietto.
- Op het
moment zitten we voor de televisie en we eten chocolaatjes en daarna is er nog
ijs - zegt Lucilla aan de telefoon. - Welke smaken? Ik weet niet, wilt u dat
ik in de diepvriezer ga kijken?
- En dit is het moment waarop u allemaal
zit te wachten - zegt de presentator. U ziet de stoel, hetzelfde model dat in
gebruik is in de Amerikaanse strafinrichtingen. Dit is de technicus, de heer
Grossmann, die reeds twaalf doodvonnissen heeft uitgevoerd in Texas en in
Alabama.
- Maar u spreekt uitstekend Italiaans - zegt Augusto verbaasd.
- Mijn moeder is Italiaanse - antwoordt Grossmann.
- U ziet hem met
de veroordeelde praten. Hij spreekt trouwens uitstekend Italiaans, want zijn
moeder is van Matera. Ik weet niet of het op dit ogenblik mogelijk is hem voor
de micro te halen, ik geloof het niet, want ik zie dat hij het erg druk heeft.
Nog een laatste streepje reclame en daarna begint de terminale procedure.
- Wind er toch geen doekjes om: een executie is een executie! - zegt
Carretti.
- En hem, zullen we hem dan maar moordenaar noemen, ja of nee?
- roept Schizzo. - Zullen we maar ophouden met dat hypocriete medelijden,
opportunistische proleet?
- Miserabel stuk barbaar...
- Schijnheilige moralist!
- Reclame.
- Hij heeft hem moordenaar
genoemd - huilt Lea.
- Ach, maar je weet, zo in het vuur van een
rechtstreekse uitzending - troost Mariella haar.
- Hij heeft eigenlijk
toch geschoten - zegt Patrizio - en hij heeft zelfs gewonnen.
- Gewonnen,
in welke zin? - zegt Mario.
- In western-zin...
- Dus in ieder geval
citroen, chocolade en vanille. En dan nog iets, maar ik weet niet of dat
yoghurt of room is - zegt Lucilla aan de telefoon.
- Alles in orde - zegt
de technicus. - Opgelet want nu bent u in close up in beeld. Houd het hoofd
lichtjes gebogen en haal langzaam adem. U zult zien, u zult niets voelen. Net
een kleine inspuiting.
- God nee - verbleekt Augusto.
- Nee nee, net
als naar beneden vliegen van een zesde verdieping.
- Dat klinkt al beter
- zegt Augusto - ik ben klaar.
- Dit is een belangrijk ogenblik in de
televisiedemocratie - zegt de presentator. - Wij wilden u de kijkcijfers geven
meteen na de procedure, maar ze zijn zo overdonderend, dat we ze nu meteen
bekendmaken. Op dit ogenblik kijken zestien miljoen mensen naar onze
uitzending.
- Mamma mia - zegt Mario - zoals bij Italië-Duitsland.
- Kijk hoe rustig hij is - zegt Mariella - alsof hij in de bioscoop zit.
- Nee nee, ik ken hem, hij lijkt rustig, maar hij is aangedaan - zegt
Lea.
- Ik ben zeven jaar... ja, papa is altijd lief geweest voor mij...
wat zegt u? Beh, misschien één of twee keer... ja met zijn riem op mijn
achterwerk, maar niet hard... - zegt Lucilla aan de telefoon.
- En nu het
langverwachte moment. Schizzo en Carretti, stilte alstublieft, laat iemand hen
uit mekaar halen! U ziet het gelaat van de veroordeelde. Een mediterraan
gelaat. Het gelaat van iemand zoals wij. Hij heeft zich geschoren. Hij heeft
zijn laatste avondmaal gehad, risotto met truffels en witte wijn. En nu zit
hij hier, tegenover zijn en ons geweten. De technicus gaat met de aftelling
beginnen. Bovenaan op uw scherm kunt u de seconden zien wegtikken. Er blijven
minder dan vijftien seconden. We herhalen dat wie dat wil nog de tijd heeft
om de televisie uit te zetten. Het staat u vrij te kijken of niet: dat is
democratie. Nog acht seconden... Kijkt u aandachtig naar de lichtjes boven de
stoel. Als ze alle drie aangaan betekent dat dat de schok vertrokken is. Nog
drie seconden... twee... één.
- Mijnheer Grossmann, nu de spanning
voorbij is en alles goed verlopen is, hoe zou u deze executie noemen?
- Beh, ik zou zeggen... gewoon... de veroordeelde heeft een zekere rust
getoond...
- Bravo papa - roept Patrizio.
- Bavo - roept
Pastrocchietto en hij slaat met zijn lepel.
- Die verdomde Augusto toch
- zegt een aangeslagen Mario en hij slaat een slok whisky achterover - wie zou
dat ooit gezegd hebben? ... wat een kracht... het doet me denken aan die keer
dat we gingen vissen en er een haak in zijn arm was gedrongen...
- Mario,
alsjeblieft - zegt Mariella, die haar armen om Lea heeft geslagen.
- Mijn
broer is op de sofa aan het springen, mijnheer Mario drinkt Whisky, mamma zit
te huilen met haar hoofd op de schoot van mevrouw Mariella. Hevig? Ja, ik
geloof dat ze nogal hevig huilt. Ik? Ik ben toch met u aan het telefoneren?
Ja, ik heet Lucilla, met dubbele l alstublieft, niet Lucia, op school
vergissen ze zich altijd...
copyright : © Stefano Benni
Een abonnement op de papieren versie van De Brakke hond kost slechts 32 euro. Klik hier voor een abonnement.
Nummer nabestellen? klik hier.
De Brakke Hond is geen tijdschrift voor hondenliefhebbers die zich interesseren voor hondenvoeding, hondenverzorging, puppies en hondenvakanties, het bevat 100% literatuur.
Schrijf u in op onze nieuwsbrief "Letters". Vul hier uw e-mailadres in: